Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Laten we samen de legende van de Pont du Diable ontdekken, in het noorden van Finistère, tussen Plouguerneau en Lannilis, die uitkijkt over Aber Wrac’h en naar verluidt maar liefst 2000 jaar oud is! Kleine verduidelijking: in heel Frankrijk en zelfs in heel Europa bestaan er talloze "duivelsbruggen" met min of meer dezelfde legende. Welke was de allereerste en zou de andere hebben geïnspireerd? Misschien deze...
Er was eens, in het rustige dorpje Prad-Paol (Plouguerneau), een molenaar die aan de oevers van de Aber Wrac'h woonde. Elke dag klaagde hij erover dat hij een lange omweg van drie kilometer moest maken om zijn meel te bezorgen bij de inwoners van de andere oever, in Lannilis. Moe van deze zware tochten begon hij een oplossing te wensen.
Op een nacht, terwijl hij zijn klachten hardop uitte, verscheen de Duivel voor hem. De Boze, altijd op zoek naar een ziel om te vangen, deed de molenaar een voorstel:
— Ik bouw in één nacht een brug die de twee oevers van de Aber Wrac'h met elkaar verbindt. In ruil daarvoor zal de eerste ziel die deze brug oversteekt mij toebehoren.
Wanhopig en gehaast om zijn probleem op te lossen, aanvaardde de molenaar het pact zonder er al te veel over na te denken. De Duivel ging onmiddellijk aan het werk. Van de schemering tot de dageraad werkte hij onvermoeibaar, waarbij hij enorme stenen optilde en ze met bovennatuurlijke precisie plaatste. Het geluid van de hamerslagen weerklonk in de vallei, maar niemand durfde naar buiten te gaan.
Bij dageraad werd de molenaar wakker en begaf hij zich naar de plek van de brug. Wat was hij verbaasd toen hij het bouwwerk voltooid zag, terwijl de Duivel zelf de laatste hamerslagen gaf om de constructie te verstevigen. De brug was indrukwekkend en stevig, klaar om gebruikt te worden.
De molenaar herinnerde zich het contract en bedacht een list. Hij laadde een grote zak meel op zijn schouders, maar stopte er ook zijn kat in. Met bonzend hart liep hij naar de ingang van de brug, de zak stevig op zijn rug. Aan de andere kant wreef de Duivel, die zijn aankomst gadesloeg, tevreden in zijn handen. "De ziel van de molenaar is van mij", dacht hij jubelend.
De molenaar liep langzaam verder, waarbij elke stap zwaar woog onder het gewicht van zijn zak. Toen hij het midden van de brug had bereikt, stopte hij en deed alsof hij wilde uitrusten. Vervolgens maakte hij heimelijk de zak los, waardoor de kat ontsnapte. Het dier, dolgelukkig zijn vrijheid terug te hebben, rende recht op de Duivel af.
De Boze, woedend omdat hij was beetgenomen, wierp zijn hamer uit alle macht. De hamer, voortgedreven door een bovennatuurlijke kracht, sloeg zich vast in de berm langs de weg van Lannilis naar Lesneven. Sinds die dag verbindt de Duivelsbrug de twee oevers van de Aber Wrac'h, en blijft de hamer getuigen van de sluwheid van de molenaar die de Duivel wist te misleiden.
En zo kon de molenaar dankzij zijn vindingrijkheid zijn werk zonder omweg voortzetten, terwijl de vernederde Duivel vertrok zonder ook maar één ziel.
Tot volgende week voor een andere legende!
Aanvullende bron: Abers Patrimoine
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
