Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand is een Byzantijnse icoon uit de 14e eeuw, die de Maagd Maria afbeeldt met het Kind Jezus, omringd door de aartsengelen Gabriël en Michaël die de instrumenten van de Passie tonen. Dit beeld wordt bijzonder vereerd vanwege zijn spirituele betekenis en rijke geschiedenis.
Oorsprong en geschiedenis van de icoon
Van Kretenzische oorsprong, werd de icoon aan het einde van de 15e eeuw naar Rome gebracht. Ze werd geplaatst in de kerk van Sint-Matthias, waar ze bleef tot de vernietiging van de kerk in 1798. Na een periode van vergetelheid werd ze in 1866 toevertrouwd aan de Redemptoristen, die haar installeerden in de kerk van Sint-Alfonsus van Liguori, nabij de plaats van de oude kerk van Sint-Matthias. Sindsdien heeft de devotie tot Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand zich over de hele wereld verspreid.
De icoon en haar symboliek
Het Kind Jezus, dat naar de instrumenten van de Passie kijkt, drukt zowel zijn angst als zijn offermissie uit. De blik van Maria, gericht op de gelovigen, symboliseert haar rol als bemiddelaar en trooster, en nodigt uit tot vertrouwen in haar voorspraak.
Spirituele betekenis en devotie
De icoon wordt als miraculeus beschouwd en wordt aangeroepen om hulp en bescherming van de Maagd Maria te verkrijgen in tijden van nood. De devotie tot Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand is bijzonder verspreid in christelijke gemeenschappen, waar ze op 27 juni wordt gevierd. Talrijke kerken en basilieken zijn aan haar gewijd, met name de basiliek Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand in Parijs.
