Jais

Git is licht, zwart en warm bij aanraking, ontstaan uit begraven hout dat in miljoenen jaren werd getransformeerd. De Romeinen maakten er een beschermend materiaal van; in het 19e-eeuwse Europa werd het verbonden met rouw en herinnering. In de magie beschermt het het huis, de reiziger en de slaap, terwijl het de band met de doden een waardige vorm geeft.

Het verdrijft verdriet niet als een indringer. Het geeft verdriet een grens, een naam en een tijd, zodat de herinnering kan blijven zonder het hele huis te overspoelen.

Om deze steen tussen verwante mineralen te plaatsen, vergelijk je hem met Amber, Ammoliet en Versteend Hout.

Hout dat zwarte steen werd

Git is geen mineraal. Het is een organisch materiaal dat verwant is aan bruinkool en is gevormd uit begraven en samengeperst hout. Het is zeer licht, krijgt een fluweelzwarte glans en kan statische elektriciteit opbouwen wanneer het wordt gewreven.

De Git van Whitby, aan de kust van Yorkshire, is afkomstig van jurassisch hout dat in een vroegere mariene omgeving terechtkwam. Het Whitby Museum beheert een omvangrijke collectie die de bewerking ervan volgt van de prehistorie tot het victoriaanse tijdperk.

Van Rome tot de victoriaanse rouw

Voorwerpen van Git zijn in Europa al sinds de prehistorie bekend. De Romeinen kenden er beschermende eigenschappen aan toe en sneden er amuletten, hangers en spelden van. English Heritage beschrijft deze toepassingen en de opkomst van het ambacht in Whitby.

In de 19e eeuw versterkte de rouw van koningin Victoria de plaats van Git in herinneringssieraden. De sobere zwarte kleur sloot aan bij de kledingvoorschriften voor rouw, terwijl de lichtheid ervan grote sieraden mogelijk maakte. Deze geschiedenis verklaart de blijvende associatie met verlies, trouw en voorouders.

Bescherming, de doden en nachtelijke reizen

In 1922 brengt Isidore Kozminsky Git in verband met Saturnus en Steenbok in The Magic and Science of Jewels and Stones. Hij noemt rituelen bij de doden, bescherming tegen afgunst en vijandige spreuken, bescherming van reizigers en het verzachten van nachtmerries.

In 1988 geeft Scott Cunningham het toe aan Saturnus, de Aarde, de Akasha en Cybele. Hij vermeldt bescherming, slaap, reizen, waarzeggerij en de bescherming van het huis. Deze moderne bronnen bouwen voort op een beschermend gebruik dat al zichtbaar is in Romeinse amuletten.

Saturnus, Steenbok, Aarde en Akasha

Saturnus heerst over tijd, grenzen, voorouders en rouw. Steenbok geeft volharding en standvastigheid. De Aarde correspondeert met hout dat zwarte materie is geworden; Akasha opent de drempel naar de doden, de droom en waarzeggerij. Cybele, de oude aardmoeder, versterkt zijn rol als bewaker.

Zaterdag is geschikt voor bescherming, herinnering en het afsluiten van een cyclus. Zwart, grijs, een ijzeren sleutel, een lage lamp en een geknoopte draad vormen zijn rituele ruimte.

Waakzaamheid, herinnering en grenzen

Plaats het gagaat ter bescherming van het huis bij de ingang, in een stabiel schaaltje. Noem wat naar binnen mag komen: vriendschap, rust en oprechte woorden. Noem ook wat buiten moet blijven.

Leg het bij rouw gedurende een bepaalde tijd naast een foto. Richt enkele woorden tot de overledene en bedek de steen vervolgens met een zwarte doek. Het gebaar opent en sluit het moment van herinnering.

Houd het voor de slaap op het nachtkastje. Schrijf vóór je naar bed gaat de terugkerende zorg op. Vouw het papier onder de steen en besluit het 's ochtends weer op te pakken, zodat de nacht niet belast wordt met het oplossen ervan.

De lamp die in de nacht blijft branden

Steek op een zaterdagavond een kleine witte kaars aan in een windlicht. Plaats het gagaat ervoor en een lege kom erachter. De kom staat voor wat niet langer gedragen hoeft te worden.

Noem de naam van de herinnering, de angst of de invloed die je wilt insluiten. Raak de steen aan en spreek uit: « Ik bewaar de herinnering, ik sluit de doorgang naar wat mij schaadt. » Doof de vlam, dek de kom af en laat het gagaat tot de ochtend waken.

Correspondenties en aanknopingspunten