Zoals u misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). Het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legenden, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legenden uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week keren we terug naar het bos van Huelgoat, na ons bezoek aan de Duivelsgrot. Dit keer houden we halt op het pad, bij een mysterieuze feeënpoel...

Feëen maken integraal deel uit van de Bretonse folklore en zijn uiteraard aanwezig in de verhalen en legenden van Finistère. Toch een kleine verduidelijking: historisch gezien staan feeën als zodanig bekend onder de naam Groac'h (wat in het Bretons feeën betekent, maar ook heks of oude vrouw).
Volgens de legende is de Feeënpoel een heilige plek, verborgen in het hart van het bos van Huelgoat. Dit dichte en mysterieuze bos, bezaaid met rotsen met vreemde vormen en kronkelende paden, staat al lange tijd bekend als een schuilplaats voor fantastische wezens. De feeën, bewakers van de poel, leven er in harmonie met de natuur. Ze staan bekend om hun betoverende gezang, dat door de bomen weerklinkt wanneer de wind zachtjes waait.
Deze tere gevleugelde wezens hebben de gewoonte hun lange gouden haar te kammen terwijl ze zich spiegelen in het kristalheldere water van de poel van Huelgoat. Bij volle maan zou het zelfs mogelijk zijn hun spiegelbeelden te zien. Maar pas op dat u niet te dichtbij kijkt: u zou kunnen verdrinken doordat u onweerstaanbaar naar de diepten van het water wordt aangetrokken.

Er wordt gezegd dat wie verdwaalt in het bos, kan worden geleid door het zachte schijnsel van vuurvliegjes, die als boodschappers van de feeën worden beschouwd. Maar hoewel de poel betoverend is, wordt hij omringd door talrijke gevaren. De feeën zijn weliswaar goedgunstig, maar ook schuw en stellen het allerminst op prijs wanneer ze worden gestoord. Daarom hebben ze het water van de poel betoverd, waardoor het zo fascinerend is dat iedereen die er te lang bij stilstaat, wordt betoverd door de zilveren glans en onverbiddelijk naar de bodem wordt getrokken.
Maar ook de feeën moeten op hun hoede zijn. Ziet u die stenen tafel naast de poel? Eenmaal per jaar, tijdens de zomerzonnewende (het equivalent van Litha), houden de feeën daar onder het gezag van hun koningin raad om diegenen onder hen te berechten die zich slecht tegenover mensen hebben gedragen. Elke fee kan zich verdedigen en haar rechten laten gelden, maar wie schuldig wordt bevonden, moet een jaar lang op de bodem van het water blijven, tot de volgende zonnewende.
Ik kan u alleen maar uitnodigen om het magische bos van Huelgoat te bezoeken, terwijl u natuurlijk alert blijft op betoverende tekens...






























