Zoals u misschien weet, gaat achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week stel ik u voor de legende van Gargantua te ontdekken. Deze naam weerklinkt in verschillende regio's van Frankrijk en de wereld; hij staat bekend om zijn eetlust, die even groot is als zijn gestalte. Maar de Bretonse legende schetst een iets ander portret. Daarom vertel ik u graag zijn verhaal.
Het epos van Gargantua begint op verzoek van koning Arthur, die Merlijn inschakelt om hem te helpen zijn tegenstanders te overwinnen. Deze gebruikt zijn talenten als necromant (een vorm van magie en waarzeggerij met de doden) door de beenderen van twee walvissen te gebruiken om Grantgosier en Gallemelle tot leven te wekken. Deze twee kolossen brengen vervolgens Gargantua ter wereld.
Naar verluidt leek de kosmos bij zijn geboorte zijn loop op te schorten: de zon stond drie uur stil, de maan zes uur, de wind bleef drie dagen zwijgen en zelfs de bomen bleven drie maanden onbeweeglijk.
Hij werd gedoopt als Gargantua, in aanwezigheid van de fee Morgane en de fee Philocrate, die als zijn peetmoeders waren aangewezen.
Natuurlijk benadrukt de legende zijn reusachtige gestalte, zijn buitengewone kracht en zijn onverzadigbare eetlust. Op slechts driejarige leeftijd was hij al 180 meter groot, waarmee hij al boven de tweede verdieping van de Eiffeltoren uitstak.
Om op verzoek van Merlijn naar Engeland te gaan, ondernemen Gargantua, Grantgosier en Gallemelle een reis door Europa, totdat ze tegenover een obstakel komen te staan dat voor reuzen van enkele honderden meters hoog niet zo onoverkomelijk is: Het Kanaal.
Ze legden ieder een steen neer om het over te steken, waarmee de Mont-Saint-Michel en het eilandje Tombelaine ontstonden.
Er wachtte de twee ouders echter een tragisch lot: ze bezweken aan een koorts waartegen ze niet konden vechten. Ja, microscopisch kleine microben zouden de ouders van Gargantua te machtig worden. Hij zette zijn reis voort, want zijn bestaansreden vloeide voort uit de opdracht van Merlijn.
De avonturen van Gargantua voeren hem naar Londen, waar hij koning Arthur redt van een vijandelijke invasie. Hij keert herhaaldelijk terug naar Frankrijk, waarbij Merlijn hem als een geducht wapen gebruikt, maar soms ook voor zijn eigen gemak, bijvoorbeeld door hem te vragen zout uit Guérande mee te brengen en geen enkele voorraad voor de dorpelingen over te laten, wat een groeiend gevoel van woede veroorzaakte.
Zo kwam hij tijdens zijn reizen tussen Engeland en het vasteland op een mooie dag aan in Saint-Malo.
Om zijn reputatie eer aan te doen, verorberde hij maar liefst... 790 runderen, wat hem een indigestie bezorgde, waardoor hij de eilanden Petit Bé en Grand Bé zou hebben "uitgebraakt". Op dezelfde manier zou hij, nooit verzadigd, het eiland Agot bij Saint-Briac hebben geschapen. Zo ontstond de legende van Gargantua's onverzadigbare eetlust. Maar het verhaal eindigt daar niet.
Ook de schepping van de Anse de Vigneux wordt aan Gargantua toegeschreven. Daar zou zelfs een tand zijn teruggevonden, in de vorm van de Menhir van Chablé, 5 meter hoog, een onheilspellende herinnering.
De legende vertelt namelijk dat de reus, die op mysterieuze wijze vader was geworden, geprobeerd zou hebben zijn eigen zoon op te eten! Maar getuigen zouden zijn tussengekomen om het kind te redden door snel een rotsblok op zijn plaats te leggen. Toen Gargantua dit inslikte, verloor hij een tand: de beroemde menhir. Waanzinnig van woede zou hij zijn zoon per ongeluk met één vuistslag hebben gedood.
Geschokt door dit drama zouden de getuigen Gargantua tot aan zijn dood, een jaar later, hebben gekweld.
Zo eindigt de legende van Gargantua, een duisterder verhaal dan sommige andere versies die elders worden beschreven. Onthoud de les goed: maak een reus niet boos!
Aanvullende bron: De geheimen van Saint-Malo
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
