De platonische lichamen, ook bekend als regelmatige veelvlakken, hebben een geschiedenis die teruggaat tot het oude Griekenland, met name tot de tijd van de beroemde filosoof Plato. Deze geometrische vormen werden geïntroduceerd in de filosofische dialoog Timaios, geschreven door Plato rond 360 v.Chr. In deze dialoog wijst Plato elk van de vijf lichamen een basiselement toe dat alle materie vormt. Zo wordt de tetraëder geassocieerd met vuur, de hexaëder (kubus) met aarde, de octaëder met lucht, de dodecaëder met ether (of het universum), en de icosaëder met water. Plato beschouwde deze lichamen als de fundamentele bouwstenen van het universum.
De platonische lichamen wekten ook de interesse van wiskundigen uit die tijd, vooral van de leerlingen van de beroemde wiskundige Pythagoras. Zij begonnen met het bestuderen van de geometrische eigenschappen van deze regelmatige lichamen, wat bijdroeg aan hun wiskundig begrip en toepassing in de heilige geometrie.
In de daaropvolgende eeuwen bleven de platonische lichamen onderzocht en bestudeerd worden, vooral tijdens de Renaissance. Deze periode zag een hernieuwde belangstelling voor heilige geometrie, en kunstenaars en architecten van die tijd verwerkten deze geometrische vormen in hun werken, waarbij ze hun symbolische en esthetische betekenis erkenden.
De platonische lichamen kregen een diepere betekenis binnen de context van heilige geometrie en esoterie. Ze werden symbolen die geassocieerd worden met esoterische concepten zoals elementen, energieën en spiritualiteit, en werden gebruikt in diverse esoterische en spirituele praktijken.
