Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en min of meer bekende magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week verkennen we een van de mooiste plekken van Bretagne: de Golf van Morbihan.
Vroeger vormden Île-aux-Moines en Île d’Arz in de Golf van Morbihan één en hetzelfde gebied, verbonden door een landtong. Île-aux-Moines werd toen Izenah genoemd. In die tijd leefden de inwoners van Arz van de visserij: eenvoudige mensen, nauw verbonden met de zee. De inwoners van Izenah daarentegen waanden zich heren van het water, trots en overheersend.
Op een dag kruiste een jonge man uit Izenah de blik van een meisje uit Arz. De liefde vlamde onmiddellijk op, diep en oprecht. Maar de families van de jonge heer waren niet blij met die liefde en weigerden dat hij met een eenvoudig vissersmeisje zou trouwen. Om deze verbintenis te verbreken, vertrouwden ze hun zoon toe aan de monniken en sloten hem op achter de muren van het klooster op het eiland.
Het jonge meisje, met een gebroken hart, weigerde de hoop op te geven. Elke dag stak ze de zanderige landengte over die de twee eilanden met elkaar verbond. Aangekomen aan de voet van het klooster zong ze voor degene van wie ze hield; haar stem werd door de zilte wind tot aan de stenen cellen gedragen.
Maar de monniken, die verstoord werden door deze dagelijkse klaagzangen, riepen de Korrigans, de ondeugende wezens van het Bretonse land. In één nacht lieten ze het water in de golf stijgen. De landengte verdween onder de golven en de twee eilanden werden door het water van elkaar gescheiden.
De volgende dag wilde het jonge meisje opnieuw naar haar geliefde gaan. Ze liep over de dijk, zonder te zien dat de zee deze had verzwolgen. De stroming sleurde haar mee. Haar zang stierf weg in de golven en ze keerde nooit meer terug.
Sinds die dag hebben Île-aux-Moines en Île d’Arz elkaar nooit meer geraakt. De ouderen zeggen dat je bij de eerste lichtstralen van de dageraad, wanneer de zee kalm is, een zacht gezang tussen de twee oevers kunt horen zweven… de laatste echo van een liefde die aan de wateren van de Golf van Morbihan werd opgeofferd.
Aanvullende bron: Golf van Morbihan
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
