Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische praktijken. Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week ontdekken we het personage verbonden aan de val van Merlijn: Viviane.
Viviane is een jong meisje uit het Brocéliande-bos. Ze woont bij een edele dame, misschien een familielid, op een afgelegen en vredige plek. Op een dag, terwijl ze alleen bij een fontein wandelt, ontmoet ze Merlijn, de grote tovenaar van koning Arthur. Hij is oud, wijs, gekleed in een ruwe mantel, maar zijn ogen stralen een vreemde vuur uit. Hij kijkt naar haar, en in die blik ziet hij haar hele lot. Hij weet dat zij zijn ondergang zal zijn, en toch houdt hij vanaf dat moment van haar.
Merlijn, hoewel meester van alle wetenschappen, wordt gegrepen door een liefde die hij niet beheerst. Dag na dag keert hij terug naar de fontein. Hij leert Viviane alles wat ze wil weten: de geheimen van planten, de woorden van de ouden, de tekens in de hemel. Ze luistert nieuwsgierig. Ze leert snel. Heel snel.
Maar Viviane, ondanks de genegenheid die ze voor hem voelt, wil deze liefde niet. Ze wil geen vrouw zijn, noch minnares. Ze wil weten, de kracht bezitten om zichzelf te verdedigen in een wereld waar mannen de baas zijn. Dus vraagt ze hem hoe ze een man kan opsluiten zonder muren of ketenen. Merlijn aarzelt, maar geeft toe. Hij onthult haar de kunst om een lichaam op te sluiten in een luchtgevangenis, geweven met negen magische cirkels die niemand kan verbreken, behalve degene die ze heeft geknoopt.
Op een dag, op een geheime plek — een grot, een fontein, een onzichtbaar paleis — tekent Viviane de cirkels, spreekt de woorden uit, en Merlijn verdwijnt. Hij leeft, maar kan niet meer ontsnappen. Hij slaapt, waakt, of spreekt in stilte.
Viviane doet dit niet uit haat of verraad. Ze doet het om zichzelf te bevrijden. Sommigen zeggen dat ze hem soms bezoekt om zijn stem te horen of in stilte te huilen. Anderen zeggen dat ze de Dame van het Meer wordt, hoedster van het zwaard Excalibur, beschermer van Lancelot, erfgename van de betoveringen.
Ze is geen fee in de heidense zin van het woord, noch een heks in de moderne betekenis. Ze is een leerling die haar meester heeft overtroffen. Een vrouw die weigert zich aan het verlangen te onderwerpen. Een hoedster van kennis, tussen het bos en het water.
