Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week reizen we naar het noorden van Bretagne, naar de stad Tréguier, om de legende van de Slangenkoning te ontdekken. Deze legende is gebaseerd op de verzameling Vijfde rapport over een missie in Laag-Bretagne. Kleine toelichting: Laag-Bretagne omvat het hele westelijke deel van Bretagne (Côtes-d'Armor, Finistère, Morbihan), terwijl Hoog-Bretagne het hele oostelijke deel omvat, toen de kaart van de gebieden heel anders was dan nu.
Lang geleden had een prins van Tréguier een enige zoon. Verveeld van het leven bij zijn vader, wilde hij door het hele Bretonse land reizen. De oude koning gaf hem een grote som geld, maar de zoon gaf het snel uit aan spelletjes en plezier, waardoor hij zonder geld en hulpeloos achterbleef. Na een lange wandeling, uitgeput en hongerig, bereikte hij een geïsoleerde cottage. De eigenaar, een vrij arme kleermaker, bood hem gastvrijheid en nieuwe kleren aan. Verkwikt zette de jonge man zijn reis voort en kwam aan bij een oud kasteel in het hart van een bos. Hij ging naar binnen en ontmoette een oude vrouw die op een stok leunde, die hem ook een dak boven het hoofd voor de nacht aanbood. Voordat hij vertrok, waarschuwde ze hem om geen van de deuren in het kasteel te openen, omdat hij daar iets angstaanjagends zou vinden.
Gedreven door nieuwsgierigheid kon de prins niet slapen en stond op om de verboden deur te openen. Daar ontdekte hij een enorme slang die opgerold lag. Deze sprak tot hem en beloofde dat hij beloond zou worden. De prins stemde toe.
« Ga snel het bos in, hak een stevige stok en kom hier terug. Ik zal je dan vertellen wat je daarna moet doen. » De prins ging stilletjes het naburige bos in, hakte een hazelaarstok en keerde terug naar de slang.
« Steek deze stok in mijn mond en draag me stilletjes op je rug terwijl de oude vrouw slaapt. Loop recht vooruit tot je een ander kasteel vindt. Als je moe, hongerig of dorstig wordt, lik dan mijn mond om je krachten terug te krijgen. »
De prins volgde de instructies van de slang nauwkeurig op en verliet het kasteel, terwijl hij de slang op zijn rug droeg. Hij liep lang, heel lang, en wanneer hij zich uitgeput voelde, likte hij de schuimende mond van de slang, met enige aarzeling, maar hij kreeg zijn kracht terug. Uiteindelijk zag hij in de verte een kasteel omringd door hoge muren. « Daar is het! » zei de slang, « Moed! »
Bij aankomst op het binnenplein vroeg de slang de prins om hem neer te zetten en de stok voorzichtig te verwijderen. Zodra de prins dat deed, veranderde de slang in een vrij oude man, maar niet zomaar een man: een koning! In dit kasteel wachtten zijn drie dochters, betoverd sinds vijf eeuwen, op hem. Bij het zien van hun vader riepen ze van vreugde en daalden snel af om hem te kussen.
De koning stelde toen de prins van Tréguier voor aan zijn dochters en uitte de wens dat een van hen met hem zou trouwen om hem te bedanken voor zijn moed. De twee oudste wezen het idee zonder nadenken af, maar de jongste stemde graag toe, dankbaar dat hij hun vader had bevrijd. Haar zussen, boos over de beslissing van de jongste, drongen erop aan dat de prins zijn waarde zou bewijzen, wat de oude koning goedkeurde.
