Wadd — opis ogólny
Wadd, którego imię oznacza „miłość” lub „przywiązanie”, był bóstwem księżycowym czczonym głównie w dawnej Arabii Południowej, szczególnie w Ma’in i królestwie Katabanu. Wiązano go z życzliwością, płodnością i uczuciem, wartościami podstawowymi dla wspólnot rolniczych i pasterskich. Wadd symbolizował jednoczącą siłę miłości zarówno między ludźmi, jak i między ludźmi a bogami. Szczególną cześć oddawano mu w miastach takich jak Marib i Nadżran, a jego kult obejmował ofiary mające zapewnić pomyślność rodzinom i stadom.
Tabela korespondencji Wadda
| Kamienie | Lapis lazuli, kamień księżycowy |
| Kolory | Biel, błękit, srebro |
| Rośliny | Palma, cyprys, mirt |
| Znaki | Rak, Ryby |
| Planeta | Księżyc — symbol płodności i miłości |
| Ofiary | Mleko, miód, ofiary roślinne |
Symbole i wygląd Wadda
Wadda często przedstawiano jako półksiężyc, symbol powracający w kultach księżycowych przedislamskiej Arabii. Księżyc uważano za opiekuńcze, życzliwe bóstwo, a Wadd uosabiał łagodne, kojące światło nocy, uspokajające umysły i sprzyjające miłości oraz jedności. Na niektórych przedstawieniach towarzyszą mu zwierzęta, takie jak byk lub lew, symbolizujące siłę i płodność. Jego imię pojawia się też często w inskrypcjach wraz z symbolami płodności, takimi jak winorośl czy palma.
Genealogia Wadda
Wadd nie ma jasno określonej genealogii w mitologii arabskiej, lecz często uważa się go za centralne bóstwo księżycowe królestw Arabii Południowej, takich jak Ma’in i Kataban. Niekiedy postrzega się go jako boga wywodzącego się z dawnych semickich bóstw Księżyca, co łączy go z innymi panteonami semickimi i takimi bóstwami jak Sin, mezopotamski bóg księżycowy. Jego kult rozpowszechnił się w różnych regionach południowej Arabii i zachował znaczenie aż do nadejścia islamu.
























