Wie was Scott Cunningham echt?

Scott Douglas Cunningham is een van de invloedrijkste figuren binnen de Amerikaanse Wicca van het einde van de 20e eeuw. Hij werd geboren in 1956 en stierf in 1993; hij stichtte de moderne Wicca niet en introduceerde deze religie ook niet in de Verenigde Staten. Zijn bijdrage ligt elders: hij hielp Wicca toegankelijk te maken voor mensen die geen coven, initiatielijn of contact met Britse tradities hadden. Zijn boek uit 1988, Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner, werd een van de belangrijkste introductieteksten tot individuele Wicca.

Zijn invloed reikt verder dan alleen solitaire Wicca. Cunningham schreef ook over planten, stenen, wierook, oliën, huiselijke magie, de elementen en koken. Zijn encyclopedieën hebben de hedendaagse Engelstalige magische cultuur diepgaand beïnvloed. Ze worden nog steeds heruitgegeven, meerdere decennia na zijn dood.

Zijn biografie bleef lange tijd minder bekend dan zijn boeken. De publicatie in 2023 van Scott Cunningham—The Path Taken, geschreven door zijn zus Christine Cunningham Ashworth, heeft de toegang tot zijn persoonlijke leven vernieuwd, terwijl LGBTQ-archieven over religieuze geschiedenis zijn levensloop plaatsten binnen die van een homoseksuele auteur die ook zocht naar een manier om Wicca te beleven buiten kaders waarin de man-vrouwpolariteit een zeer belangrijke plaats innam.

Geboorte in Michigan

Scott Douglas Cunningham werd op 27 juni 1956 geboren in Royal Oak, Michigan. Zijn vader, Chester Grant « Chet » Cunningham, was beroepsschrijver en publiceerde een zeer groot aantal romans en populaire werken. Zijn moeder heette Rose Marie Cunningham.

Scott groeide op met een oudere broer, Greg, en een jongere zus, Christine. Het gezin verhuisde van Michigan naar Californië toen Scott nog een kind was. Biografieën verschillen enigszins over het exacte jaar, maar zijn het over één punt eens: San Diego werd de werkelijke omgeving van zijn leven.

Scott bracht het grootste deel van zijn jeugd, adolescentie en volwassen leven door in de regio San Diego. Zuid-Californië in de jaren zestig en zeventig vormde een gunstige omgeving voor nieuwe religieuze vormen, esoterie, ecologie, persoonlijke ontwikkeling en bewegingen die voortkwamen uit de tegencultuur.

De familie Cunningham houdt ook van reizen. Verblijven in de natuur en reizen naar Hawaï zullen een belangrijke rol spelen in Scotts religieuze verbeelding. De biografie van Christine Cunningham Ashworth benadrukt een gezinsleven dat sterk werd gekenmerkt door uitstapjes, landschappen en contact met de buitenwereld. Deze verbondenheid met de natuur wordt een van de meest constante kenmerken van zijn boeken.

Het beroep van zijn vader speelt een bepalende rol in zijn professionele oriëntatie. Chet Cunningham beschouwt schrijven als dagelijks werk. Scott groeit dus op in een huis waar boeken publiceren geen abstractie is, maar een concrete activiteit die bestaat uit discipline, deadlines, manuscripten en uitgevers.

Deze invloed verklaart gedeeltelijk de snelheid waarmee hij van zijn religieuze interesses overstapt naar professioneel schrijven. Scott wordt niet alleen een wicca-auteur: hij schrijft ook populaire fictie, teksten in opdracht en technische artikelen.

De eerste occulte lectuur

Aan het begin van de jaren zeventig ontdekt Cunningham boeken over het paranormale, magie en hekserij. Biografische bronnen noemen met name The Supernatural van Douglas Hill en Pat Williams als een van de werken die zijn belangstelling sterk wekken.

Op de middelbare school ontmoet hij ook een klasgenote die al betrokken is bij een kleine occulte studiegroep. Cunningham zou later vertellen dat deze ontmoeting voor hem de deur opent naar de Wicca en magie.

