Zoals je misschien weet, gaat er achter Aeternum een klein bedrijf schuil dat gevestigd is in Bretagne (om precies te zijn in het zuiden van Finistère). En het is algemeen bekend dat dit gebied leeft op het ritme van min of meer bekende legendes, mythen en magische gebruiken (Brocéliande, Merlijn, de fee Viviane, de menhirs en nog vele andere). Om ons mooie gebied in de kijker te zetten, zullen we regelmatig weinig bekende legendes uit de Bretonse geschiedenis publiceren.
Deze week vertellen we over een vrij onbekende legende die zich afspeelt in Brocéliande en gaat over een dame die zelfs de duivel zelf ontmoedigde...
Zeven kilometer ten noordoosten van Guer bevindt zich het oude kasteel van La Loyère, gelegen in de gemeente Loutehel, aan de rand van het bos van Brocéliande. Ooit was dit imposante kasteel, omringd door vijvers en beschermd door een slotgracht en ophaalbrug, het toevluchtsoord van heren die door hun buren werden gevreesd. Hun wandaden waren talrijk, waaronder het ontvoeren van vrouwen en jonge meisjes uit de omliggende dorpen, die, eenmaal naar het kasteel gebracht, nooit meer terugkeerden.
De laatste afstammelinge van deze vervloekte dynastie was een wrede en egoïstische markiezin. Ze stond erom bekend haar dienstmeisjes te kwellen en gooide haar oogsten liever in de vijvers dan ze aan de armen te geven. Toen ze stierf, zou de duivel zelf haar zijn komen halen, maar haar kwaadaardige ziel was hem te veel en hij stuurde haar zonder zijn loon te vragen terug naar de aarde. Toen werd het kasteel geteisterd door dit wezen, dat voor het eerst het beest van La Loyère werd genoemd en de plek onbewoonbaar maakte.
Elke nacht zaaide ze terreur door door de kamers te galopperen, slapende mensen mee te sleuren en hen in de vijvers onder te dompelen, waarna ze hen verkleumd terugbracht naar hun bedden. Toen het kasteel verlaten werd, richtte zijn bewoonster zich tegen de dorpsbewoners. Ze zwierf over de wegen en drong bij schemering soms huizen binnen. Hoewel de bewoners haar vaak wisten te verjagen, nam ze wraak door de kinderen te mishandelen.
Toen het kasteel werd gerenoveerd, verliet het beest de plek en trok het naar het hart van Brocéliande. Het werd wilder en liet zich alleen zien zodra de nacht viel. Het zwierf rond bij kruispunten, joeg kudden op hol en viel onvoorzichtige reizigers aan. Meestal zag men alleen zijn neus... of beter gezegd een snuit, een bek of een muil, en soms verscheen het in de gedaante van een prachtige merrie, die vermoeide reizigers ertoe verleidde haar te berijden. Maar wie aan die verleiding toegaf, werd meteen naar het dichtstbijzijnde water gebracht, en het was nog beter als daar modder lag. Sindsdien werd ze, volgens de zeldzame getuigen, Belle Jeannette genoemd. Een mooie naam voor een wezen dat de korrigans zou laten lijken op kleine engeltjes!
Par Olivier d’Aeternum
Gepassioneerd door esoterische tradities en de geschiedenis van het occulte van de eerste beschavingen tot de 18e eeuw, deel ik enkele artikelen over deze onderwerpen. Ik ben ook medeoprichter van de online esoterische winkel Aeternum.
