Geschiedenis van de numerologie, voorbij de getallen

Waarom lijken bepaalde cijfers ons te volgen tijdens de belangrijke gebeurtenissen in ons leven? Waarom komt het getal 7 zo vaak terug in religieuze tradities, of 3 in symbolische verhalen? Sinds de Oudheid hebben denkers, mystici en wijzen in getallen meer gezien dan een hulpmiddel om te meten: een taal, een sleutel, soms zelfs een weerspiegeling van de orde van de wereld. De numerologie heeft zich in de loop der eeuwen gevormd in Griekenland, China, India, de Hebreeuwse traditie en de filosofische kringen van de Renaissance. Soms esoterisch, soms filosofisch: ze blijft fascineren en vragen oproepen. Geschiedenis.

Numerologie - De sleutels van je bestemming

17,50 €

ABC van de Kabbala

20,30 €

De Kabbalistische magie

14,95 €

Van Mesopotamië tot Egypte

De eerste sporen van numerologisch denken vinden we in de Oudheid van het Nabije Oosten. De oude Babylonische en Egyptische beschavingen kenden getallen al een heilige dimensie toe. Vanaf het 1e millennium v.Chr. (rond 800-400 v.Chr.) zagen deze samenlevingen een verbinding tussen de hemelse en de aardse wereld, waarbij getallen als symbolische brug tussen deze twee niveaus dienden. Numerieke systemen waren verbonden met hun goden en mythologieën: elk getal bezat een eigen spirituele trilling en heilige betekenis.

In Mesopotamië gebruikten priester-astrologen getallen samen met astronomie om de wil van de goden te interpreteren. De Babylonische traditie – die later werd geassocieerd met de naam « Chaldeeuwse numerologie » – kende numerieke waarden toe aan de letters van het Akkadische alfabet en geloofde dat elk getal een mystieke essentie bezat die met de planeten verbonden was. Een opmerkelijk voorbeeld komt uit Assyrië: in de 8e eeuw v.Chr. liet koning Sargon II de muren van zijn hoofdstad bouwen met een lengte van 16 283 el, zodat de maat overeenkwam met de numerieke waarde van zijn naam. Deze inscriptie bewijst dat het verbinden van een getal met een naam om daar betekenis aan te ontlenen al in het oude Oosten werd toegepast.

Ook in het oude Egypte speelden getallen, ondanks het afwijkende telsysteem, een symbolische rol in religie en mythologie. Zo drukt drie het idee van veelvuldigheid of volledigheid uit (drie grote goden, drie fasen van de zon: opkomst, zenit en ondergang), terwijl zeven perfectie of magische doeltreffendheid oproept (zeven schorpioenen die Isis beschermen, zeven huizen van de hel,...). De Egyptenaren zagen in bepaalde numerieke herhalingen tekenen van bescherming of kosmische beginselen. In het algemeen waren getallen voor deze oude beschavingen geen eenvoudige hulpmiddelen om te tellen: het waren levende principes die het universum structureerden en waarvan kennis het mogelijk maakte de mysteries van de wereld te doorgronden.

De pythagoreïsche traditie in het oude Griekenland

In de Griekse wereld wordt de figuur van Pythagoras van Samos (6e eeuw v.Chr.) traditioneel verbonden met het ontstaan van een ware « filosofie van de getallen ». Ja, het is dezelfde persoon als die van de beroemde stelling die op school wordt onderwezen, maar wat vaak onbekend blijft, is dat de stelling van Pythagoras slechts een klein deel van zijn nalatenschap vormt — en waarschijnlijk niet het belangrijkste deel in zijn eigen ogen. Pythagoras en zijn leerlingen, die zich in Croton vestigden, leerden namelijk dat « alles getal is » en dat numerieke principes de harmonie van de kosmos bepalen. In tegenstelling tot moderne wiskundigen beperkten de pythagoreeërs zich niet tot rekenkundige abstractie: ze kenden getallen bijna-persoonlijke eigenschappen toe, mannelijk of vrouwelijk, heilzaam of schadelijk, en zagen in hen de essentie van de werkelijkheid zelf. Enkele van de meest kenmerkende voorbeelden van de pythagoreïsche symboliek van de eerste getallen:

• 1: bron van eenheid en schepping (het vertrekpunt van alle andere getallen).

• 2: vrouwelijk principe (passief en deelbaar).

• 3: mannelijk principe (actief).

