Orakels behoren tot de oudste waarzegmethoden die de wereld heeft gekend. Sporen van orakels zijn teruggevonden in Mesopotamië, gedateerd op het 8e millennium voor Christus! Deze beschavingen hadden hun eigen orakelsystemen, waarbij priesters de boodschappen van de goden lazen in de patronen die werden achtergelaten door rook, de ingewanden van geofferde dieren, of de beweging van de sterren. Deze waarzegpraktijken weerspiegelden een wereldbeeld dat diep doordrenkt was van spiritualiteit en mysterie.
De overblijfselen van gestructureerde waarzegorakels dateren uit het oude Griekenland (8e eeuw voor Christus), waar ze centraal stonden in de samenleving. Het beroemdste was het orakel van Delphi, gewijd aan Apollo, dat bezoekers uit het hele Middellandse Zeegebied aantrok. De Pythia, priesteres van Apollo, gaf haar profetieën in een trance-toestand, waarvan de woorden werden geïnterpreteerd door priesters. Deze profetieën beïnvloedden beslissingen variërend van het persoonlijke leven van individuen tot de strategische koers van stadstaten.
In Egypte waren orakels ook geïntegreerd in het sociale en politieke weefsel. Farao’s en hun onderdanen raadpleegden goddelijke standbeelden om advies of oordelen te verkrijgen, voortkomend uit de wil van de goden die zich manifesteerde via tekenen en voortekenen. In Rome bleven orakels een cruciale rol spelen, waarbij keizers en burgers advies zochten bij orakelachtige figuren voor oorlog, politiek en het dagelijks leven. De Romeinse senaat probeerde deze praktijken zelfs te reguleren, wat getuigt van hun aanzienlijke invloed.
Met de opkomst van het christendom en de rationaliteit in de moderne tijd begon de invloed van orakels af te nemen. Hun praktijk werd geleidelijk gemarginaliseerd, zelfs verboden, naarmate westerse samenlevingen zich richtten op nieuwe denkwijzen en bestuursvormen. Toch wint de interesse in waarzeggerij en orakels sinds de 19e eeuw weer aan populariteit, met de opkomst van de eerste orakelkaarten zoals we die vandaag de dag kennen.
