Judas Iskariot is een van de twaalf apostelen van Jezus Christus, berucht omdat hij Jezus verried in ruil voor 30 zilverstukken, wat leidde tot zijn arrestatie door de Romeinse autoriteiten. Zijn daad van verraad heeft een diepe indruk achtergelaten in de christelijke geschiedenis, en zijn naam wordt vaak geassocieerd met verraad. Volgens de bijbelse verhalen had Judas spijt van zijn daad na de arrestatie van Jezus en gaf hij de zilverstukken terug, voordat hij zichzelf ophing, overweldigd door schuldgevoel.
Judas is een complexe figuur, die zowel verraad als spijt symboliseert. Sommige theologen en onderzoekers hebben zich afgevraagd wat zijn rol was in het goddelijke plan, zich afvragend of zijn verraad een noodzakelijke stap was voor de kruisiging en de verlossing van zonden, terwijl anderen hem simpelweg als een verrader zien.
Judas wordt vaak afgebeeld in de christelijke kunst als een sombere man, soms met een beurs met de 30 zilverstukken, of in scènes zoals de Judaskus, tijdens de arrestatie van Jezus in de tuin van Getsemane. Zijn figuur blijft een krachtig symbool in de christelijke theologie en blijft discussies oproepen over de aard van zijn schuld en verantwoordelijkheid.