• 2 + 3 = 5: Vijf symboliseert het huwelijk of de vereniging van het vrouwelijke en mannelijke principe.

• 10: het meest volmaakte getal, de som van de eerste vier (1+2+3+4), die de Tetraktys vormt, het symbool van universele harmonie.

De pythagoreeërs vereerden vooral het tien: ze beschouwden het als de figuur van de totaliteit en stelden dit getal voor als de Tetraktys, een driehoek met vier rijen punten die samen 10 vormen (een heilig beeld waarop ze eden aflegden). Pythagoras leerde ook dat muzikale harmonie berustte op eenvoudige numerieke verhoudingen, wat het idee versterkte dat getallen de orde van de wereld bepalen. Deze visie zou later invloed hebben op Keplers concept van de « muziek der sferen » in de 17e eeuw (ook hemellichamen brengen een vorm van hemelse muziek voort, onhoorbaar voor het menselijk oor, maar volmaakt geregeld door numerieke verhoudingen).

Daarnaast ontwikkelden de Grieken een systeem van isopsefie (van het Griekse iso- « gelijk » en psephos « steentje dat wordt gebruikt om te tellen »), waarin de letters van het alfabet als cijfers worden gebruikt. Zo kan elk woord worden omgezet in een numerieke som, wat de weg vrijmaakte voor speelse interpretaties. Aristoteles getuigt dat de pythagoreïsche traditie deze overeenkomst tussen letters en getallen al toepaste. Zo is in het Griekse systeem de naam Iêsous (Jezus) numeriek gelijk aan 888, een getal dat door sommige vroege christenen werd geïnterpreteerd als symbool van de volmaakte Christus (in tegenstelling tot de 666 van het Beest) – een voorbeeld van de invloed van de Grieks-hellenistische numerologie op de ontluikende theologie.

Pythagoras’ ideeën over de verborgen betekenis van getallen werden overgenomen door Plato en vervolgens via de neopÿthagoreïsche en neoplatonische scholen doorgegeven aan de geleerden van de Renaissance.

Gematria, de Hebreeuwse numerologie

In de joodse mystieke traditie, met name in de Kabbala, ontwikkelde zich een numerologisch systeem dat gematria wordt genoemd (van het Griekse geometria, waarschijnlijk via het Aramees), gebaseerd op de numerieke waarde van de letters van het Hebreeuwse alfabet. Omdat het oude Hebreeuws niet over Arabische cijfers beschikte, dienden de letters van Aleph (1) tot Tav (400) ook als getallen. Al vroeg gebruikten wijzen deze dubbele functie van de letters om heilige teksten te interpreteren: de numerieke waarden van woorden en zinnen werden vergeleken om verborgen overeenkomsten tussen verzen of ideeën aan het licht te brengen. In de rabbijnse literatuur wordt een verband in betekenis of een goddelijke aanwijzing gezien wanneer twee verschillende woorden dezelfde numerieke som hebben. Een bekend geval betreft het woord “Chai” (« levend », gevormd door de letters ח = 8 en י = 10), waarvan de waarde 18 is: dit getal wordt in de joodse cultuur als gunstig beschouwd en het is gebruikelijk om giften te doen in veelvouden van 18, als symbool van leven en geluk.

In de loop der tijd werd gematria een pijler van de middeleeuwse joodse esoterie. In de Sefer Yetsirah (Boek van de Vorming) en vooral in de Zohar (de centrale tekst van de Kabbala, 13e eeuw) voerden kabbalisten talloze symbolische berekeningen uit. Ze verbonden de tien sefirot (goddelijke emanaties) met de cijfers 1 tot 10, verkenden de 22 paden van de Levensboom als weerspiegeling van de 22 Hebreeuwse letters en trokken mystieke lessen uit elk getal. Gematria diende zo om de Thora te ontcijferen: men leest er dat het eerste vers van Genesis de waarde 2701 heeft, een « volmaakt » driehoeksgetal dat een handtekening van de Schepper zou verbergen. Hoewel deze numerologische speculaties ingewikkeld zijn, weerspiegelen ze de overtuiging dat de goddelijke taal mathematisch geordend is.

Merk op dat deze belangstelling voor heilige numerologie niet op zichzelf stond. In de late Oudheid kwam de joodse cultuur in contact met de hellenistische Griekse cultuur: veel Joden gebruikten ook het Grieks (zie de Septuagint). Er kunnen dus uitwisselingen hebben plaatsgevonden tussen Hebreeuwse gematria en Griekse isopsefie. Bovendien zou het woord gematria zelf zijn afgeleid van het Griekse geometria, wat op een terminologische ontlening wijst. Zo maakt de Hebreeuwse numerologie deel uit van een bredere context van getallensymboliek rond het begin van onze jaartelling, naast Griekse, gnostische en vroegchristelijke numerologische praktijken.

