Het Sigillum Dei Aemeth, «Zegel van God van de Waarheid», is een van de complexste diagrammen die met John Dee worden geassocieerd. Het is vastgelegd in zijn dagboeken over engelenwerk uit de 16e eeuw en bouwt voort op een middeleeuwse traditie van het Sigillum Dei die al aanwezig is in het Liber Juratus. Dee’s versie combineert cirkels, een pentagram, heptagonen, een heptagram, letters, getallen en goddelijke namen. Het zegel moest materieel worden vervaardigd en onder de instrumenten van zijn sessies met Edward Kelley worden geplaatst.
| Naam | Sigillum Dei Aemeth |
|---|---|
| Geassocieerde auteur | John Dee |
| Periode | 16e eeuw |
| Structuur | Cirkels, pentagram, heptagonen, heptagram, letters en getallen |
| Bronnen | Dee’s dagboeken en de middeleeuwse traditie van het Sigillum Dei |
Komt het zegel volledig van John Dee?
John Dee bedenkt het idee van een «Zegel van God» dus niet uit het niets. Middeleeuwse versies van het Sigillum Dei komen voor in het Liber Juratus, een tekst over geleerde magie die al vóór Dee werd overgeleverd.
Dee ontvangt echter tijdens zijn werkzaamheden met Edward Kelley een eigen versie en legt die vast in zijn manuscripten.
Het symbool moet dus worden begrepen als een geleerde herinterpretatie: een middeleeuwse erfenis, vervolgens gedetailleerd gereconstrueerd binnen het engelensysteem van Dee.
Hoe is de geometrie ervan opgebouwd?
Het diagram legt verschillende niveaus over elkaar heen. Een grote cirkel bevat letters en getallen; zevenzijdige figuren structureren het binnenste; een pentagram en namen nemen het centrum in.
De herhaling van het getal zeven is fundamenteel en komt overeen met de ordening van verschillende reeksen namen en machten in Dee’s dagboeken.
De rijkdom van de tekening onderscheidt het Sigillum van de hiërogliefmonade. De Monade vat een kosmologisch programma samen in één enkele glyph; het Sigillum werkt als een ritueel diagram dat uit lagen bestaat.
Waarom voegt Dee het woord « waarheid » toe?
Aemeth, een getranscribeerde vorm van het Hebreeuwse emet, betekent « waarheid ». Dee gebruikt deze term om het zegel in zijn manuscripten te benoemen.
Deze keuze sluit aan bij zijn ambitie om ware kennis te ontvangen door tussenkomst van de engelen.
Het woord verandert het diagram niet in een « traditioneel Hebreeuws zegel ». Dee werkte in een geleerde christelijke omgeving die elementen ontleende aan het Hebreeuws, de christelijke Kabbala, magische teksten en zijn eigen engelachtige openbaringen.
Hoe werd het zegel gebruikt?
Dee liet materiële exemplaren van het zegel maken, met name van was. Ze werden onder een tafel of onder voorwerpen geplaatst die hij tijdens zijn sessies met Kelley gebruikte.
Het diagram was dus niet uitsluitend bedoeld om in een boek te worden bekeken. Het maakte deel uit van een rituele opstelling met een tafel, een visioensteen, gebeden en engelachtige communicatie.
Deze materialiteit is essentieel om het symbool te begrijpen. Het Sigillum is tegelijk een tekening, tekst, voorwerp en drager van een operatie.
Waarom wordt het een embleem van de enochiaanse magie?
Occultisten uit de negentiende en twintigste eeuw herontdekten Dees manuscripten en namen het Sigillum op in hun eigen systemen.
De term « enochiaanse magie » wordt veel gebruikt om deze receptie aan te duiden, hoewel het geheel van Dees werk breder is dan deze moderne benaming.
Het zegel wordt tegenwoordig afgebeeld op altaren, sieraden en boeken. Een historische benadering keert echter terug naar het manuscript Sloane MS 3188 en Dees instructies, voordat moderne aanpassingen worden onderzocht.
Bronnen en historische ijkpunten
Het manuscript van John Dee, Liber Mysteriorum, British Library Sloane MS 3188, bewaart de versie van het Sigillum Dei Aemeth die verband houdt met zijn engelachtige operaties. Het John Dee Publication Project reproduceert het diagram en de dagboeken op basis van de manuscripten.
