Pentakl Adonaï wyróżnia się spotkaniem dwóch trójkątów, jednego skierowanego w górę, a drugiego w dół. Ksiądz Julio postrzega to jako przedstawienie makrokosmosu i mikrokosmosu, czyli wszechświata i człowieka rozpatrywanych w ich relacji do Stwórcy. Święte imię umieszczone w centrum nadaje tej geometrii precyzyjną orientację religijną.
Sześcioramiennej figury nie należy mylić z pięcioramiennym Pentagramem tego samego zbioru. Formy należą do historii zachodnich znaków okultystycznych, lecz mają inną konstrukcję i notę u Julia. Trzeba też uwzględnić małe inskrypcje w trójkątach oraz greckie litery alfa i omega, uzupełniające język planszy.
Najważniejsze informacje
| Tradycja | Imię Boże i trójkąty świata |
|---|---|
| Figura | Dwa przecinające się trójkąty, imiona Adonaï i IÉVE |
| Zastosowania | Pomoc w niebezpieczeństwie, opuszczeniu i nędzy |
| Źródło | Ksiądz Julio, 1908, nota nr 51 |
Odczytywanie symboliki
Trójkąt wstępujący i trójkąt zstępujący przecinają się, tworząc figurę łączącą dwa kierunki. W odczytaniu Julio ich spotkanie przywołuje na myśl wielki i mały świat, Stwórcę i jego stworzenia. Kompozycja łączy w ten sposób kosmiczną całość i indywidualną egzystencję, zamiast wyznaczać gwiazdę czy planetę.
Nota mówi o makrokosmosie i mikrokosmosie i rozpoznaje imię IÉVE w centrum. Małe trójkąty noszą Adonaï. Alfa i omega odsyłają do początku i końca. Napis rozwija temat Boga jako źródła zbawienia.
Adonaï jest boskim określeniem z tradycji hebrajskiej, używanym w języku biblijnym do zwracania się do Pana. Julio umieszcza je w ramach chrześcijańskiego okultyzmu obok zapisu świętego imienia IÉVE. Alfa i omega odsyłają do początku i końca, tematu Apokalipsy. Należy zachować historyczne nałożenie zamiast zastępować wszystkie inskrypcje jednym współczesnym alfabetem.
Historia i tradycje
Zestawienie makrokosmosu i mikrokosmosu rozpowszechniło się w filozofii starożytnej, hermetyzmie i różnych nurtach europejskiego ezoteryzmu. Ksiądz Julio używa słownictwa do wyrażenia duchowej relacji wszechświata i osoby. Odczytanie pozostaje związane z chrześcijańską modlitwą i boskimi imionami budującymi znak.
Livre secret z 1908 roku świadczy więc o spotkaniu różnych warstw tradycji. Geometria nie działa jak zwykły abstrakcyjny rysunek: wpisuje religijną prośbę w przedstawienie porządku świata. Koncepcja wyjaśnia ważne miejsce świętych liter na planszy.
Przypisywane działanie
Julio przypisuje znakowi zastosowanie w wielkim niebezpieczeństwie, rozpaczy, opuszczeniu i nędzy. Tekst nadaje szczególne miejsce prośbie o pomoc, gdy osoba czuje się pozbawiona oparcia.
Julio przypisuje Adonaï zastosowanie w sytuacjach zagrożenia, opuszczenia, rozpaczy lub nędzy. Zamierzenia te wpisują się w formułę przedstawiającą Boga jako źródło zbawienia. Znak łączy zatem ideę uniwersalnego porządku z intymnym doświadczeniem osoby szukającej pomocy.
Nieprawidłowe byłoby czynienie z niego pentaklu automatycznego bogactwa tylko dlatego, że przywołuje makrokosmos i mikrokosmos. Nota podkreśla błaganie do Boga w chwili braku oparcia.
Zastosowanie u Julia
Adonaï rozumie się jako nośnik błagania przygotowany zgodnie z praktycznymi wskazówkami książki: błogosławieństwem, konsekracją i modlitwą. Nota nie podaje korespondencji planetarnej dla dwóch trójkątów.
W systemie Julia nośnik przygotowuje się błogosławieństwem i konsekracją, by towarzyszył modlitwie. Nota nie przypisuje planety dwóm trójkątom ani metalu konsekrowanego o narzuconej godzinie. Szczegółów nie można wywnioskować z formy bez wyjścia poza tekst autora.
Dobra lektura przebiega na trzech poziomach: rozpoznanie dwóch trójkątów, rozróżnienie świętych imion i odczytanie formuły zbawienia. To właśnie ich powiązanie decyduje o znaczeniu tego pentaklu w zbiorze.
Zrozumienie różnic pomiędzy pentaklami
Ojciec Przedwieczny również kieruje błaganie do Stwórcy, ale z obrazem antropomorficznym, podczas gdy Boski Trójkąt skupia lekturę na Trójcy i formule opiekuńczej.
Pentagram ma inną geometrię i własne zastosowania. Ich porównanie jest przydatne do badania rycin, pod warunkiem, że nie są one przedstawiane jako warianty tego samego rysunku.
Źródło i warianty
Ksiądz Julio, Le Livre secret des grands exorcismes et bénédictions, Vincennes, nakładem autora, 1908. Objaśnienie i zastosowanie nr 51, s. 441–442. Praktyczne wskazówki o błogosławionych i konsekrowanych nośnikach: s. 462–463.
Numeracja klasycznego repertorium: 22 z 44. Numeracja różni się od inwentarza rycin w dawnych tomach.
Przeczytaj notę w wydaniu z 1908 roku
Rycina z egzemplarza zdigitalizowanego przez Divinity School Library, Duke University / Internet Archive, w rozdzielczości 360 dpi. Zachowano kompozycję, znaki i kolory.





