De koning gaf de prins een betoverd zwaard en een mooi wit paard: « Ga naar Rusland met deze twee metgezellen. Het paard zal je dragen en zolang je het zwaard vasthoudt, hoef je niets te vrezen. Je zult midden in een gevecht aankomen. Val dan midden in de strijd aan, zwaai met het zwaard terwijl je de dood wenst voor de vijanden van de keizer van Rusland, en allen die het zien zullen sterven. De keizer zal, dankbaar, je de hand van zijn enige dochter aanbieden. »
De koning waarschuwde hem: « Maar zij zal je verraden met een van de generaals van haar vader, haar minnaar. Wanhopig niet, want je zult op een dag met mijn dochter trouwen. Wanneer je getrouwd bent, zal de dochter van de keizer van Rusland je zwaard stelen, en jij zult door haar en haar minnaar ter dood worden gebracht. Voordat je sterft, vraag dat je resten in een zak worden gedaan, op je paard worden geladen en worden vrijgelaten. Het paard zal hier terugkeren, en ik zal je met mijn wonderwater weer tot leven brengen. »
De prins vertrok naar Rusland, vergezeld van zijn magische zwaard en zijn trouwe paard, en alles verliep zoals de Slangenkoning had voorspeld. Hij behaalde de overwinning op de vijanden van de keizer en trouwde met zijn dochter. Hij onthulde aan zijn vrouw het geheim van zijn zwaard, dat zij met hulp van haar minnaar stal. De prins werd ter dood gebracht en zijn resten werden, volgens zijn laatste wens, in een zak gedaan die zijn paard terugbracht naar de Slangenkoning. Deze gebruikte zijn levenswater om de prins te doen herleven.
Drie dagen later kondigde de Slangenkoning aan de prins aan dat hij terug moest naar Rusland, ditmaal in de gedaante van een paard. « Ik zal een flesje van mijn levenswater in je linkeroor plaatsen. Wanneer je bij het hof van de keizer aankomt, ga dan direct naar de stal. Een jong meisje genaamd Souillon, mishandeld maar van adellijke afkomst, zal je helpen. Zij zal tegen je vroegere vrouw, die nu hertrouwd is, zeggen: "Mevrouw, kijk naar het mooie paard dat net is aangekomen!"
Je vrouw zal bevelen je te doden en je resten in een oven te gooien. Souillon zal protesteren, je oor strelen en zachtjes vragen om het flesje uit je linkeroor te nemen. Zij zal weten wat ze ermee moet doen. »
De prins van Tréguier keerde terug naar het hof van de keizer van Rusland, getransformeerd in een prachtig wit paard. Bij het zien van hem beval zijn vroegere vrouw hem te doden, te versnijden en de resten in een brandende oven te gooien. Maar Souillon, die het flesje levenswater al uit het oor van het paard had genomen, ving wat van zijn gestolde bloed op en legde het op een steen in de zon onder het raam van de prinses. Ze besprenkelde het met enkele druppels van het wonderwater, waardoor er een kersenboom met prachtige rode kersen verscheen. De prinses, denkend dat het een teken van haar eerste echtgenoot was, beval de boom omgehakt en verbrand te worden. Souillon had echter een kers bewaard die ze op een steen legde en opnieuw besprenkelde met levenswater. Er verscheen een mooie blauwe vogel die wegvloog terwijl hij tjilpte. De prinses en haar man probeerden hem te vangen en legden het zwaard op de grond. De vogel landde toen op het zwaard en nam zijn menselijke vorm weer aan: het was de prins van Tréguier!
Hij greep het zwaard en riep uit: « Alles is goed! » waarna hij zijn vrouw en haar minnaar onthoofdde. De prins keerde daarna terug naar de Slangenkoning, vergezeld door Souillon, die eigenlijk de jongste van de drie dochters bleek te zijn die in dienst was van de keizer door de krachtige betovering die haar vader in een slang had veranderd.
Dankzij de moed van de prins werden de koning en zijn dochters bevrijd van de betovering van de magiër die hen vijf eeuwen lang had betoverd. De prins trouwde met de jongste van de prinsessen en vierde hun huwelijk met prachtige festiviteiten.
Zo eindigt deze week de legende. Tot volgende week!
[bloctwist]