Numerologie in China

In het Verre Oosten ontwikkelde de Chinese traditie onafhankelijk haar eigen symbolische associaties met getallen. De Chinese numerologie vindt haar oorsprong in de Chinese kosmologie en taalkunde en kent cijfers betekenissen van goed of slecht voorteken toe, grotendeels gebaseerd op homofone woordspelingen. Omdat veel Chinese woorden eenlettergrepig zijn, krijgen getallen die dezelfde uitspraak delen bij uitbreiding hun connotaties. De 8 (ba) roept voorspoed op, omdat hij klinkt als het woord « rijk worden » (fa) in het Mandarijn, terwijl de 4 (si) wordt gevreesd omdat hij klinkt als het woord « dood ». Zo wordt de acht als buitengewoon gelukkig beschouwd – de Olympische Spelen van Peking begonnen overigens op 8/8/2008 om 8.08 uur – terwijl gebouwen de vierde verdieping overslaan, net zoals men in het Westen soms de 13e verdieping vermijdt (men spreekt van tetrafobie, angst voor het getal 4).

Naast deze interpretaties verbindt het Chinese denken getallen ook met fundamentele principes: twee staat voor het Yin-Yang-paar (complementaire dualiteit), vijf komt overeen met de vijf elementen (Hout, Vuur, Aarde, Metaal, Water) van de Chinese kosmologie, acht symboliseert ook het kosmische evenwicht via de acht trigrammen van de Yi Jing (Boek der Veranderingen), en negen is keizerlijk (negen rangen van ambtenaren, negen draken sieren de muur van de Verboden Stad,...). Al in de orakeltekst van de Yi Jing (samengesteld rond de 11e eeuw v.Chr.) verschijnt waarzeggerij op basis van getallen (6 en 9 bepalen de gebroken of ononderbroken lijnen van de hexagrammen). Later, onder de Han-dynastie, werd het legendarische diagram van Lo Shu – een magisch vierkant van 3×3 dat door een mystieke schildpad werd onthuld – een belangrijk numerologisch symbool, dat in feng shui werd gebruikt om de ruimte in harmonie met de Qi (levensenergie) in te richten.

Numerologie doordringt de Chinese samenleving nog altijd sterk. Tegenwoordig is het niet ongewoon om voor een huwelijk of de start van een onderneming een numeriek gunstige datum te kiezen, of meer te betalen voor een telefoonnummer dat eindigt op 888.

De Indiase traditie

Ook India bezit een rijke traditie van getalleninterpretatie, hoewel die in oude teksten minder systematisch is uitgewerkt dan de joodse Kabbala of het Griekse pythagorisme. De oorsprong ervan wordt toegeschreven aan het filosofische systeem Sankhya (waarvan de naam zelf « telling » betekent), maar concreter vinden we in de Indiase cultuur een discipline die Anka Shastra wordt genoemd (letterlijk « wetenschap van de getallen ») en die de esoterische eigenschappen van cijfers behandelt. De basisprincipes van de Indiase numerologie komen overeen met die van andere tradities: de getallen van 1 tot 9 bezitten trillingen die iemands persoonlijkheid en lot zouden beïnvloeden. Men gelooft dat een geboortedatum een psychisch getal (verbonden met de innerlijke persoonlijkheid) en een lotsgetal kan onthullen (het resultaat van de volledige optelsom van de geboortedatum, dat het levenspad weerspiegelt). Ook bezit elk geluid dat door de letters van een naam wordt voortgebracht een frequentie die in een getal wordt omgezet, om zo een naamgetal te bepalen – een praktijk die vergelijkbaar is met de Grieks-Latijnse onomantie of gematria.

Een opmerkelijk kenmerk is de traditionele associatie tussen de eerste negen getallen en de negen planeten van de hindoeïstische astrologie (Navagraha). 1 is verbonden met de Zon (Surya), 2 met de Maan (Chandra), 3 met Jupiter (Guru), tot en met 9, dat overeenkomt met Ketu (de dalende maanknoop). Deze astrologische overeenkomst leidde tot het ontstaan van magische vierkanten die met elke planeet verbonden zijn (de klassieke Yantra’s dragen specifieke getallenrasters). Volgens populair gebruik kunnen astrale invloeden in evenwicht worden gebracht door een talisman te dragen met de juiste cijfers.

