Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week stel ik u voor om de legende van de Oude Goulue te ontdekken, die zich afspeelt in het Château de Trévarez (dat ik u ten zeerste aanraad te bezoeken). Naast het prachtige kasteel wandelt u door een betoverend domein met vele gezichten, als een ode aan de natuur.
Er wordt gezegd dat op het domein, omhuld door mysterieuze mist, het spook van de markiezin van Trévarez terugkeerde om de donkere gangen van haar oude kasteel te achtervolgen. Deze plek, ooit een symbool van pracht en praal, veranderde bij het vallen van de nacht in een theater van bovennatuurlijke gebeurtenissen.
De legende spreekt over Ar Loncheghez Coz, ofwel "de Oude Goulue", een bijnaam gegeven door de lokale bevolking om haar onverzadigbare honger naar zielen te beschrijven. Deze angstaanjagende verschijning zaaide chaos in het kasteel, waarbij ze haar aanwezigheid liet blijken door vreemde geluiden, verplaatste voorwerpen en flikkerende lichten. Haar aura was zo krachtig dat de omwonenden vreesden om dichtbij dit beruchte vervloekte huis te komen, bang om haar ijskoude blik te ontmoeten die wanhoop beloofde.
Geconfronteerd met deze onrust besloot de rector van de parochie van Laz, een man van geloof en moed, in te grijpen. Gewapend met zijn gebeden en een onwankelbare vastberadenheid ging hij naar het kasteel op een nacht met volle maan, wanneer de schaduwen donkerder lijken en de geesten onrustiger zijn.
Volgens het verhaal slaagde de rector er tijdens deze spookachtige confrontatie, door krachtige bezweringen, in de geest van de markiezin te temmen. Hij veranderde haar in een kleine Bretonse spaniel, een wezen met een onschuldige uitstraling maar een melancholieke blik. Hij gaf de hond vervolgens aan zijn trouwe dienaar, met de opdracht haar diep in het omliggende bos te brengen.
Daar, in het zilverachtige maanlicht, trok de rector een ritueel cirkel rond de kleine hond. Hij sloeg drie keer met een gewijde staf op het dier, elke klap weerklonk als het luiden van de klok van herwonnen vrijheid. Zonder om te kijken liep de priester weg, achterlatend het geritsel van bladeren en de adem van de wind die leek te bidden dat de gekwelde ziel van de markiezin eindelijk rust zou vinden.
De legende besluit dat vanaf dat moment de ziel van de markiezin werd opgenomen in de diepten van de aarde, voor eeuwig opgesloten in een doolhof van wortels en steen, nooit meer terugkerend om de wereld van de levenden te achtervolgen... althans, dat hopen we.
[bloctwist]
