Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken (Brocéliande, Merlin, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Laten we samen de legende ontdekken van de verdwenen stad Ys en haar sterke heidense symboliek. Let op, er bestaan verschillende versies van deze legende, waarvan sommige sterk beïnvloed zijn door het katholicisme. We proberen hier het oorspronkelijke verhaal te presenteren.
Doordrenkt van heidense tradities, wordt de jonge Gradlon, betoverd door Malgven, de koningin van het noorden, tijdens een krijgstocht door deze vorstin ontmoet. Zij, gelijk aan een fee-druïde, verovert zijn hart. Toch brengt Gradlon de toorn van deze laatste op zich door het christendom te omarmen en de leiding te vragen aan Sint Guénolé, een geestelijke uit de 5e eeuw in Bretagne.
Wanneer Malgven een woeste rivier oversteekt om van hem weg te komen, daagt ze Gradlon uit haar niet te volgen. Ondanks haar waarschuwing springt de dolverliefde Bretoen in de woeste stroom. Gedwongen om Gradlon te redden van verdrinking, kan Malgven, hoewel ze hem redt, haar vijandigheid jegens hem niet onderdrukken, wat onthult dat de vlammen van haar liefde niet volledig gedoofd waren.
Jaren later verschijnt deze verloren liefde opnieuw in de persoon van Dahud (of Dahut), de dochter van Gradlon en Malgven.
De term Dahud, van Keltische oorsprong, betekent "goede magie". Zij belichaamt een entiteit uit de Keltische Andere Wereld, genaamd Sidh (of Onderwereld, Hiernamaals, Afhankelijk van de overtuigingen).
Dahud, als erfgename, belichaamde de geest en tradities van de koningin van het Noorden. Verbonden met de rituelen van de oude godinnen, bekritiseerde Dahud openlijk bisschop Corentin van Quimper, die zij ervan beschuldigde de regio in somberheid en verveling te dompelen. Ze verzette zich openlijk tegen de monniken en vroeg haar vader om de bouw van een stad, Ys of Ker-Is, waar men volgens heidense voorschriften zou leven, in een stad zonder kerk.
Zo begon de bouw van Ys (of Is), een stad die snel symbool werd van de oude Keltische beschaving die geconfronteerd werd met de komst van het christendom. In Ys heerste plezier, een levenswijze die door de opkomende christelijke religie als ondraaglijk werd beschouwd. Onder het bewind van Gradlon was de stad een voorbeeld van gelijkheid. Haar inwoners genoten van grote rijkdom, en de stad, open voor diverse volkeren en geloven, straalde door haar weelde en pracht.
Gelegen in de baai van Douarnenez, in Cornouaille, werd Ys beschouwd als de mooiste stad ter wereld, zelfs mooier dan Lutetia, dat later Parijs werd genoemd, want in het Bretons betekent Par-Ys "gelijk aan Ys".
Dahud, die Ys met haar onbetwiste gezag domineerde, stelde zich op als beschermster van de oude Keltische overtuigingen en verzette zich tegen de opkomst van het christendom. Diep verbonden met de aardgodin, aan wie de bergen van Arrée wellicht hun naam danken (sommige versies geven aan dat Dahud ook Ahès genoemd zou worden), bracht Dahud haar eer door regelmatige wandelingen in het bos, waarbij ze de vreugden van de natuur en sensualiteit vierde.
Levend volgens de principes van vrije liefde, was Dahud niet getrouwd. Elke nacht nodigde ze een nieuwe minnaar uit in het paleis, die een zijden masker moest dragen. Bij het eerste zonlicht werd de minnaar verzocht snel de kamer te verlaten.
Deze levenswijze, als zondig beschouwd, trok de voortdurende vermaningen van de zeer vrome Sint Guénolé aan, die haar via zijn preken waarschuwde.
De komst van gezanten van de Rooms-Katholieke Kerk markeert een keerpunt voor de stad Ys. Ze komen met een ultimatum voor Gradlon: accepteer de bouw van een kerk binnen de stad, of zie Ys vernietigd worden door de Romeinse troepen. Geconfronteerd met deze dreiging verlaat Dahud, verontwaardigd over de druk op haar volk en tradities, de stad om zich te verschuilen in de bergen van Arrée. Daar smeekt ze om hulp van Cernunnos, de Keltische god van vruchtbaarheid, herkenbaar aan zijn hertenhoorns.
Deze fysieke eigenschap, later door de Kerk geïnterpreteerd als een duivels teken, droeg bij aan de associatie van Cernunnos met de duivel.
Hij raadt haar aan terug te keren naar Ys, met de belofte dat hij onder de sluier van de nacht zal ingrijpen om de stad te redden.
De wreedheid en vastberadenheid van de Kerk waren grenzeloos; ze merkte dat de stad Ys onder zeeniveau was gebouwd. Dat deerde hen niet, de sleutel van de dammen werd van Gradlon gestolen en het water overstroomde en overspoelde de hele stad, verstikkend de kreten en smeekbeden van de inwoners.
Gradlon redde ternauwernood zijn dochter Drahud dankzij Morvach, een zeepaard gestuurd door Malgven. Woedend over deze poging dwong Sint Guénolé de koning zijn dochter in de storm achter te laten, zij die de essentie van de zonde vertegenwoordigde. De tragedie die Ys onder de oceaan deed verdwijnen, leidt tot het verdwijnen van prinses Dahut.
Toch beweert de legende dat ze niet is omgekomen, maar blijft zwerven in de baai van Douarnenez, getransformeerd in een zeemeermin (geworden Morgane, de godin van de Bretonse zeeën). Ys zou intact en levend blijven onder het water, haar inwoners onsterfelijk geworden.
De profetie zegt dat op een dag iemand de verzonken stad zal zien en er zal durven binnengaan, waardoor de beschermende betovering van Cernunnos verbroken wordt. Op dat moment zal Ys uit de diepte oprijzen, stralender dan ooit, wat het terugkeren van de Bretonse helden uit de Andere Wereld, het Keltische rijk der doden, aankondigt. Er wordt ook verteld dat onder bepaalde zonnestralen de stadsmuren onder de golven zichtbaar worden en dat de klokken van haar torens nog steeds luiden, vooral op magische dagen zoals 1 mei.
Aarzel niet om goed te luisteren als u in de regio bent...