Historisch gezien vinden we verwijzingen naar de mystieke deugden van getallen in bepaalde late Sanskrietteksten (Parashara en andere verhandelingen over astrologie of ayurvedische geneeskunde), maar vooral in de moderne tijd werd de Indiase numerologie geformaliseerd, in dialoog met westerse stromingen. Aan het begin van de 20e eeuw populariseerden Engelstalige auteurs twee belangrijke varianten: de « Chaldeeuwse » numerologie, die voortkomt uit het oude Babylonië maar door veel Indiërs werd overgenomen, en de « Vedische » numerologie, die als inheems wordt voorgesteld (hoewel de term anachronistisch is, aangezien de Veda’s geen expliciete verhandeling over numerologie bevatten). Hoe dan ook, deze praktijken leven voort in het hedendaagse India: het is niet ongewoon dat beroemdheden op advies van een numeroloog zelfs de spelling van hun naam aanpassen, of dat ouders de geboortecijfers van hun kind raadplegen om een « harmonieuze » voornaam te kiezen.

Numerologie en getallenmystiek in de islamitische wereld

Ook de middeleeuwse islamitische beschaving beoefende een vorm van numerologie, hoewel die afhankelijk van de stroming anders werd geïntegreerd. Het Arabische alfabet heeft een traditionele numerieke waarde voor de letters, het zogenaamde abjad: zo is Alif = 1, Ba = 2, …, Ya = 10, Kaf = 20, tot Ghayn = 1000. Deze nummering van de letters (gedeeltelijk geërfd van Griekse en Hebreeuwse systemen) diende niet alleen om hoofdstukken te nummeren of datums in de vorm van woorden vast te leggen, maar ook voor esoterische doeleinden, met name in de soefimystiek en de Arabische astrologie. Islamitische geleerden uit de middeleeuwen spraken over de wetenschap van de letters (‘ilm al-ḥurūf), een discipline die de Arabische gematria (ook hisâb al-jummal genoemd) en andere kabbalistische speculaties omvatte.

Een opmerkelijk voorbeeld is de grote alchemist Jâbir ibn Hayyân (rond de 8e eeuw, in het Westen bekend onder de Latijnse naam Geber). In zijn geschriften ontwikkelt Jâbir een heel numeriek systeem om stoffen te classificeren en transmutaties te plannen: hij kent elk ingrediënt een gecodeerde naam toe, waarvan de numerieke waarde de rol ervan in de reactie bepaalt. Dit wetenschappelijke gebruik van getallen illustreert de invloed van numerologisch denken op de proto-chemie en de islamitische magie. Daarnaast waren sommige soefi-broederschappen gefascineerd door cijfercombinaties die uit de korantekst werden afgeleid. De bekendste is ongetwijfeld de 19-conjectuur: in soera 74 vermeldt de Koran dat « 19 » engelen het Vuur bewaken, en in de 20e eeuw beweerden onderzoekers (zoals Rashad Khalifa) in de heilige tekst een heel netwerk van mathematische structuren te hebben ontdekt die op het getal 19 zijn gebaseerd. Zonder zover te gaan als deze omstreden moderne theorieën, staat vast dat veel middeleeuwse exegesen al verborgen betekenissen probeerden te vinden via numerologie, met name in de waarde van sleutelwoorden uit de Koran. De 99 Namen van God (asma’ al-husna) werden in verband gebracht met de eerste 99 gehele getallen, die elk met hun eigen symboliek werden gemediteerd. Ook het beroemde 786, dat men bovenaan documenten in de Indo-Pakistaanse wereld ziet, is niets anders dan de som van de abjad-waarden van de formule Bismillâh al-Rahmân al-Rahîm (« In de naam van God, de Barmhartige, de Genadevolle »), die als geluksgetal wordt gebruikt.

