Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legenden, mythen en magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs van Carnac en vele andere). Om ons prachtige gebied in de kijker te zetten, zullen we regelmatig minder bekende legenden uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week trekken we naar de punt van Finistère, naar de streek rond Plouarzel, om de legende, of liever de legenden, van de Menhir van Kerloas te ontdekken. De menhir is meer dan 4000 jaar oud en maar liefst 10 meter hoog. Daarmee is hij niet alleen een geliefde en indrukwekkende plek, maar ook de hoogste menhir ter wereld.
Foto: Toerismebureau Iroise Bretagne
De schat van de Menhir van Kerloas
Volgens de legende kwamen de menhirs bij de eerste klokslag van middernacht, wanneer de wereld Kerstmis (of Yule) vierde, tot leven. Stilletjes, zonder enig geluid, kwamen ze in beweging. Ze verlieten hun onveranderlijke plaats om naar de oceaan te trekken. Het kwam zelden voor dat iemand zo'n schouwspel bijwoonde, want ondanks hun indrukwekkende gewicht verplaatsten ze zich discreet.
Elke Kerstmis trokken de menhirs naar de zee, langs een geheim pad dat alleen zij kenden. Hun bestemming was een verborgen strand, waar ze zich laafden aan het oceaanwater om hun kracht, die hen jaar na jaar in leven hield, te vernieuwen. Maar deze magische processie onthulde een fabelachtige schat, begraven op de plaats van de menhir.
Volgens de ouderen bestond deze schat uit onvoorstelbare rijkdommen: gouden munten, fonkelende juwelen, eeuwenoude artefacten en zelfs voorwerpen met magische krachten. Maar voor iedereen die hem probeerde te bemachtigen, gold één voorwaarde: men moest handelen vóór de twaalfde klokslag van middernacht.
Elk jaar waagden enkele moedige of wanhopige zielen zich daarom aan de tocht om deze schat te vinden. Gewapend met schoppen en lantaarns wachtten ze vol ongeduld op de eerste klokslag van middernacht. Op dat precieze moment kwamen de menhirs in beweging en werd de schat onthuld.
De zoektocht was echter gevaarlijk. Betoverd door de schittering van de rijkdommen vergaten velen de tijd in de gaten te houden. Wie er niet in slaagde het strand vóór de twaalfde klokslag van middernacht te verlaten, onderging een noodlottig lot: de menhir keerde terug naar zijn plaats en verpletterde meedogenloos alles op zijn weg. De onvoorzichtigen die waren blijven dralen, kregen geen enkele kans.
De dorpelingen vertelden dat deze ongelukkigen veroordeeld waren om eeuwig als geesten rond te dwalen, terwijl ze de menhir bleven achtervolgen op zoek naar verlossing. Hun gefluister werd door de wind meegevoerd en waarschuwde toekomstige schatzoekers voor de gevaren die hen te wachten stonden.
Kerloas de Gebochelde
De Menhir van Kerloas staat ook bekend als de "Gebochelde" of "An Tort". Die bijnaam dankte hij aan zijn twee bulten, die zich aan weerszijden van zijn oppervlak bevinden. Deze uitstulpingen, elk ongeveer 30 cm groot, stonden centraal in een eeuwenoud vruchtbaarheidsritueel.
Foto: Madame Ordinaire
De ouderen vertelden dat deze bulten over krachten beschikten waarmee ze het lot van pasgetrouwde stellen konden beïnvloeden. Volgens de traditie moesten de jonge echtelieden zich al tijdens hun huwelijksnacht naar de menhir begeven om verzekerd te zijn van een voorspoedig en harmonieus nageslacht. Daar voerden ze in het maanlicht een geheim ritueel uit.
De pasgetrouwden kleedden zich volledig uit en lieten hun kleding aan de voet van de menhir achter. Vervolgens namen ze plaats aan weerszijden van de steen. De vrouw ging links staan en drukte haar blote buik tegen de eerste bult, terwijl de man rechts hetzelfde deed met de andere bult. Met dit gebaar probeerden ze zich te doordrenken met de vruchtbaarheidskrachten en de macht die de menhir hun schonk.
De man zou, door zich tegen de rechterbult te wrijven, verzekerd zijn van mannelijke nakomelingen, waarmee de voortzetting van zijn naam en geslacht werd gegarandeerd. De vrouw zou door zich tegen de linkerbult te wrijven de belofte verkrijgen dat ze haar echtgenoot zou overheersen, haar huishouden naar haar wensen zou besturen en de harmonie in huis zou bewaren.
En inderdaad: wie de menhir goed bekijkt, merkt dat het oppervlak ter hoogte van de taille bijzonder glad is...
Dat was het voor deze week. Volgende week zijn we er weer met een nieuwe Bretonse legende!
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
