Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (meer bepaald in het zuiden van Finistère). Het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week trekken we naar het noorden van Bretagne, naar de stad Tréguier, om de legende van de Slangenkoning te ontdekken. Deze legende is gebaseerd op de bundel Vijfde verslag over een missie in Neder-Bretagne. Ter verduidelijking: Neder-Bretagne omvat het volledige westelijke deel van Bretagne (Côtes-d'Armor, Finistère, Morbihan), terwijl Hoog-Bretagne het volledige oostelijke deel omvatte, in een tijd waarin de indeling van de gebieden heel anders was dan vandaag.
Lang geleden had een prins van Tréguier een enige zoon. Omdat hij het zat was bij zijn vader te wonen, wilde deze door het hele Bretonse land reizen. De oude koning gaf hem een flinke som geld mee, maar de zoon gaf die al snel uit aan spel en vermaak, waardoor hij berooid en zonder een cent kwam te zitten. Na een lange tocht, uitgeput en uitgehongerd, bereikte hij een afgelegen hut. De eigenaar, een tamelijk arme kleermaker, bood hem gastvrijheid en nieuwe kleren aan. Gesterkt vervolgde de jongeman zijn reis en kwam hij bij een oud kasteel in het hart van een bos. Hij ging naar binnen en ontmoette een oude vrouw die op een stok leunde. Ook zij bood hem onderdak voor de nacht. Voordat hij vertrok, waarschuwde ze hem een van de deuren in het kasteel niet te openen, omdat hij daar iets angstaanjagends zou aantreffen.
Gedreven door nieuwsgierigheid kon de prins niet slapen en stond hij op om de verboden deur te openen. Daar ontdekte hij een enorme opgerolde slang. Deze sprak hem aan en beloofde hem een beloning. De prins stemde toe.
« Ga snel het bos in, hak een stevige stok en kom hier terug. Dan zal ik je vertellen wat je vervolgens moet doen. » De prins ging onopvallend naar het nabijgelegen bos, hakte een hazelaartak en keerde naar de slang terug.
« Stop deze stok in mijn bek en draag me stilletjes op je rug terwijl de oude vrouw slaapt. Loop rechtdoor tot je een ander kasteel vindt. Als je moe, hongerig of dorstig wordt, lik dan aan mijn bek om je krachten terug te krijgen. »
De prins volgde de aanwijzingen van de slang nauwgezet en verliet het kasteel met de slang op zijn rug. Hij liep lang, heel lang, en wanneer hij zich uitgeput voelde, likte hij aan de bek van de slang, die vol schuim zat, met enige bezorgdheid, maar hij kreeg zijn krachten terug. Uiteindelijk zag hij in de verte een kasteel dat door hoge muren werd omringd. « Daar is het! » zei de slang, « Moed houden! »
Toen ze op de binnenplaats aankwamen, vroeg de slang de prins hem neer te zetten en de stok voorzichtig te verwijderen. Zodra de prins dat had gedaan, veranderde de slang in een tamelijk oude man, maar niet zomaar een man: een koning! In dit kasteel wachtten zijn drie dochters, die al vijf eeuwen betoverd waren, op hem. Toen ze hun vader zagen, gilden ze van vreugde en kwamen ze snel naar beneden om hem te omhelzen.
De koning stelde de prins van Tréguier aan zijn dochters voor en sprak de wens uit dat een van hen met hem zou trouwen, als dank voor zijn moed. De twee oudste dochters wezen het idee zonder nadenken af, maar de jongste stemde graag toe, dankbaar dat hij hun vader had bevrijd. Haar zussen waren woedend over de beslissing van de jongste en drongen erop aan dat de prins zijn waarde zou bewijzen, wat de oude koning goedkeurde.
