Astrologie vindt zijn wortels in de vroegste tijden van de mensheid, lang voordat de geschreven geschiedenis getuigde van de menselijke obsessie voor de sterren. Al sinds mensenheugenis richt de mens zijn blik op de hemel, op zoek naar boodschappen, om de relatie tussen de hemelse bewegingen en aardse gebeurtenissen te begrijpen. De cycli van de Zon en de Maan, de dans van de planeten en de loop van de sterrenbeelden hebben overtuigingen gevormd, rituelen beïnvloed en de grote beslissingen van vorsten en priesters geleid. Deze kennis werd verankerd in het hart van oude beschavingen, van Mesopotamië tot Egypte, via Griekenland, India en China. Astrologie was niet alleen een waarzegkunst, het was een heilige wetenschap, een sleutel tot het ontsluiten van de mysteries van het universum en het harmoniseren van het menselijk bestaan met kosmische krachten.
Echter, naarmate de eeuwen verstreken, heeft de opkomst van het rationalisme en de exacte wetenschappen deze discipline veranderd. De nauwkeurigheid van berekeningen werd verfijnd, maar astrologie verloor geleidelijk een deel van haar oorspronkelijke essentie. De esoterische benadering, ooit onlosmakelijk verbonden met deze hemelse wetenschap, maakte plaats voor een meer technische en wiskundige visie. Deze evolutie leidde tot het loslaten van enkele fundamentele principes, die toch onmisbaar zijn voor een diepere begrip van astrale invloeden. Elementen zoals het vierkante dierenriem, dat een meer gestructureerde lezing van kosmische krachten bood, of het gebruik van de siderische dierenriem, gebaseerd op de werkelijke positie van de sterren, werden naar de achtergrond verdrongen. Deze veranderingen veroorzaakten vervormingen in de interpretatie van astrologische thema’s, waardoor de beoefenaar soms op het verkeerde been werd gezet en verwijderd raakte van de oorspronkelijke effectiviteit van magische astrologie.
Gezien dit verlies aan houvast is het essentieel geworden om astrologie haar initiatische en operationele dimensie terug te geven. Het herstellen van de kennis van de astrologieën uit de oudheid is geen loutere historische oefening, maar een noodzaak voor wie astrologie in zijn magische praktijk wil integreren. Het verzoenen van deze oude leerstellingen met hedendaagse behoeften maakt het mogelijk een krachtig instrument te herontdekken, in lijn met het erfgoed van de grote meesters van de magie.
Dit is precies het doel van Astrologie Magique : Manuel d’astrologie pratique du magiste, dat streeft naar het teruggeven van astrologie haar oorspronkelijke functie: die van een heilige taal waarmee bewust kan worden gecommuniceerd met kosmische krachten.