In een tekst die door Llewellyn is gepubliceerd, herinnert hij zich dat hij rond zijn vijftiende een echte «uitnodiging» kreeg om magie te verkennen, dankzij een jonge vrouw die Dorothy heette. Hij vertelt over rituelen op het strand, het verzamelen van planten, kaarsen, waarzeggerij en het observeren van de sterren.

Deze eerste fase verklaart al wat Cunningham onderscheidt van veel auteurs die uit de ceremoniële magie voortkomen. Zijn kennismaking met magie verloopt via het landschap, planten, stranden, de hemel en eenvoudige handelingen.

Daarna leest hij meer, ontmoet hij andere leraren en ontdekt hij meer gestructureerde tradities. Maar hij zal altijd dit idee behouden: magie kan rechtstreeks worden beleefd in relatie tot de natuur, zonder afhankelijk te zijn van een zwaar ritueel systeem.

Studie creatief schrijven

Cunningham schrijft zich halverwege de jaren zeventig in aan de San Diego State University om creatief schrijven te studeren. De bronnen noemen verschillende data voor zijn inschrijving, tussen 1974 en 1978. Het LGBTQ Religious Archives Network houdt het op de herfst van 1974, terwijl verschillende oudere biografieën 1978 vermelden. Bij gebrek aan een gepubliceerd universitair document dat hierover gemakkelijk uitsluitsel geeft, is het het verstandigst om vast te houden aan de conclusie dat hij in die periode creatief schrijven studeerde aan San Diego State.

Hij verlaat de universiteit zonder diploma om zich aan het schrijven te wijden. Die beslissing is geen academische mislukking: op dat moment publiceert hij al genoeg om een professionele carrière te overwegen.

Voordat hij bekend wordt om zijn magische boeken, werkt Cunningham als zelfstandig redacteur. Hij schrijft voor commerciële en technische publicaties, met name over onderwerpen die verband houden met voertuigen en mechanica.

Dit werk ontwikkelt een zeer directe stijl: duidelijke uitleg, praktische indeling, korte instructies en toegankelijke woordenschat. Deze methode is ook terug te vinden in zijn latere esoterische boeken. Zelfs wanneer hij planetaire correspondenties, kruiden of rituelen behandelt, schrijft hij als iemand die vanaf de eerste lezing begrepen wil worden.

Zijn eerste bekende boek is niet Magical Herbalism. In 1980 verschijnt The Cliffside Horrors, een fictieroman. Aan het begin van de jaren tachtig schrijft Cunningham verschillende romans in zeer uiteenlopende genres.

Hij gebruikt ook pseudoniemen. Romans verschijnen met name onder de namen Cathy Cunningham en Dirk Fletcher. Deze productie verklaart het verschil tussen de aantallen die men in biografieën tegenkomt: Llewellyn vermeldt dat hij meer dan vijftig boeken heeft geschreven als men fictie, non-fictie en werken die onder verschillende namen zijn gepubliceerd meetelt, terwijl ongeveer twintig werken rechtstreeks met zijn magische en wiccaïstische oeuvre worden geassocieerd.

Donald Michael Kraig en de Californische magische omgeving

Aan het begin van de jaren tachtig deelt Cunningham een woning met Donald Michael Kraig, de latere auteur van Modern Magick. Kraig zou later getuigen over hun vriendschap en Scotts dagelijks leven.

Het contrast tussen hun werken is leerzaam. Kraig specialiseert zich meer in westerse ceremoniële magie, terwijl Cunningham zich geleidelijk meer richt op Wicca, de elementen en natuurlijke magie. Toch behoren beide mannen tot dezelfde Californische omgeving, waar tarot, magie, paganisme, occultisme en alternatieve religies circuleren.

Cunningham heeft ook contact met Raymond Buckland, een andere belangrijke figuur binnen de Amerikaanse Wicca. Buckland had een belangrijke rol gespeeld bij de verspreiding van gardneriaanse Wicca in de Verenigde Staten, voordat hij zelf toegankelijkere vormen van hekserij en individuele beoefening publiceerde.