De koning gaf de prins een betoverd zwaard en een prachtig wit paard: « Ga met deze twee metgezellen naar Rusland. Het paard zal je dragen en zolang je het zwaard vasthoudt, hoef je niets te vrezen. Je zult midden in een veldslag aankomen. Val dan midden in het strijdgewoel aan, zwaai met het zwaard en wens de vijanden van de keizer van Rusland de dood toe; allen die het zwaard zien, zullen dood neervallen. De keizer zal je uit dankbaarheid de hand van zijn enige dochter aanbieden. »
De koning waarschuwde hem: « Maar zij zal je bedriegen met een van de generaals van haar vader, haar minnaar. Wanhoop niet, want op een dag zul je met mijn dochter trouwen. Wanneer je getrouwd bent, zal de dochter van de keizer van Rusland je zwaard stelen en zul je door haar en haar minnaar ter dood worden gebracht. Vraag voordat je sterft of je resten in een zak worden gedaan, op je paard worden geladen en worden vrijgelaten. Het paard zal hier terugkeren en ik zal je met mijn wonderbaarlijke water weer tot leven wekken. »
De prins vertrok naar Rusland, vergezeld door zijn magische zwaard en zijn trouwe paard, en alles verliep zoals de Slangenkoning had voorspeld. Hij behaalde de overwinning op de vijanden van de keizer en trouwde met diens dochter. Hij onthulde zijn vrouw het geheim van zijn zwaard, waarna zij het met hulp van haar minnaar stal. De prins werd ter dood gebracht en zijn resten werden, overeenkomstig zijn laatste wil, in een zak gedaan die zijn paard naar de Slangenkoning terugbracht. Deze gebruikte zijn levenswater om de prins weer tot leven te wekken.
Drie dagen later vertelde de Slangenkoning de prins dat hij opnieuw naar Rusland moest gaan, ditmaal in de gedaante van een paard. « Ik zal een flesje met mijn levenswater in je linkeroor stoppen. Wanneer je aan het hof van de keizer aankomt, ga dan rechtstreeks naar de stal. Een jong meisje genaamd Souillon, dat slecht wordt behandeld maar van adellijke afkomst is, zal je helpen. Ze zal tegen je voormalige vrouw, die inmiddels hertrouwd is, zeggen: "Mevrouw, kijk eens naar het prachtige paard dat zojuist is aangekomen!"
Je vrouw zal bevelen je te doden en je resten in een oven te werpen. Souillon zal protesteren, je oor strelen en je heel zachtjes vragen het flesje uit je linkeroor te nemen. Zij zal weten wat ze ermee moet doen. »
De prins van Tréguier keerde terug naar het hof van de keizer van Rusland, veranderd in een prachtig paard. Bij het zien van hem beval zijn voormalige vrouw hem te doden, in stukken te hakken en zijn resten in een gloeiende oven te werpen. Maar Souillon, die het flesje met levenswater al uit het oor van het paard had gehaald, verzamelde wat gestold bloed en legde dit op een steen in de zon, onder het raam van de prinses. Ze besprenkelde het met enkele druppels van het wonderbaarlijke water, waardoor een kersenboom met prachtige rode kersen verscheen. De prinses, die dacht dat dit een teken van haar eerste echtgenoot was, beval de boom om te hakken en te verbranden. Souillon had echter één kers bewaard. Die legde ze op een steen en opnieuw besprenkelde ze haar met levenswater. Er verscheen een mooie blauwe vogel, die tjilpend wegvloog. De prinses en haar echtgenoot probeerden hem te vangen en legden het zwaard op de grond. De vogel ging toen op het zwaard zitten en nam zijn menselijke gedaante weer aan: het was de prins van Tréguier!
Hij greep het zwaard en riep uit: « Alles is in orde! » Vervolgens onthoofdde hij zijn vrouw en haar minnaar. Daarna keerde de prins terug naar de Slangenkoning, vergezeld door Souillon, die in werkelijkheid de jongste van de drie dochters bleek te zijn. Zij diende aan het hof van de keizer vanwege de krachtige betovering die haar vader in een slang had veranderd.
Dankzij de moed van de prins werden de koning en zijn dochters bevrijd uit de greep van de tovenaar die hen vijf eeuwen lang had betoverd. De prins trouwde met de jongste prinses en vierde hun huwelijk met schitterende festiviteiten.
Zo eindigt de legende van deze week. Tot volgende week!
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
