Het concept van de Ouija is verbonden met de lange traditie van waarzeggerij en communicatie met het hiernamaals, die teruggaat tot de oudheid. De moderne vorm van de Ouija, als een bord bedrukt met letters, cijfers en eenvoudige woorden zoals "ja" en "nee", werd echter ontwikkeld in de Verenigde Staten tegen het einde van de 19e eeuw. Deze periode werd gekenmerkt door een grote belangstelling voor spiritisme en het bovennatuurlijke, deels vanwege de verwoestingen van de Amerikaanse Burgeroorlog en epidemieën, die veel mensen verlangend maakten om te communiceren met overleden dierbaren.
In 1890 begonnen Charles Kennard en Elijah Bond het eerste Ouija-bord op de markt te brengen, met de bewering dat de naam door de geest zelf was gegeven en "veel geluk" betekende in het oud-Egyptisch (een historisch onjuiste bewering). Kort daarna nam William Fuld de productie over en begon hij de Ouija onder zijn eigen bedrijf te verkopen. Fuld wordt vaak toegeschreven als de uitvinder van de Ouija, hoewel hij eigenlijk een van de eersten was die het succesvol op de markt bracht. Hij legde ook uit dat de naam afkomstig was van de combinatie van de Franse (oui) en Duitse (ja) woorden voor "ja".
De Ouija is echter ook het onderwerp geweest van veel controverse, vooral van religieuze groepen die het beschouwden als een middel om kwade geesten op te roepen of als een open deur naar het demonische. De filmindustrie heeft het ook gebruikt in tal van horrorfilms.
Zoals bij elk magisch artefact, vooral als het gaat om communicatie met de andere wereld, is het belangrijk om waakzaam te blijven. Het storen van de doden "voor het plezier" heeft gevolgen. Desondanks is dit soort spiritisme niet negatief als het goed wordt gebruikt, in tegenstelling tot het negatieve beeld dat dit voorwerp soms heeft.