De nabijheid tussen de twee mannen herinnert eraan dat solitaire Wicca niet in 1988 uit één enkel boek is ontstaan. Voor Cunningham hadden verschillende Amerikaanse auteurs de praktijk al buiten de kleine inwijdingslijnen toegankelijker gemaakt. Het belang van Cunningham ligt in de omvang van de verspreiding en in de samenhang van het model dat hij voorstelt.

In de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig studeert Cunningham met verschillende personen en groepen. Secundaire biografieën vermelden een leerperiode bij Raven Grimassi rond 1980. Cunningham lijkt met verschillende stromingen te hebben gewerkt voordat hij zich geleidelijk losmaakte van het functioneren binnen een coven.

Het is dus onjuist om zijn solitaire praktijk voor te stellen als het resultaat van een man die nooit met een initiatietraditie in aanraking is gekomen. Hij kent covens van binnenuit voordat hij tot de conclusie komt dat ook alleen een waardevol religieus leven kan worden geleid.

Een zeer wijdverbreide bewering stelt dat Cunningham in de derde graad werd ingewijd binnen de « Serpent Stone Family » of « Serpentstone ». Deze informatie doet op grote schaal de ronde, maar de exacte initiatielijn blijft moeilijk te reconstrueren: de beschikbare bronnen vermelden de initiator, de datum en de afstamming niet duidelijk. Deze onduidelijkheid past goed bij een periode waarin veel Wicca-overleveringen nog privé blijven.

Familieleden van de familie Serpentstone die onlangs werden geïnterviewd, gaven zelf aan niet over duidelijk bewijs van een dergelijke formele initiatie te beschikken. Wat we met zekerheid kunnen vaststellen, is dat Cunningham verschillende tradities kende en met covens werkte voordat hij zich volledig aan een solitaire weg wijdde. Zijn individuele praktijk ontstond dus niet uit volledige afzondering, maar uit zijn doorgang door initiatorische milieus die hij vervolgens toegankelijker zou maken.

Waarom kiest hij voor solitaire beoefening?

Cunninghams keuze berust op meerdere factoren. Om te beginnen vindt hij dat religieuze ervaring niet afhankelijk zou moeten zijn van een gunstige geografische ligging. In de jaren tachtig kan iemand die geïnteresseerd is in Wicca honderden kilometers van de dichtstbijzijnde coven wonen.

Hij verwerpt ook het idee dat een menselijke autoriteit noodzakelijkerwijs de relatie van een individu met de goden moet bekrachtigen. Ten slotte speelt ook zijn eigen seksuele geaardheid een rol in deze ontwikkeling. Als homoseksuele man voelt hij zich ongemakkelijk bij bepaalde omgevingen waarin de rituele polariteit tussen man en vrouw als absoluut normatief wordt voorgesteld.

LGBTQ-archieven over religieuze tradities presenteren Cunningham als een homoseksuele auteur wiens ervaring heeft bijgedragen aan zijn zoektocht naar een meer inclusieve vorm van Wicca. Traditionele Britse Wicca hecht veel symbolische waarde aan het paar Godin-God en aan de polariteit tussen priesteres en priester.

Cunningham schaft deze theologie niet af. Zijn boeken spreken nog steeds over de Godin en de God. Hij maakt de geldigheid van de praktijk echter los van de verplichting om een rituele man-vrouwrelatie aan te gaan of initiatie binnen een traditie te ontvangen.

Deze openheid zal vooral impact hebben op queer lezers die zich niet herkennen in de meest rigide vormen van rituele polariteit.

Magical Herbalism, het eerste grote occulte boek

In 1982 publiceert Llewellyn Magical Herbalism: The Secret Craft of the Wise. Het is zijn eerste grote werk over natuurlijke magie. Cunningham presenteert planten hierin als dragers van correspondenties, wierook, baden, bezweringen en rituelen. Het succes van het boek vestigt hem blijvend bij Llewellyn en luidt een reeks publicaties over natuurlijke materialen in.

Om deze erfenis in een meer historische benadering van planten te plaatsen, onderscheidt ons Botanisch Grimoire moderne occultistische correspondenties van gebruiken die in herbaria en oudere tradities zijn vastgelegd. In 1983 verschijnt Earth Power: Techniques of Natural Magic.

