Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Op de door de wind geteisterde stranden van Plouescat, in het hart van Finistère, circuleert al eeuwenlang een vreemd verhaal. De bewoners vertellen dat er op sommige avonden, wanneer de mist de duinen bedekt en de wind een somber lied blaast, witte paarden verschijnen. Hun verschijning is majestueus, bijna onwerkelijk. Hun manen glinsteren als golven onder het maanlicht, en hun hinniken, zowel zacht als angstaanjagend, weerklinken in de nachtelijke stilte.
Deze paarden, zo wordt gezegd, zijn geen gewone dieren. Ze zouden de geesten zijn van verdronkenen, verloren zielen meegevoerd door de zee, veroordeeld om langs deze kusten te dwalen. Ze verschijnen vaak aan verdwaalde reizigers of aan vissers die te laat zijn en alleen zijn bij het vallen van de avond.
Hun betoverende schoonheid trekt onvermijdelijk degenen aan die hun pad kruisen. De witte paarden draven zachtjes door de duinen, verwijderen zich langzaam maar blijven altijd in het zicht, alsof ze de reizigers naar een mysterieuze plek willen leiden. Maar degenen die hen volgen ontdekken al snel hun verschrikkelijke lot.
Wanneer het zachte zand van de duinen plaatsmaakt voor het vochtige strand en de golven bulderen, versnellen de paarden hun tempo. Ze galopperen dan recht op de oceaan af, waarbij ze de onvoorzichtige zielen meenemen die hen gevolgd hebben. Eenmaal in het water verdwijnen de paarden, en laten alleen een oorverdovende stilte en het donkere water van de zee achter. De ongelukkigen die verdwenen zijn, worden nooit meer teruggezien.
De ouderen van Plouescat waarschuwen bezoekers voor deze bovennatuurlijke wezens. Ze zeggen dat deze gekwelde zielen wanhopig rust zoeken, maar dat ze door anderen mee te slepen in hun waterwereld slechts een korte pauze vinden voordat ze hun zoektocht opnieuw moeten beginnen. Om zich te beschermen tegen hun roep, zou het volstaan om weg te kijken en een gebed te fluisteren tot Sint Ronan, de beschermheilige van de verloren zielen.
Dus, wanneer de nacht valt over de stranden van Plouescat en de zee buldert, wees dan op uw hoede voor de witte schaduwen die door de duinen galopperen...
