Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken. Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week nemen we plaats aan de Ronde Tafel.
Toen koning Arthur gekroond werd, waren de heren van Bretagne verdeeld. Iedereen wilde zijn deel, zijn stuk van het koninkrijk, zijn voorrang. Om een einde te maken aan de strijd om voorrang, kreeg Arthur een kostbaar geschenk van zijn tovenaar, Merlijn: een ronde tafel.
Deze tafel had geen hoofd. Geen enkele gast zat er hoger dan de ander. Iedereen die er plaatsnam was gelijk: noch eerste, noch laatste. Merlijn zei dat deze tafel uit een oude traditie kwam, doorgegeven door Jozef van Arimathea toen hij de Graal naar het Bretonse land bracht. Ze werd aan Uther Pendragon, de vader van Arthur, gegeven en vervolgens toevertrouwd aan een loyale heer, koning Léodagan van Carmelide. Toen Arthur trouwde met Guinevere, de dochter van Léodagan, werd de ronde tafel een huwelijksgeschenk.
Arthur verzamelde rond deze tafel de dapperste ridders van het koninkrijk: Gawain, Lancelot, Perceval, Yvain, Bohort, Galahad en vele anderen. Iedereen had gezworen trouw, moed, rechtvaardigheid en bescherming van de zwakken. Maar meer dan een oorlogscirkel werd de Ronde Tafel een cirkel van queeste.
Want al snel verscheen er een visioen: dat van de Heilige Graal, verschenen in een hemels licht, bedekt met een sluier. De ridders begrepen dat hun missie verder ging dan gewone veldslagen. Ze moesten deze heilige beker zoeken, symbool van het goddelijke, drager van genezing en waarheid.
Maar niet allen keerden terug. Sommigen stierven, anderen raakten verdwaald in de bossen van dwalen of in de valstrikken van zonde. Alleen de zuiversten konden de Graal aanschouwen: Perceval, Bohort en vooral Galahad, zoon van Lancelot, een ridder zonder vlek of gebrek.
Met de tijd verloor de Ronde Tafel haar ridders. Verraad, verboden liefdes, de val van Camelot maakten een einde aan het ideaal dat ze vertegenwoordigde. Maar de legende blijft bestaan: een cirkel waar iedereen gelijk is aan de ander, gewijd niet aan persoonlijke roem, maar aan een queeste die groter is dan hijzelf.