Cunningham stelt hierin praktijken voor waarbij gebruik wordt gemaakt van wind, zee, regen, bomen, stenen, zand, sneeuw en andere elementen uit het landschap. Deze opvatting vermijdt grote ceremonies en geeft de voorkeur aan korte handelingen, eenvoudige symbolen en het observeren van de natuur.

Het zou een van de kenmerken van zijn werk worden: magie mag niet afhankelijk zijn van een perfect uitgeruste tempel om te kunnen worden beleefd. In 1985 verschijnt Cunningham’s Encyclopedia of Magical Herbs. Het boek wordt een van zijn bekendste werken. Het rangschikt honderden planten volgens planetaire, elementaire en magische correspondenties. Deze encyclopedie oefent een enorme invloed uit op de hekserijboeken die daarna worden gepubliceerd.

Toch moet het worden gelezen voor wat het is: een moderne occultistische synthese. Niet alle correspondenties die het bevat, gaan terug op één enkele oude traditie, en verschillende associaties zijn afkomstig uit uiteenlopende stromingen die in één systeem zijn samengebracht. In 1987 verschijnt Cunningham’s Encyclopedia of Crystal, Gem and Metal Magic.

Het werk past op mineralen dezelfde classificatiemethode toe als zijn encyclopedie van planten: planeet, element, toegeschreven kracht en ritueel gebruik. Deze publicatie speelt een belangrijke rol in de hedendaagse verspreiding van magische correspondenties van stenen.

Ze mag niet worden verward met wetenschappelijke mineralogie of geneeskunde. De beschreven eigenschappen berusten op magische en symbolische tradities. Ons artikel over de geschiedenis en het gebruik van stenen helpt esoterische correspondenties, historische tradities en moderne therapeutische beweringen van elkaar te onderscheiden.

Datzelfde jaar publiceert Cunningham samen met David Harrington The Magical Household. Het boek brengt magie over naar de huiselijke ruimte: deuren, ramen, keuken, slaapkamer, planten, voorwerpen en dagelijkse handelingen.

Deze benadering sluit aan bij een terugkerend idee bij Cunningham: het magische leven mag niet kunstmatig van het dagelijks leven worden gescheiden. Het huis wordt een ruimte van bescherming, gastvrijheid en eenvoudig ritueel.

1988, Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner

In 1988 verschijnt Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner. Het boek is meteen belangrijk omdat het zich expliciet richt tot iemand die alleen praktiseert. Daarvoor was Wicca vooral beschreven als een inwijdingsreligie van een coven. Gerald Gardner, Doreen Valiente en de Britse tradities droegen hun rituelen doorgaans over via inwijding.

Cunningham ontkent het bestaan van covens niet. Hij stelt echter dat iemand zijn eigen relatie met de Godin, de God en de natuurlijke cycli kan aangaan zonder op toestemming van een groep te wachten.

De terminologie vormt een belangrijk probleem. In wiccaanse tradities met een traditielijn betekent inwijding doorgaans dat iemand wordt opgenomen in een traditie door ingewijden die deze overdracht al bezitten.

Cunningham stelt eerder een persoonlijk inwijdingsritueel voor waarmee iemand zijn betrokkenheid bij de Wicca kenbaar maakt. Veel lezers zouden dit later «zelfinitiatie» noemen, terwijl traditionele Britse Wiccans zouden volhouden dat een inwijding binnen een traditielijn niet zelf kan worden verleend. De twee gebruiken duiden dus niet precies hetzelfde aan. Het succes van Cunningham draagt bij aan een ingrijpende verandering van de religie.

De eerste Britse covens hechtten grote waarde aan de geheimhouding van rituelen, namen en interne leringen. Amerikaanse boeken uit de jaren 1980 maakten in toenemende mate informatie toegankelijk in boekhandels.

Cunningham gaat verder: hij ontwikkelt een praktijk waarvoor het niet langer nodig is om al het initiatiemateriaal over te nemen. Wicca wordt dan voor veel lezers een religie waarmee men kan beginnen door zelfstudie.

