De geschiedenis van Orgonite gaat terug tot het midden van de 20e eeuw en is nauw verbonden met het werk van Wilhelm Reich, een Oostenrijkse psychiater en psychoanalyticus. Reich was een leerling van Sigmund Freud en is vooral bekend om zijn theorie over Orgone, een vorm van levensenergie waarvan hij geloofde dat deze overal aanwezig was. Volgens Reich was Orgone de sleutel tot veel biologische processen en kon het aanzienlijke effecten hebben op de menselijke gezondheid en het milieu.
In de jaren 1930 en 1940 voerde Reich experimenten en onderzoek uit naar Orgone, waarbij hij zogenaamde Orgone-accumulatoren bouwde, apparaten die deze energie zouden concentreren en manipuleren voor verschillende therapeutische en wetenschappelijke toepassingen. Hoewel zijn ideeën controversieel waren en grotendeels werden verworpen door de wetenschappelijke gemeenschap, kregen ze een aantal aanhangers en beïnvloedden ze diverse esoterische en alternatieve bewegingen.
Orgonite, zoals wij het vandaag kennen, is een recentere creatie, geïnspireerd door het werk van Reich maar ontwikkeld door Karl Hans Welz in de jaren 1990. Welz combineerde metalen, kristallen en hars om een materiaal te creëren dat volgens hem werkte als een Orgone-accumulator, maar effectiever was en bredere toepassingen had. Hij noemde dit nieuwe materiaal Orgonite.
Sindsdien is Orgonite populair geworden in alternatieve genezingskringen en onder mensen die geïnteresseerd zijn in energie en esoterie. Het wordt gebruikt voor van alles, van meditatie en het zuiveren van ruimtes tot bescherming tegen elektromagnetische energieën. Praktijken met Orgonite maken vaak artistieke en functionele stukken, variërend van eenvoudige piramides en hangers tot complexe structuren.
