Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week gaan we het hebben over een vrij onbekende legende die zich afspeelt in Brocéliande en die vertelt over een dame die zelfs de duivel zelf ontmoedigde...
Zeven kilometer ten noordoosten van Guer ligt het oude kasteel La Loyère, gelegen in de gemeente Loutehel, aan de rand van het Brocéliande-bos. Vroeger was dit imposante kasteel, omgeven door vijvers en beschermd door grachten en een ophaalbrug, het toevluchtsoord van heren die door hun buren gevreesd werden. Hun wandaden waren talrijk, waaronder het ontvoeren van vrouwen en jonge meisjes uit de omliggende dorpen, die eenmaal naar het kasteel gebracht nooit meer terugkeerden.
De laatste afstammeling van deze vervloekte lijn was een wrede en egoïstische markiezin. Bekend om het kwellen van haar dienstmeisjes, gooide ze haar oogst liever in de vijvers dan dat ze het aan de armen gaf. Toen ze stierf, zou de duivel zelf haar komen halen, maar overweldigd door haar boze ziel, wees hij haar terug op aarde zonder zijn deel te eisen. Toen werd het kasteel bezocht door deze schepsel, aanvankelijk de beest van La Loyère genoemd, die de plek onbewoonbaar maakte.
Elke nacht zaaide ze terreur door door de kamers te galopperen, slapenden mee te nemen om ze in de vijvers te dompelen en ze dan rillend terug in hun bed te leggen. Toen het kasteel werd verlaten, viel haar bewoner de dorpelingen aan, zwervend over de paden en soms bij schemering huizen binnendringend. Hoewel de bewoners haar vaak wisten te verdrijven, wreekte ze zich door kinderen te mishandelen.
Met de renovatie van het kasteel verliet het beest de plek richting het hart van Brocéliande, werd wilder en verscheen alleen na zonsondergang. Ze zwierf rond bij de kruispunten, bracht kuddes in de war en viel onvoorzichtige reizigers aan. Meestal zag men alleen haar neus... of liever een snuit, een bek of een muil, en soms verscheen ze in de gedaante van een mooie merrie, reizigers die moe waren verleidend om op haar te rijden. Maar wie aan deze verleiding bezweek, werd onmiddellijk meegenomen naar het dichtstbijzijnde waterpunt, en het was nog beter als er modder was. Sindsdien, en volgens de weinige getuigen, werd ze hernoemd tot de Belle Jeannette. Een mooie naam voor een schepsel dat de korrigans als kleine engeltjes zou doen lijken!