De breuk is echter niet volledig. Cunningham behoudt een Godin en een God, de seizoenssabbats, esbats, de cirkel, de vier elementen, rituele magie en verschillende instrumenten uit de Britse Wicca.

Zijn Guide for the Solitary Practitioner is dus geen volledig nieuwe religie. Het selecteert en vereenvoudigt elementen die al in de Wicca aanwezig zijn en ordent ze vervolgens opnieuw rond de alleenstaande beoefenaar.

Cunningham vermijdt het om Wicca in een strikt dogma te veranderen. Hij benadrukt persoonlijke ervaring, de natuur en individuele verantwoordelijkheid. Hij aanvaardt dat goddelijke namen, rituele vormen en bepaalde symbolen kunnen variëren. Deze soepelheid zal de opkomst vergemakkelijken van wat men tegenwoordig eclectische Wicca noemt, dat wil zeggen vormen die verschillende bronnen gebruiken zonder noodzakelijkerwijs aanspraak te maken op een specifieke initiatielijn.

In datzelfde jaar, 1988, publiceert Cunningham The Truth About Witchcraft Today. Het boek reageert op sensationele voorstellingen van hekserij en presenteert Wicca als een hedendaagse heidense religie die op de natuur is gericht.

Het verschijnt in een context waarin angst voor satanisme en morele paniek in de Verenigde Staten nog steeds sterk zijn. Cunningham probeert de Wicca daarom te onderscheiden van satanisme, misdaad en mediakarikaturen.

Wierook, oliën en bereidingen

In 1989 verschijnt The Complete Book of Incense, Oils & Brews. Cunningham verzamelt recepten voor wierook, oliën, baden, poeders en rituele bereidingen. Het boek zal een enorme invloed hebben op de hedendaagse volksmagie in esoterische boekhandels. Toch moeten deze recepten worden onderscheiden van oudere historische tradities. Cunningham verzamelt, past aan en creëert volgens een persoonlijk systeem van correspondenties.

Ons artikel Hoe kies je wierook? plaatst het branden van geurstoffen in een bredere geschiedenis dan alleen het systeem van Cunningham. Magical Aromatherapy verschijnt eveneens in 1989. Cunningham bestudeert daarin geuren en oliën vanuit een ritueel perspectief. Hij gebruikt de term aromatherapie in een magische betekenis die niet mag worden verward met een medisch gevalideerde praktijk.

Dit onderscheid is vandaag belangrijk, omdat zijn boeken nog steeds veelvuldig worden gebruikt in contexten waarin magie, welzijn en gezondheid gemakkelijk met elkaar kunnen worden vermengd. In 1991 verschijnt Earth, Air, Fire & Water, een voortzetting van Earth Power.

Het boek behandelt elementaire rituelen en praktijken die verband houden met de natuurlijke wereld. Cunningham keert daarin terug naar wat zijn adolescentie had getekend: direct contact met wind, zee, zon, planten en landschap.

Ons artikel over de geschiedenis van de vier elementen plaatst deze taal in een traditie die veel ouder is dan de Amerikaanse Wicca. Cunningham besteedt ook aandacht aan de maaltijd als rituele handeling.

The Magic in Food en Cunningham’s Encyclopedia of Wicca in the Kitchen verbinden voedingsmiddelen, correspondenties en magische intenties. Deze benadering maakt deel uit van een sterke trend binnen het hedendaagse paganisme: het religieuze terugbrengen in alledaagse handelingen.

De keuken, het huis en de tuin worden plaatsen die even belangrijk zijn als de rituele cirkel. Cunninghams reizen naar Hawaï vormen ook de basis voor verschillende geschriften. Een werk over de Hawaiiaanse religie en magie wordt na zijn dood gepubliceerd. Dit deel van zijn oeuvre moet tegenwoordig kritisch worden gelezen. Cunningham schrijft als een Amerikaanse waarnemer van buiten de inheemse Hawaiiaanse tradities.

Zijn boeken getuigen van zijn oprechte belangstelling, maar ze kunnen de bronnen die door Hawaiiaanse gemeenschappen en onderzoekers zelf zijn geproduceerd niet vervangen. Het succes van Cunningham is ook te danken aan zijn manier van schrijven.

