Honorius I, geboren in Campanië rond 585 en overleden in Rome op 12 oktober 638, was paus van 625 tot 638. Zijn pontificaat werd gekenmerkt door aanzienlijke inspanningen voor de kerstening van het Angelsaksische Engeland. Zo stuurde hij bisschop Birinus om het koninkrijk Wessex te evangeliseren en moedigde hij de bekering van de Kelten aan tot de Romeinse liturgie en de Romeinse berekening van de paasdatum. Hij werkte ook aan de restauratie van christelijke structuren in Rome, zoals de basiliek Sint-Agnès-buiten-de-Muren.
Honorius I is ook bekend vanwege zijn correspondentie met patriarch Serge I van Constantinopel over het monotheletisme, een leer die stelt dat Christus slechts één wil heeft. In een brief uit 635 stelde Honorius dat de discussies over de energieën van Christus moesten stoppen om de eenheid van de Kerk te bewaren, en dat Jezus niet twee conflicterende wilskrachten had, maar één wil, omdat hij de door Adam zondige menselijke natuur niet had aangenomen.
Na zijn dood werd Honorius tijdens het derde concilie van Constantinopel in 681 veroordeeld voor ketterij vanwege zijn standpunt over het monotheletisme. Deze postume veroordeling leidde tot veel controverse, vooral met betrekking tot de kwestie van de pauselijke onfeilbaarheid.
