|
INHOUDSOPGAVE...
1. Labradoriet, wie ben je en waar kom je vandaan? |
Het is genoeg om een Labradoriet tussen je handen te draaien om te begrijpen dat het geen gewone steen is. Veranderende reflecties, iriserend en donker, het heeft zijn eigen persoonlijkheid. Maar wat verbergt het echt en wat is de link met ware magie? Antwoorden.
1. Labradoriet, wie ben je en waar kom je vandaan?
In het licht onthult Labradoriet blauwe, groene of gouden reflecties, bijna metallisch. Dit fenomeen heeft een naam: labradorescentie. Achter dit technische woord schuilt simpelweg het lichtspel dat deze steen zijn zo levendige uiterlijk geeft. Het is geen optische illusie, maar een echte eigenschap van zijn minerale structuur. Het behoort tot de grote familie van veldspaten (mineralen die in veel vulkanische gesteenten voorkomen) en werd voor het eerst ontdekt in Labrador, Canada, rond 1770. Vandaar zijn naam, niets meer. Sindsdien wordt het ook gevonden in Madagaskar, Finland en Rusland. Het is vrij hard (hardheid van 6 tot 6,5 op de schaal van Mohs), ondoorzichtig of licht doorschijnend afhankelijk van het stuk, en vrij zwaar voor zijn formaat.
2. Sjamanistische en inheemse tradities
In sjamanistische culturen dient Labradoriet als talisman voor innerlijke reizen en spirituele bescherming. Inheemse Amerikaanse volkeren zagen het als een "bewaker" die kon beschermen tegen het kwaad. Het staat bekend om het vergemakkelijken van communicatie met spirituele gidsen, het versterken van visioenen en sjamanistische dromen. Algemeen genomen hebben archeologische opgravingen (Panama, gedateerd op 4.000–4.800 jaar oud) verzamelingen kristallen (kwarts, pyriet, ...) aan het licht gebracht die voor rituele praktijken werden gebruikt. Deze oude toepassingen tonen aan dat genezers bijzonder fonkelende stenen bewaarden voor trance en genezing, en suggereren dat Labradoriet, eenmaal ontdekt, natuurlijk in deze universele sjamanistische tradities past. In de praktijk plaatst de sjamaan het op of rond het lichaam tijdens rituelen om positieve energie te "projecteren".
De Inuit van het Hoge Noorden zagen in deze steen een bevroren stukje noorderlicht in de rots. Een legende vertelt dat een krijger de steen met zijn speer sloeg om het hemelse licht vrij te laten, en dat een rest van dit noorderlicht gevangen bleef in de Labradoriet. De oude Inuit noemden het daarom de "steen van de sjamanen", een middel om "van de bekende wereld naar een andere te gaan". Vanaf dat moment kreeg het de reputatie de zichtbare wereld en de wereld van geesten te verbinden, terwijl het bescherming en leiding bood.
3. Europees occultisme en magie
Hoewel Labradoriet onbekend was bij middeleeuwse magiërs (de ontdekking was later), kwam het in de esoterische westerse traditie van de 19e eeuw terecht. In Scandinavië werd het geassocieerd met het licht van de sterren en Noordse magie. Later, in de volksmagie, stond Labradoriet bekend als een beschermende steen tegen hekserij. In het moderne occultisme (hermetisme, neopaganisme) werd het de "transformatiedsteen" genoemd. Deze benaming verwijst naar zijn veelbetekenende karakter: het wordt gezien als het symbool van transmutatie (materieel en spiritueel). Het interne optische effect wordt zo geïnterpreteerd als een metafoor voor het innerlijke vuur of het verborgen licht. Hedendaagse alchemisten en esoterici zien het als een spiegel van de ziel: onder zijn donkere uiterlijk verbergen zich reflecties die de waarheid "onthullen". De link met het derde oog wordt zo vanzelfsprekend benadrukt.
Zo wordt Labradoriet tegenwoordig beschouwd als een beschermende steen, niet door afstoting maar door het absorberen van schadelijke energieën en betoveringen. Het zal ook een waardevolle hulp zijn tijdens waarzeggerij- en spiritisme-sessies.