Zijn boeken vermijden de toon van initiatiegezag, dramatische geheimen en nodeloos duistere terminologie. Hij geeft eenvoudige instructies, legt zijn keuzes uit en nodigt de lezer uit om ze aan te passen. Deze schrijfstijl creëert een heel andere relatie met het publiek: Cunningham verschijnt niet als grootmeester, maar als gids.

De kritiek op solitaire Wicca

Zijn invloed roept ook kritiek op. Leden van initiatietradities vinden dat het woord Wicca verbonden zou moeten blijven met de lijnen die voortkomen uit Gardner en Sanders. Zij verwijten Cunningham dat hij de rituelen heeft vereenvoudigd, de noodzaak van initiatie heeft afgeschaft en eclectische vormen heeft bevorderd die moeilijk met een specifieke traditie te verbinden zijn. Anderen beschouwen deze openheid juist als een van de grote transformaties van het moderne paganisme.

Deze twee interpretaties maken deel uit van de werkelijke geschiedenis van zijn receptie. Het is niet nodig om een keuze te maken om vast te stellen dat zijn boek de grens heeft verschoven van wat het publiek Wicca noemt. Nee.

Mensen beoefenden al vóór 1988 alleen, en andere auteurs hadden al methoden gepubliceerd die toegankelijk waren buiten covens. Zijn belang ligt erin dat hij aan solitaire beoefening een duidelijke, positieve en massaal verspreide formulering heeft gegeven.

Llewellyn beschouwt Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner nog altijd als een van de belangrijkste boeken uit zijn wicca-catalogus. De biografische herontdekking van Cunningham in de 21e eeuw heeft meer ruimte gegeven aan zijn homoseksuele identiteit.

Deze dimensie was veel minder zichtbaar in de ontvangst van zijn boeken in de jaren 1980 en 1990. Het LGBTQ Religious Archives Network benadrukt dat de mogelijkheid om Wicca alleen te beoefenen bijzonder belangrijk is geweest voor queer personen die zich uitgesloten voelden van zeer heterocentrische rituele modellen.

Zijn werk vormt daarom nog geen afzonderlijke « homowicca ». Het opent veeleer een structuur waarin mensen met zeer uiteenlopende levens niet afhankelijk zijn van een opgelegd model van een ritueel koppel.

1983, het lymfoom

Biografieën over Cunningham vermelden dat in 1983 bij hem lymfoom wordt vastgesteld. Hij krijgt een behandeling en bereikt remissie. Deze ziekte treedt op op het moment dat zijn carrière als auteur over magie daadwerkelijk doorbreekt. Toch blijft hij in het daaropvolgende decennium schrijven, reizen en publiceren.

In 1990 wordt Cunningham, terwijl hij deelneemt aan een lezingenreis, ernstig ziek. Het LGBTQ Religious Archives Network vermeldt dat hij in het ziekenhuis wordt opgenomen en de diagnose cryptokokkenmeningitis krijgt, een ernstige complicatie die verband houdt met hiv/aids. Hij overleeft deze crisis en keert terug naar het schrijven, maar zijn gezondheid blijft sterk verzwakt. De daaropvolgende jaren worden gekenmerkt door infecties en ziekenhuisopnames.

Scott Cunningham overlijdt op 28 maart 1993 op zesendertigjarige leeftijd. Betrouwbare biografische bronnen vermelden deze datum, waaronder Llewellyn en het LGBTQ Religious Archives Network. Hij overlijdt omringd door zijn familie, na meerdere jaren van een ziekte die verband hield met hiv/aids. Zijn overlijden vindt plaats op het moment dat zijn boeken juist een steeds groter publiek beginnen te bereiken.

Boeken die na zijn overlijden zijn gepubliceerd

Verscheidene manuscripten verschijnen na 1993. Deze postume publicatie verklaart waarom Cunninghams bibliografie na zijn overlijden blijft groeien. Uitgevers en naasten werken met teksten die ongepubliceerd of onvolledig waren achtergelaten. Zijn bibliografie omvat zo zowel boeken die hij zelf heeft voorbereid als andere werken die na zijn dood zijn samengesteld uit ongepubliceerde of onvolledige teksten.

