L’Agrippa en de zwarte hond

Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (meer bepaald in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week gaan we naar de Côtes-d'Armor.

Een oude legende fluistert de naam van een vervloekt boek: de Agrippa. Het is geen gewoon grimoire, maar een enorm werk, zo groot als een man, waarvan de rode pagina's bedekt zijn met zwarte tekens. Naar verluidt is dit boek door de duivel zelf ondertekend, maar de bijnaam ervan is geïnspireerd op de occultist Cornelius Agrippa. Men zegt dat het bezit ervan een immense macht over de onzichtbare krachten verleent, maar uiteraard tegen een prijs die maar weinigen bereid zijn te betalen.

Niemand kan zo'n werk binnen handbereik laten liggen. Wie er een bezit, hangt het aan een kromme balk, vastgebonden met een zware, roestige ketting. Het mag alleen in geval van nood worden geopend, en zelfs dan moet je het achterstevoren kunnen lezen, distroiñ anezhañ in het Bretons, op straffe van gevangen te raken in zijn betoveringen.

Velen hebben geprobeerd de geheimen ervan te ontrafelen. Sommigen uit onvoorzichtigheid, anderen uit hebzucht. Men vertelt het verhaal van een nieuwsgierige jongeman die, gebruikmakend van de afwezigheid van de heer des huizes, de Agrippa durfde aan te raken. Nauwelijks had hij de eerste pagina omgeslagen of een onzichtbare kracht sloot hem op in zijn lectuur. Hij kon zijn blik niet meer losmaken van de woorden die voorbijschoven, en hoe meer hij las, hoe meer een ijzige ademtocht de kamer vulde.

Plotseling steeg er boven het huis een tumult op. Een zwerm zwarte raven stortte zich erop neer en sloeg woedend met zijn vleugels. Maar deze vogels waren niet gewoon: het waren boodschappers van de duivel, gekomen om een ziel op te eisen. Ze krabden aan de ramen, beukten tegen de muren en cirkelden rond hun prooi. Gelukkig keerde de bezitter van het grimoire, gewaarschuwd door een mysterieuze intuïtie, op tijd terug. Hij rukte het boek uit de handen van de ongelukkige en sloot het werk met een harde klap. De raven verdwenen onmiddellijk in de nacht, en de jongeman, lijkbleek, zwoer nooit meer iets aan te raken wat hem niet toebehoorde.

Maar de Agrippa verleende niet alleen de macht om geesten op te roepen. Op het platteland bezaten sommige priesters een exemplaar en wisten ze het te gebruiken om orde op te leggen. In die oude tijden, toen herbergen mannen veel langer dan redelijk was aantrokken, hadden deze geestelijken een manier gevonden om achterblijvers naar huis terug te brengen. Zodra de nacht viel, veranderden ze in een zwarte hond, die op kruispunten opdook om degenen die op de wegen bleven rondhangen bang te maken.

Elke parochie had er een, en iedereen vreesde zijn verschijning. Men vertelde dat er in Plouaret een immense zwarte hond bij het calvariekruis zat. Overdag bleef de afdruk van zijn achterwerk zichtbaar op de grond, waar het gras nooit meer groeide. En de legendes over zijn verschijning verspreidden zich door alle dorpen, nu eens door een verschijning in een bos, dan weer bij een beekje.

Wie zijn pad kruiste, bleef niet staan. Hij viel niet aan, maar volgde. Stilletjes. Zijn ogen glansden met een roodachtig licht en zijn schaduw werd bij elke stap groter. Hij rende niet achter de vluchtelingen aan, maar zijn ademhaling was vlak achter hen hoorbaar, ijzig en beklemmend. De dappersten probeerden hem soms te confronteren, maar niemand slaagde er ooit in hem aan te raken. Hij bestond niet uit vlees, maar uit schaduw en verbod.

Als de zwarte hond je volgt, zei men, kijk dan nooit om. Want degenen die het waagden zijn blik te kruisen, verdwenen, opgeslokt door de nacht...

Aanvullende bron: Le Télégramme