Kent u de Labradoriet echt?

Je hoeft alleen maar een Labradoriet tussen je handen te draaien om te begrijpen dat het geen steen is als alle andere. Met haar veranderende, iriserende en donkere schitteringen heeft ze een heel eigen karakter. Maar wat verbergt ze werkelijk en wat is haar verband met echte magie? Hier zijn de antwoorden.

1. Labradoriet, wie ben je en waar kom je vandaan?

In het licht onthult Labradoriet blauwe, groene of gouden, bijna metalen schitteringen. Dit verschijnsel heeft een naam: labradorescentie. Achter dit zeer technische woord gaat eenvoudigweg het lichtspel schuil dat deze steen zijn levendige uiterlijk geeft. Het is geen optische illusie, maar een werkelijk kenmerk van zijn minerale structuur. Labradoriet behoort tot de grote familie van de veldspaten (mineralen die in veel vulkanische gesteenten voorkomen) en werd rond 1770 voor het eerst ontdekt in Labrador, Canada. Vandaar zijn naam, meer niet. Sindsdien wordt het ook gevonden in Madagaskar, Finland en Rusland. Het is vrij hard (hardheid 6 tot 6,5 op de schaal van Mohs), ondoorzichtig of enigszins doorschijnend, afhankelijk van het stuk, en behoorlijk zwaar voor zijn formaat.

2. Sjamanistische en inheemse tradities

In sjamanistische culturen dient Labradoriet als talisman voor innerlijke reizen en als middel voor spirituele bescherming. Inheemse volken van Amerika zagen hierin een «bewaker» die bescherming kon bieden tegen het kwaad. Er wordt gezegd dat de steen de communicatie met spirituele gidsen vergemakkelijkt en sjamanistische visioenen en dromen versterkt. Meer in het algemeen hebben archeologische opgravingen (in Panama, gedateerd op 4.000–4.800 jaar oud) verzamelingen kristallen (kwarts, pyriet,...) aan het licht gebracht die bedoeld waren voor rituele praktijken. Deze oude toepassingen tonen aan dat genezers bijzonder schitterende stenen bewaarden voor trance en genezing, en suggereren dat Labradoriet, eenmaal ontdekt, vanzelf een plaats zou innemen binnen deze universele sjamanistische tradities. In de praktijk plaatst de sjamaan de steen tijdens rituelen op of rondom het lichaam om positieve energie te «projecteren».

De Inuit uit het hoge noorden zagen in deze steen een stuk van het noorderlicht dat in het gesteente was versteend. Volgens een legende sloeg een krijger met zijn lans op de steen om het hemelse licht te bevrijden, maar bleef een deel van dit noorderlicht gevangen in de Labradoriet. De oude Inuit noemden het daarom de «steen van de sjamanen», een middel om «van de bekende wereld naar een andere wereld te gaan». Sindsdien stond de steen bekend als een verbinding tussen de zichtbare wereld en de geestenwereld, terwijl hij bescherming en begeleiding bood.

3. Europees occultisme en magie

Hoewel Labradoriet onbekend was bij middeleeuwse magiërs (de ontdekking ervan vond later plaats), werd de steen in de 19e eeuw opgenomen in de westerse esoterische traditie. In Scandinavië zei men dat hij verbonden was met het licht van de sterren en met noordse magie. Later stond Labradoriet in de volksmagie bekend als een beschermende steen tegen hekserij. In het moderne occultisme (hermetisme, neopaganisme) werd hij de «steen van transformatie» genoemd. Deze benaming verwijst naar zijn veelzijdige betekenis: men ziet er het symbool van transmutatie in, zowel materieel als spiritueel. Het interne optische effect wordt zo geïnterpreteerd als een metafoor voor het innerlijke vuur of het verborgen licht. Hedendaagse alchemisten en esoterici zien hierin een spiegel van de processen van de ziel: onder het donkere uiterlijk gaan schitteringen schuil die de waarheid «onthullen». De verbinding met het derde oog wordt dan ook vanzelfsprekend benadrukt.

Zo wordt Labradoriet tegenwoordig beschouwd als een beschermende steen, niet door negatieve energieën en kwade invloeden af te weren, maar door ze te absorberen. De steen kan ook een waardevolle hulp zijn tijdens waarzeggerij en spiritistische sessies.