In 1996 publiceren David Harrington en deTraci Regula Whispers of the Moon: The Life and Work of Scott Cunningham. Deze biografie wordt lange tijd de belangrijkste bron over zijn leven. Het boek bevat ook een gedetailleerde bibliografie van zijn werken. Het boek heeft ertoe bijgedragen de herinnering aan Cunningham levend te houden, naast zijn handboeken.

In 2023 publiceert Christine Cunningham Ashworth Scott Cunningham—The Path Taken: Honoring the Life and Legacy of a Wiccan Trailblazer. Het boek biedt een familiaal perspectief dat in oudere biografieën ontbreekt: zijn jeugd, ouders, reizen, gewoonten, familiebanden en laatste jaren. Het is bijzonder nuttig om onderscheid te maken tussen de publieke auteur en de privépersoon. Deze publicatie draagt er ook toe bij Cunningham een plaats te geven in de queer geschiedenis van de Amerikaanse hekserij.

Welke plaats neemt Scott Cunningham in de geschiedenis van Wicca in?

Hij is noch de grondlegger van Wicca, noch de eerste Amerikaanse Wiccan. Gardner bouwde de moderne religie in Groot-Brittannië op. Raymond Buckland droeg bij aan de vestiging van Gardneriaanse Wicca in de Verenigde Staten. Ook Doreen Valiente en Alex Sanders droegen bij aan de verdere ontwikkeling ervan.

De rol van Cunningham komt daarna: hij helpt Wicca te veranderen van een religie die voornamelijk in kleine groepen werd doorgegeven in een pad dat lezers zelfstandig kunnen ontdekken. Deze verandering wijzigt de geschiedenis van de beweging ingrijpend.

Ze zijn toegankelijk, overzichtelijk en direct bruikbaar. Een lezer kan zijn plantenencyclopedie openen, een correspondentie vinden, het algemene kader begrijpen en beginnen te werken zonder over een gespecialiseerde bibliotheek te beschikken.

Deze eenvoud is ook de historische beperking ervan: zijn boeken brengen verschillende tradities samen, vereenvoudigen de bronnen en leggen correspondenties vast die later herhaald zullen worden alsof ze oeroud zijn. Ze vandaag lezen vereist daarom een dubbele blik: hun invloed begrijpen en tegelijk de geschiedenis van het materiaal dat ze overbrengen controleren.

Bronnen en aanknopingspunten

Het LGBTQ Religious Archives Network biedt een nuttige biografische samenvatting: geboren op 27 juni 1956 in Royal Oak, opgegroeid in San Diego, vanaf de middelbare school gericht op Wicca, publicatie van Magical Herbalism in 1982, het belang van Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner, zijn homoseksuele identiteit en zijn overlijden op 28 maart 1993 na een aan hiv/aids gerelateerde cryptokokkenmeningitis.

Uitgever Llewellyn bewaart de auteurs­pagina van Cunningham en presenteert Wicca: A Guide for the Solitary Practitioner als een van de belangrijkste boeken uit zijn wicca-catalogus. Zijn uitgeefgeschiedenis laat ook zien welke plaats Cunningham naast Raymond Buckland in de jaren 1980 innam.

Voor zijn literaire en magische ontwikkeling herinnert het lemma in de Encyclopedia of Occultism and Parapsychology aan zijn jaren als fictieschrijver, zijn pseudoniemen, zijn passage langs verschillende covens, vervolgens zijn keuze voor een solitaire praktijk en de chronologie van zijn belangrijkste werken.

De meest recente famil biografie is Christine Cunningham Ashworth, Scott Cunningham—The Path Taken, Weiser Books, 2023. De presentatie van de uitgever benadrukt het belang van zijn familiearchieven en zijn rol in de transformatie van de Amerikaanse Wicca.

Ten slotte blijft Whispers of the Moon: The Life and Work of Scott Cunningham, in 1996 gepubliceerd door David Harrington en deTraci Regula, een belangrijke biografische bron voor zijn vormingsjaren, zijn relaties binnen het Amerikaanse paganisme en zijn bibliografie.