Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week gaan we naar de punt van Finistère, in de regio Plouarzel, om de legende van de Menhir van Kerloas te ontdekken, of beter gezegd, de legendes. Met een leeftijd van meer dan 4000 jaar is hij niet minder dan 10 meter hoog, wat het een geliefde en levendige plek maakt, maar ook de hoogste menhir ter wereld.
Foto credits: Office de tourisme Iroise Bretagne
De schat van de Menhir van Kerloas
De legende vertelt dat bij het eerste middernachtelijk uur, wanneer de wereld Kerstmis (of Yule) vierde, de menhirs tot leven kwamen. Stilletjes, zonder een geluid, begonnen ze te bewegen, vertrokken ze van hun onveranderlijke positie om naar de oceaan te gaan. Het was zeldzaam om zo'n spektakel mee te maken, want ondanks hun indrukwekkende gewicht bewogen ze zich geruisloos.
Elk jaar met Kerstmis gingen de menhirs naar de zee, volgend een geheime weg die alleen zij kenden. Hun bestemming was een verborgen strand, waar ze zich laven aan het oceaanwater om hun kracht te vernieuwen die hen jaar na jaar in leven houdt. Maar deze magische processie onthulde een fantastische schat, begraven op de plaats van de menhir.
Volgens de ouderen was deze schat een verzameling van onschatbare rijkdommen: gouden munten, fonkelende juwelen, oude artefacten en zelfs voorwerpen met magische krachten. Maar er was een voorwaarde voor iedereen die probeerde de schat te bemachtigen: men moest handelen vóór het twaalfde middernachtelijk uur.
Zo waagden elk jaar enkele moedige of wanhopige zielen zich om deze schat te ontdekken. Gewapend met scheppen en lantaarns wachtten ze vol spanning op het eerste middernachtelijk uur. Op dat precieze moment begonnen de menhirs te bewegen en werd de schat onthuld.
De zoektocht was echter gevaarlijk. Betoverd door de schittering van de rijkdommen vergaten velen de tijd in de gaten te houden. Degenen die het strand niet konden verlaten vóór het twaalfde middernachtelijk uur, werden getroffen door een noodlottig lot: de menhir, terug op zijn plaats, verpletterde meedogenloos alles op zijn pad, zonder enige kans voor de onvoorzichtigen die waren achtergebleven.
De dorpelingen vertelden dat deze ongelukkigen veroordeeld waren om eeuwig te dwalen als geesten, het menhir te achtervolgen op zoek naar verlossing. Hun gefluister werd door de wind gedragen, als waarschuwing voor toekomstige schatzoekers voor het gevaar dat hen bedreigt.
Kerloas de Bult
De menhir van Kerloas is ook bekend onder de naam "Bossu" of "An Tort". Deze bijnaam dankt hij aan zijn twee bulten, aan weerszijden van zijn oppervlak. Deze uitstulpingen, elk ongeveer 30 cm groot, stonden centraal in een oud vruchtbaarheidsritueel dat al eeuwenlang wordt voortgezet.
Foto credits: Madame Ordinaire
De ouderen vertelden dat deze bulten krachten bezaten die het lot van pasgetrouwde koppels konden beïnvloeden. De traditie wilde dat, om een welvarende en harmonieuze nakomeling te verzekeren, de jonge echtgenoten op de avond van hun bruiloft naar de menhir gingen. Daar, in het maanlicht, voerden ze een geheim ritueel uit.
De pasgetrouwden ontkleedden zich volledig en lieten hun kleren aan de voet van de menhir achter. Vervolgens namen ze plaats aan weerszijden van de heilige steen. De vrouw, aan de linkerkant, drukte haar blote buik tegen de eerste bult, terwijl de man, aan de rechterkant, hetzelfde deed met de andere bult. Met deze handeling probeerden ze de krachten van vruchtbaarheid en kracht die de menhir hen bood, op te nemen.
De man, door zich tegen de rechterbult te wrijven, was verzekerd van het verwekken van een mannelijke nakomeling, wat de voortzetting van zijn naam en lijn garandeerde. De vrouw, aan haar kant, door zich tegen de linkerbult te wrijven, kreeg de belofte haar echtgenoot te domineren, haar huishouden naar haar wensen te besturen en harmonie in huis te garanderen.
En inderdaad, als je goed naar de menhir kijkt, zie je dat het oppervlak bijzonder glad is ter hoogte van de taille...
Dat was het voor deze week, tot volgende week om een nieuwe Bretonse legende te ontdekken!
[bloctwist]
