Zoals je misschien weet, gaat achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). Het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legenden, mythen en magische praktijken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de Alignements en nog veel meer). Om ons prachtige gebied in de schijnwerpers te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week nodig ik je uit om de legende van de Duivelsgrot te ontdekken. Als je in de buurt van het bos van Huelgoat komt, de nicht van Brocéliande en een plek vol legendes, kom je ongetwijfeld langs de Feeënvijver en vooral langs de Duivelsgrot, die haar naam niet aan één, maar aan twee legendes te danken heeft...
De illusie van de Duivel
Het verhaal begint met een moedige revolutionair uit de omgeving van Berrien. Zijn strijd voor vrijheid en gelijkheid had de woede gewekt van de Chouans, trouwe aanhangers van de Koning en fervente tegenstanders van de Revolutie. Om aan hun voortdurende achtervolgingen te ontsnappen, vond de revolutionair zijn toevlucht in een mysterieuze grot, verscholen in de dichte bossen van Huelgoat, niet ver van zijn woonplaats.
De nacht was donker en ijskoud en de revolutionair, rillend van de kou, stak een groot vuur van takken aan om zich te verwarmen. Op zijn hoofd droeg hij een hoed met twee rode veren, het symbool van zijn ontembare vastberadenheid. Hij hield voortdurend een grote hooivork bij zich, klaar om zich te verdedigen tegen iedereen die zijn vrijheid zou durven bedreigen.
Toen de Chouans de grot binnendrongen, werden ze door het schouwspel dat zich aan hun ogen ontvouwde, ondergedompeld in een onuitsprekelijke angst. Achter de dansende vlammen van het vuur meenden ze de dreigende schaduw van de Duivel zelf te onderscheiden. In paniek vluchtten ze weg, terwijl ze vervloekingen tegen de Vorst der Duisternis uitschreeuwden. Sinds die gedenkwaardige nacht werd de grot de Duivelsgrot genoemd... of beter gezegd: de grot van zijn illusie.
De 99 herbergen
Een andere legende vertelt dat de Duivelsgrot de ingang is van een vreemde doorgang die leidt naar een betoverende reeks van 99 herbergen. Bij elke etappe van deze reis werden de gasten verwelkomd met steeds heerlijkere gerechten en steeds bedwelmender dranken, geserveerd door dienstmeisjes van betoverende schoonheid en ongeëvenaarde gastvrijheid.
Er was echter één voorwaarde om ervan te kunnen genieten: iedere reiziger moest halt houden bij elk van de 99 herbergen. Bij de 99e en laatste etappe van deze gastronomische tocht werden de gasten geconfronteerd met de Duivel in eigen persoon. Alleen degenen die het hoofd koel hadden weten te houden en nuchter waren gebleven, hadden het voorrecht om gezond en wel naar hun dorp terug te keren.
De anderen veroordeelde de Duivel, gewapend met zijn helse hooivork, tot een onvermijdelijke afdaling naar de krochten van de hel. Zo werd de Duivelsgrot het vertrekpunt naar het rijk der Hel, waarvan de ingang zich diep onder de rotsen bevond.
Als je het zelf wilt zien, ga dan naar deze grot, die bezocht kan worden, maar let op: de toegang is enigszins riskant.
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
