Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (meer bepaald in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legenden, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs en nog veel meer). Om onze prachtige streek in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legenden uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week gaan we naar de prachtige stad Vannes.
In het water van de Étang au Duc in Vannes woont al eeuwenlang een Marie-Morgane, een waterfee uit de Bretonse mythologie. Wanneer de zomerzon het oppervlak van het meer streelt, komt ze soms uit de golven tevoorschijn om haar lange, zeegroene haar te vlechten terwijl ze op een rots zit. Haar schoonheid trekt de aandacht, maar wee degenen die haar te dicht naderen.
Op een dag probeerde een soldaat, verblind door dit schouwspel, naar haar toe te lopen. Betoverd door haar verfijnde gelaatstrekken en fascinerende blik, zag hij de val niet dichtklappen. De waterfee sloeg haar doorschijnende armen om hem heen en trok hem mee naar de diepte van het meer, waar men hem nooit meer terugzag.
Als je de ouderen vraagt wat dit wezen is, zullen ze je haar verhaal vertellen. Ooit behoorde de Étang au Duc toe aan een prinses van grote schoonheid. Een machtige heer, meester van de Étang de Plaisance, niet ver daarvandaan, vroeg haar voortdurend ten huwelijk, maar zij wees zijn avances af omdat ze de voorkeur gaf aan een andere liefde. Moe van zijn smeekbeden wierp ze hem een uitdaging toe waarvan ze dacht dat die onmogelijk te verwezenlijken was:
— Ik zal de uwe zijn wanneer de Étang de Plaisance zich met het water van de Étang du Duc vermengt.
Maar de man, gedreven door zijn verlangen, liet een kanaal graven dat de twee wateren met elkaar verbond. Op een dag nodigde hij de prinses uit voor een feest in zijn kasteel en liet hij haar in een boot stappen. Hij voer met haar over het kanaal dat hij had laten graven naar de Étang du Duc en verklaarde haar triomfantelijk:
— Ik heb uw wens vervuld. Nu is het aan u om uw belofte te houden en de mijne te worden.
Toen ze tegenover het onomkeerbare stond, brak het hart van de jonge vrouw. In plaats van zich te verbinden aan een man van wie ze niet hield, gaf ze zich liever over aan het water waarin ze was opgegroeid. Zonder een kreet te slaken boog ze zich over de reling en liet ze zich in het meer vallen.
Sinds die dag, zo wordt verteld, verschijnt er bij het eerste ochtendlicht een Marie-Morgane van betoverende schoonheid. Op haar rots ontwart ze haar met waterparels gevlochten haar en vlecht ze kronen van gladiolen. Wie haar blik kruist, blijft er voor altijd door van streek, want onder haar onsterfelijke pracht weerklinkt nog altijd het verdriet van een opgeofferde liefde.
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
