De vuurtoren van Tévennec

Zoals u misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (meer bepaald in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.

Deze week gaan we naar de wereldberoemde Pointe du Raz, en zelfs iets verder, want onze legende speelt zich af op de vuurtoren van Tévennec, die vóór deze plek staat en het onderwerp is van een vreemde vloek...

Laten we een stukje teruggaan in de tijd. De vuurtoren van Tévennec, die in 1875 op dit kleine rotsachtige eiland werd gebouwd, ligt op een van de gevaarlijkste en woeligste plekken van de Iroisezee, voor de kust van Pointe du Raz. De vuurtoren werd gebouwd om de scheepvaart in dit gevaarlijke gebied veiliger te maken, waar riffen en sterke stromingen een bedreiging vormden voor boten die deze wateren probeerden over te steken. Toch hing er vanaf het begin een sinistere reputatie rond de vuurtoren van Tévennec.

Zodra de vuurtoren door zijn eerste vuurtorenwachter werd bewoond, begon zich een reeks tragische en onverklaarbare gebeurtenissen voor te doen. De man, die belast was met het bewaken van de geïsoleerde vuurtoren midden op zee, vertelde dat hij 's nachts mysterieuze stemmen had gehoord, onverstaanbaar gefluister dat uit de golven zelf leek te komen. Deze stemmen spraken in het Bretons het woord Kerskennd uit, wat vertaald zou kunnen worden als "daal af".

Deze eerste vuurtorenwachter, Jean-Pierre Guézennec, bleef slechts enkele maanden in de vuurtoren voordat hij om overplaatsing vroeg, omdat hij de eenzaamheid en de stemmen die hem leken te achtervolgen niet kon verdragen. Ook de vuurtorenwachters die na hem kwamen, werden getroffen door deze vreemde vloek. Verscheidene van hen werden krankzinnig en sommigen werden op onverklaarbare wijze dood aangetroffen. In amper tien jaar tijd volgden ongeveer twintig vuurtorenwachters elkaar op, allemaal getroffen door periodes van angst en psychische problemen.

De getuigenissen van de vuurtorenwachters werden steeds verontrustender. Ze spraken over een onzichtbare aanwezigheid die de plek teisterde, vreemde geluiden 's nachts, deuren die vanzelf dichtsloegen en ramen die plotseling opengingen. Sommigen beweerden zelfs schaduwen door de toren te hebben zien bewegen, terwijl ze alleen buiten waren.

Maar waar zouden deze gebeurtenissen vandaan komen? De vuurtoren van Tévennec zou in werkelijkheid gebouwd zijn op een oude plek met zeemansgraven. De zielen van de verdronkenen, die geen rust hadden gevonden, zouden in de omgeving rondwaren (zoals in de Baai der Doden die niet ver daarvandaan ligt). Naar verluidt zwerft de Ankou in zijn boot rond om de dode zeelieden op te halen, maar vooral zou het eiland waarop de vuurtoren is gebouwd een poort naar de wereld van de doden zijn.

Vanwege deze verontrustende gebeurtenissen besloten de autoriteiten in 1910 om alle menselijke aanwezigheid in de vuurtoren van Tévennec definitief te beëindigen. De vuurtoren werd vervolgens geautomatiseerd en was daarmee een van de eerste vuurtorens in Frankrijk die zonder vuurtorenwachter functioneerden. Sindsdien heeft niemand meer gewoond op deze als vervloekt bekendstaande plek, en de vuurtoren blijft stilzwijgend waken over de zeelieden die de wateren van de Iroisezee doorkruisen.

Ondanks de automatisering blijven de legendes rond de vuurtoren van Tévennec bestaan. Vissers en schippers uit de regio vertellen soms dat ze gefluister hebben gehoord wanneer hun boten in de buurt van het eiland varen. Er wordt zelfs gezegd dat de gekwelde zielen die de vuurtorenwachters achtervolgden de plek nooit hebben verlaten...