Als

De taxus blijft groen tussen de graven. Op Britse begraafplaatsen begeleidden zijn takken de rouwprocessies, bedekten zij de lichamen en markeerden zij het wachten op de wederopstanding. Zijn lange levensduur maakte hem tot een teken van onsterfelijkheid; zijn giftigheid en zijn booghout brengen de dood echter altijd dichtbij.

Er zijn meerdere verklaringen voor zijn aanwezigheid op begraafplaatsen: een funeraire boom die uit de Oudheid is geërfd, een christelijk symbool van blijvend leven, een gewijde boom, een houtreserve of een door het vee beschermde aanplant. De bronnen laten niet toe alle kerkhof-taxussen tot een Keltische oorsprong te herleiden.

Deze dubbelzinnigheid maakt hem zo rijk. De boom leeft zeer lang, loopt opnieuw uit vanuit de stam en behoudt zijn naalden in de winter, terwijl zijn taxinen een dodelijke hartvergiftiging kunnen veroorzaken. Hij verenigt continuïteit en begrenzing.

De donkere boom met rode zaadmantels

Taxus baccata L. is een groenblijvende conifeer uit de Taxaceae. De platte, donkere naalden staan aan weerszijden van de takken. De vrouwelijke exemplaren dragen zaden die omgeven zijn door een vlezige rode zaadmantel, de aril, die aan de top open is.

Kew beschrijft een verspreidingsgebied dat zich uitstrekt van Europa tot West-Azië en Noord-Afrika. De boom kan een opmerkelijk hoge leeftijd bereiken en sommige Europese exemplaren worden op meer dan twee millennia geschat. Kew, Taxus baccata.

De naalden, de schors en de zaden zijn zeer giftig. Hoewel het rode vruchtvlees van de zaadmantel niet dezelfde gifstoffen bevat, maakt de zaad die het omhult elke consumptie gevaarlijk.

De taxus op begraafplaatsen

Folkard beschrijft een lange funeraire traditie die via de Egyptenaren op de Grieken en Romeinen overging en vervolgens op de Britten. De takken werden in processie gedragen, bij de doden gelegd of in het graf geworpen. De boom werd een sieraad van gewijde grond.

Zijn groenblijvende gebladerte maakte een christelijke interpretatie van verrijzenis en onsterfelijkheid mogelijk. Welshe wetten kenden een hogere waarde toe aan de gewijde taxus, een teken dat de kerkboom een eigen status bezat. Richard Folkard, Plant Lore, Legends, and Lyrics, « Taxus ».

De nabijheid van de doden bracht een donkerder beeld voort: de taxus die zich zou voeden met de lichamen onder zijn wortels. De poëzie verandert zo biologische continuïteit in een verontrustende intimiteit met de botten.

Palmtakken, relieken en de gewijde boom

Takjes van de taxus vervingen de palm tijdens Palmzondag en versierden in de winter kerken of huizen. Dezelfde boom dient dus om de intocht van Christus in Jeruzalem te eren, de doden te begeleiden en het blijvende leven te verbeelden.

In Vreton, in Bretagne, zou een taxus zijn gegroeid uit de staf van Sint-Maarten. Bretonse vorsten baden onder zijn takken voordat ze de kerk binnengingen. De legende benadrukt het verbod om zijn bladeren te plukken; mannen die het hout kappen, worden gestraft met een dodelijke val.

De boog, oorlog en gif

Taxushout, buigzaam en sterk, leverde beroemde bogen. Vergilius, Chaucer en andere auteurs brengen het in verband met schieten en oorlog. De funeraire boom brengt zo het instrument voort dat op afstand de dood brengt.

Ook Griekse en Romeinse auteurs kenden de giftigheid ervan. Caesar vertelt over de dood van Catuvolcus, koning van de Eburonen, door middel van taxus. Deze politieke verhalen versterken de band met het laatste redmiddel, soevereiniteit en de weigering zich te laten gevangennemen.

Kew bevestigt dat taxines aanwezig zijn in de bladeren, zaden en schors, en onderzoekt ook hun aanwezigheid in het hout. Kew, analyse van taxushout. De materiële geschiedenis van de boog rechtvaardigt geen rituele handeling.

De herinnering bewaren onder een getekende boom

Teken een taxus waarvan de stam een lege ruimte omsluit. Schrijf in die ruimte de naam van een overleden persoon of een familielijn. Plaats op de takken wat nog wordt doorgegeven: een zin, een gebaar, een recept, een plaats of een verantwoordelijkheid.

Om een overgang te markeren, knoopt u een groen lint rond een foto van een taxus, nooit rond een levende boom zonder toestemming. Verwijder het lint aan het einde van de lezing en bewaar het in het dodenboek.

Als u een begraafplaatstaxus bezoekt, blijf dan op de paden, pluk niets en kerf niet in de schors. Noteer de naam van de plaats, de datum en de lokale verhalen. Respect voor de plek maakt deel uit van het werk.

Historische correspondenties