Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week verkennen we het bekende symbool van Bretagne: de hermelijn.
Hertogin Anne van Bretagne trok graag door de bossen en heidevelden van haar hertogdom. Op een dag, tijdens een jacht in de buurt van Vannes (je moet weten dat Vannes, vóór Rennes, de hoofdstad van het koninkrijk Bretagne was), zag ze een kleine hermelijn met een zeer zuiver witte vacht die voor de honden vluchtte. Het behendige en snelle dier sprong tussen de bramenstruiken en stenen door en weigerde zich te laten vangen.
Maar al snel raakte de hermelijn ingesloten, met voor zich een plas zwarte modder. Het dier bleef abrupt staan. In plaats van zijn smetteloze vacht vuil te maken door door de plas te lopen, draaide het zich om, met een trotse blik, en wachtte de honden af, bereid om te sterven.
Anne, geraakt door deze stille moed, maakte met een gebaar een einde aan de jacht. Voor haar belichaamde het dier een veel grotere adel dan die van mensen.
— Liever sterven dan zich vuilmaken, fluisterde ze.
Zo werd de hermelijn het symbool van Bretagne. Anne maakte hem tot haar persoonlijke embleem, vergezeld van een beroemde gebleven lijfspreuk: « Kentoc'h mervel eget bezañ saotret » — Liever de dood dan bezoedeling, die de Bretons zeer goed kennen.

Ook vandaag nog siert de hermelijn talrijke wapenschilden, maar vooral de Bretonse vlag. Hij herinnert aan de geschiedenis van dit zuivere en onverschrokken dier en aan het moment waarop een hertogin in hem het beeld van eer zelf zag.






























