De eerste geregistreerde toepassingen van het slingeruurwerk dateren uit het oude China, Egypte en het klassieke Rome. In China werd het bijvoorbeeld niet alleen gebruikt voor waarzeggerij, maar ook bij het zoeken naar waterbronnen of mineralen. In het oude Egypte wordt aangenomen dat slingeruurwerken werden gebruikt in religieuze rituelen en voor het zoeken naar waterbronnen, een praktijk die ook bij de Romeinen werd waargenomen.
In de middeleeuwen kreeg het gebruik van het slingeruurwerk een meer mystieke wending. Alchemisten, schatzoekers en zelfs sommige leden van de Kerk gebruikten slingeruurwerken om verborgen voorwerpen, edelmetalen te lokaliseren of om antwoorden te krijgen op spirituele vragen. Tijdens deze periode werd de praktijk echter soms met argwaan bekeken, omdat ze werd geassocieerd met magie en occultisme.
In de 17e eeuw begon de radiësthesie op een meer wetenschappelijke manier te worden bestudeerd. Onderzoekers en wetenschappers raakten geïnteresseerd in het slingeruurwerk en probeerden te begrijpen hoe het kon antwoorden op vragen of objecten kon lokaliseren. In de 18e en 19e eeuw, met de hernieuwde belangstelling voor occultisme en mystiek, werd het gebruik van het slingeruurwerk in waarzeggerij populairder.
In de 20e eeuw won het slingeruurwerk aan populariteit binnen de New Age-beweging, waar het vaak wordt gebruikt voor holistische genezing, meditatie en als persoonlijk waarzeggerij-instrument. Beoefenaars gebruiken slingeruurwerken om hun beslissingen te begeleiden, antwoorden te vinden op persoonlijke vragen, chakra's in balans te brengen of zelfs om verloren voorwerpen te zoeken.
