Zoals u misschien weet, zit er achter Aeternum een klein bedrijf gevestigd in Bretagne (precies in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van legendes, mythen en meer of minder bekende magische gebruiken (Brocéliande, Merlin, de Fee Viviane, de Uitlijningen en nog veel meer). Om ons mooie gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren. Deze week verkennen we het bekende symbool van Bretagne: de hermelijn.
Hertogin Anne van Bretagne hield ervan om door de bossen en heidevelden van haar hertogdom te dwalen. Op een dag, terwijl ze aan het jagen was nabij Vannes (het is goed om te weten dat Vannes vóór Rennes de hoofdstad was van het koninkrijk Bretagne), zag ze een kleine hermelijn met een zeer zuiver witte vacht die voor de honden vluchtte. Behendig en snel sprong het dier tussen de braamstruiken en stenen door, en weigerde zich te laten vangen.
Maar al snel werd de hermelijn ingesloten, voor een plas zwarte modder. Het stopte abrupt. In plaats van zijn onberispelijke vacht te bevuilen door door de modder te lopen, keerde het zich om, met een trotse blik, en wachtte op de honden, klaar om te sterven.
Anne, ontroerd door deze stille moed, stopte de jacht met een gebaar. Voor haar belichaamde het dier een adel die veel groter was dan die van mensen.
— Liever sterven dan bevuild worden, fluisterde ze.
Zo werd de hermelijn het symbool van Bretagne. Anne maakte het haar persoonlijke embleem, vergezeld van een motto dat beroemd is gebleven: « Kentoc'h mervel eget bezañ saotret » — Liever de dood dan de bevuiling, dat de Bretoenen heel goed kennen.
Ook vandaag de dag siert de hermelijn nog vele wapenschilden, maar vooral de Bretonse vlag, die herinnert aan het verhaal van dit zuivere en onverschrokken dier, en het moment waarop een hertogin in hem het beeld van eer zag.
