Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische gebruiken (Brocéliande, Merlin, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week verkennen we een van de mooiste plekjes van Bretagne: de Golf van Morbihan.
Vroeger vormden in de Golf van Morbihan het Île-aux-Moines en het Île d’Arz één en hetzelfde gebied, verbonden door een landtong. Het Île-aux-Moines werd toen Izenah genoemd. In die tijd leefden de bewoners van Arz van de visserij, eenvoudige mensen dicht bij de zee, terwijl degenen van Izenah zichzelf heren van het water noemden, trots en dominant.
Op een dag kruiste een jonge man uit Izenah de blik van een meisje uit Arz. De liefde ontbrandde meteen, diep en oprecht. Maar die liefde viel niet in de smaak bij de families van de jonge heer, die weigerden dat hij zich verbond met een gewoon vissersmeisje. Om deze verbintenis te verbreken, vertrouwden ze hun zoon toe aan de monniken en sloten hem op achter de muren van het klooster op het eiland.
Het jonge meisje, met een gebroken hart, weigerde de hoop op te geven. Elke dag stak ze de zandige landtong over die de twee eilanden verbond. Aangekomen aan de voet van het klooster zong ze voor degene van wie ze hield, haar stem gedragen door de zoute wind tot in de stenen cellen.
Maar de monniken, gestoord door deze dagelijkse klaagzangen, riepen de Korrigans op, die ondeugende wezens uit het Bretonse land. In één nacht lieten zij het water van de golf stijgen. De landtong verdween onder de golven en de twee eilanden werden gescheiden door het water.
De volgende dag wilde het jonge meisje haar liefde nogmaals bereiken. Ze liep over de weg, zonder te zien dat de zee haar had overspoeld. De stroming nam haar mee. Haar lied verstomde in de golven en ze keerde nooit meer terug.
Sinds die dag hebben het Île-aux-Moines en het Île d’Arz elkaar nooit meer geraakt. De ouderen zeggen dat bij het eerste licht van de dageraad, wanneer de zee kalm is, men een zacht lied kan horen zweven tussen de twee oevers... de laatste echo van een liefde die werd opgeofferd aan de wateren van Morbihan.
Aanvullende bron: Golf van Morbihan