In de islamitische esoterie zijn letters en getallen dus nauw met elkaar verbonden. De mystieke verhandeling Ikhwan al-Safa’ (10e eeuw) wijdt pagina’s aan de symboliek van cijfers, en auteurs zoals Al-Bûnî (13e eeuw) schreven over het vervaardigen van vierkante talismans waarin koranverzen en magische getallenvierkanten worden gecombineerd. Deze beroemde magische vierkanten (afkomstig uit de Indiase wiskunde) kregen in de moslimwereld een talismanische dimensie: het vierkant met 3×3 vakken, met een som van 15, werd met Saturnus geassocieerd en in lood gegraveerd tegen het boze oog, terwijl andere vierkanten dienden voor genezing of bescherming, zoals Cornelius Agrippa dit in Europa vastlegde. Zoals we zien, bloeide numerologie in de islamitische wereld vooral op in het geheim van geleerde vertrekken, op de grens tussen het orthodoxe geloof (dat wantrouwig stond tegenover deze praktijken, die met hekserij werden gelijkgesteld) en de occulte wetenschappen die door sommige ingewijden werden gewaardeerd. Toch was haar invloed merkbaar, van de architectuur (numerologische verhoudingen van bepaalde monumenten, decoratief gebruik van het getal 8 en de achtpuntige ster om de goddelijke Troon voor te stellen) tot de literatuur (poëtische cijferraadsels, verborgen numerieke waarden in sleutelwoorden om een datum of naam te suggereren).

Renaissance en numerieke esoterie in het Westen

Na de middeleeuwen kende de belangstelling voor de symboliek van getallen een opmerkelijke heropleving tijdens de Renaissance, in de context van het hermetisme en de herontdekking van kennis uit de Oudheid. Tijdens de christelijke middeleeuwen waren beschouwingen over getallen vooral binnen een theologisch kader geuit: middeleeuwse geestelijken zagen in bepaalde numerieke constanten van de Bijbel een goddelijke boodschap. Sint-Augustinus schreef in de 4e eeuw een verhandeling Over de betekenis van getallen, waarin hij Bijbelse cijfers becommentarieerde om er spirituele lessen uit te trekken. Deze christelijke aritmologie bleef echter allegorisch en niet-divinatoir: het ging niet om het voorspellen van de toekomst met getallen, maar om het vieren van de goddelijke orde die ze weerspiegelen.

Tijdens de Renaissance (15e-16e eeuw) veranderde het perspectief door de opkomst van het esoterische humanisme. Geleerden als Marsilio Ficino, Pico della Mirandola en Cornelius Agrippa lazen de pythagoreïsche en kabbalistische traditie opnieuw in het licht van de nieuwe idealen van die tijd. De christelijke Kabbala integreerde de Hebreeuwse gematria in een ruimer theologisch kader, terwijl de neopÿthagoreïsche aritmologie talloze geleerden fascineerde. Agrippa wijdde in zijn De occulta philosophia (1533) een hoofdstuk aan de occulte betekenissen van getallen: volgens hem symboliseert 2 de mens, maar ook dualiteit en zonde (omdat de tweede dag van Genesis de enige dag is waarop God niet zegt dat « het goed was »); 3 is goddelijk en hemels; 4 staat voor de sublunaire materie; 7 is bij uitstek het getal van de totaliteit (planeten, dagen van de week), overeenkomend met het hemelse Jeruzalem met zijn 7×7 eigenschappen, enzovoort. Dit soort geleerde speculatie vermengt vrijelijk antieke, Bijbelse en middeleeuwse bronnen. Het werk Numerorum mysteria van de Italiaanse monnik Pietro Bongo (1585) illustreert deze bloeiperiode: het is een omvangrijk boek waarin de symboliek van elk getal van 1 tot 1000 wordt verzameld, met verwijzingen naar zowel Pythagoras en de Kabbala als de kerkvaders en de Grieks-Romeinse mythologie.

Tegelijkertijd kwamen waarzeggerijpraktijken met getallen opnieuw op. Men sprak toen vaak van arithmomantie (of arithmomancie), een term die uit de Oudheid stamt. Astrologen uit de Renaissance boden methoden aan om het getal van een persoon te berekenen op basis van diens gelatiniseerde naam, of magische vierkanten die aan planeten werden toegeschreven om numerieke talismans te vervaardigen. Ook magische vierkanten fascineerden de wiskundigen van die tijd: Jérôme Cardan en Agrippa maakten er in allerlei formaten, met occulte eigenschappen. De esoterische kosmologie van de Renaissance, bijvoorbeeld zichtbaar bij John Dee (Elizabethaans astroloog), was doordrenkt van numerologische overwegingen – of het nu ging om het ontcijferen van de verborgen apocalyptische datum in de Openbaring van Johannes of om het bepalen van de ideale numerieke opstelling van een ritueel. Zo maakte numerologie, verweven met alchemie, astrologie en ceremoniële magie, volledig deel uit van de occulte kennis van de Renaissance.

Met de 17e eeuw en de geleidelijke overwinning van de rationele wetenschap zouden deze benaderingen in officiële kringen echter in verval raken. Het klassieke tijdperk verwees numerologie naar de rang van archaïsche curiositeit: voortaan prees men getallen om hun wiskundige nut, niet om hun « mysteries ». Filosofen als Descartes en Leibniz (hoewel ze grote belangstelling hadden voor wiskunde) hielden zich nauwelijks bezig met symbolische speculaties over getallen – met uitzondering van de 0 en het oneindige, die vragen oproepen over metafysica en theologie, maar dat is een ander onderwerp. Toch doofde de numerologische vlam niet volledig: ze smeulde voort in geheime genootschappen en ondergrondse esoterische stromingen. De vrijmetselaars, die officieel in de 18e eeuw ontstonden, hechtten symbolische betekenis aan getallen: 3 (de driehoek) structureert hun rituelen en 33 bekroont de graden, waarmee ze een discrete getallensymboliek binnen de westerse alternatieve spiritualiteit voortzetten.

Van occultisme aan het einde van de eeuw tot hedendaagse numerologie

Het duurde tot het einde van de 19e eeuw voordat de term numerologie opnieuw opkwam en onder het grote publiek werd verspreid. De opkomende occultistische en New Age-beweging (theosofie, spiritisme,...) eigende zich numerologie toe door haar te vereenvoudigen en voor te stellen als een universele methode voor zelfkennis. In deze periode zou ook het woord « numerologie » zijn ontstaan (volgens Engelstalige bronnen verscheen de term numerology niet vóór 1907 en zou hij populair zijn gemaakt door ene Dr. Julian Stenton, die hem in de populaire cultuur introduceerde). Esoterische auteurs zoals de Amerikaanse L. Dow Balliett (alias Sarah Balliet) publiceerden al vanaf 1903 werken over « filosofie van de getallen », waarin pythagorisme, de Bijbel en de opkomende psychologie werden vermengd. Balliett en haar opvolgers stelden toegankelijke methoden voor om het levenspad te berekenen op basis van de geboortedatum of het expressiegetal op basis van de naam, en beweerden zo de grote lijnen van iemands persoonlijkheid en lot te kunnen onthullen. Hoewel deze benaderingen niet wetenschappelijk zijn, vonden ze veel weerklank bij het Engelstalige publiek aan het begin van de 20e eeuw, dat gretig op zoek was naar technieken voor persoonlijke ontwikkeling.

De hedendaagse numerologie presenteert zich echter eerder als hulpmiddel voor psychospirituele zelfanalyse dan als een rigoureuze occulte kennis. Ze bevat elementen uit de psychologie (interpretatie van de persoonlijkheid via archetypische getallen, enigszins vergelijkbaar met persoonlijkheidstesttypen) en blijft verbonden met andere populaire waarzegkunsten zoals astrologie en tarot. Het discours is gemoderniseerd: er wordt minder nadruk gelegd op onzichtbare astrale invloeden en meer op de persoonlijke « trilling » van de cliënt, waarbij wordt ingespeeld op de symbolische weerklank die cijfers in het onbewuste kunnen hebben. Toch blijven de basismethoden die van Pythagoras en de Kabbala, een bewijs van de historische continuïteit van de numerologie.

Vandaag wordt numerologie overal ter wereld beoefend, voornamelijk in een privé- of semi-spirituele context. In het Westen wordt ze vaak verbannen naar de horoscooppagina’s en de New Age-literatuur (met haar ongelukkige uitwassen), terwijl de wetenschappelijke gemeenschap haar zonder verrassing tot de pseudowetenschappen rekent. Toch blijft ze een publiek aantrekken dat op zoek is naar betekenis, terwijl buiten de westerse wereld de invloed van geluksgetallen zeer concreet blijft.

De geschiedenis van de numerologie getuigt van een universele menselijke fascinatie voor getallen en hun mysterie. Van de Babylonische ziggurat die op een « symbolische » lengte werd gebouwd tot New Age-berekeningen, via de speculaties van Griekse filosofen en middeleeuwse kabbalisten: getallen zijn altijd met betekenisgevende kracht bekleed. Als discipline op het snijvlak van religie, filosofie en esoterie weten we nog altijd niet of ze werkelijk al haar geheimen heeft onthuld...