Przejdź do treści
AeternumAeternum
Credo i Trójca Święta

Wiara i życie chrześcijańskie

Credo i Trójca Święta

Czas czytania: 5 min

Credo jest wyznaniem wiary skupiającym podstawowe twierdzenia chrześcijaństwa. Jego słowa głoszą Boga Ojca Stworzyciela, Jezusa Chrystusa, Jego wcielonego Syna, który umarł i zmartwychwstał, oraz Ducha Świętego, który daje życie. Przywołują także Kościół, chrzest, przebaczenie, zmartwychwstanie umarłych i życie wieczne. Chrześcijanie odmawiają dziś przede wszystkim Skład Apostolski i Symbol nicejsko-konstantynopolitański, dwa teksty o odmiennej historii. Ich sformułowania przeszły przez pierwsze sobory i pozwalają zrozumieć, jak wspólnoty starały się wyrazić Trójcę Świętą, nie porzucając wiary w jednego Boga.

Definicja Wyznanie wiary chrześcijańskiej
Główne formy Skład Apostolski i Symbol nicejsko-konstantynopolitański
Punkty odniesienia Nicea, 325; Konstantynopol, 381
Struktura Ojciec, Syn, Duch Święty, Kościół i nadzieja
Zastosowanie Chrzest, niedzielna msza i uroczystości
Pytanie historyczne Filioque w łacińskim Credo

Dlaczego chrześcijanie wspólnie głoszą swoją wiarę

Czasownik łaciński credo oznacza „wierzę”. W liturgii wyznanie wiary nie jest jedynie listą twierdzeń wystudiowanych w księdze. Stanowi słowa wspólnoty, która przyjmuje tradycję i potwierdza, że ​​chce do niej należeć. Starożytne formuły chrztu proszą kandydata o wyznanie wiary przed przyjęciem wody.

Pierwsi chrześcijanie tworzą krótkie reguły wiary, aby podsumować przepowiadanie apostolskie i przygotować inicjację. Teksty zawierają główne elementy orędzia: stworzenie, Wcielenie, Mękę, Zmartwychwstanie i dar Ducha. Ich forma różni się w poszczególnych Kościołach, zanim niektóre wyznania wiary zyskują szczególny autorytet dzięki soborom.

Recytacja Credo podczas Mszy św. wyraża tę ciągłość. Zgromadzenie XXI wieku posługuje się słowami otrzymanymi na przestrzeni wieków, nawet jeśli ich francuskie tłumaczenie zostało dostosowane w celu dokładniejszego oddania ich znaczenia.

Skład Apostolski i formuły chrzcielne

Skład Apostolski jest stosunkowo krótkim wyznaniem wiary, związanym z tradycją chrzcielną Kościoła rzymskiego. Jego nazwa nie oznacza, że ​​każdy z dwunastu apostołów napisał po jednym zdaniu podczas udokumentowanego spotkania. Wyraża przekonanie, że treść wiary sięga do ich przepowiadania.

Tekst rozpoczyna się wyznaniem Ojca Stwórcy, następnie opisuje najważniejsze wydarzenia z życia Jezusa. Następnie głosi Ducha Świętego, święty Kościół katolicki, obcowanie świętych, przebaczenie, zmartwychwstanie ciała i życie wieczne. Jego konstrukcja tworzy trasę łączącą tożsamość Boga z ludzkim przeznaczeniem.

Ta zwięzłość wyjaśnia jego miejsce w zwyczajowych modlitwach i niektórych celebracjach. Nie czyni to z niego gorszej wersji Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego: oba teksty uzupełniają się pod względem historycznym i pełnią funkcje liturgiczne.

Nicea w 325 r. i boskość Syna

Sobór w Nicei zbiera się w 325 roku w kontekście debat nad relacją między Bogiem Ojcem a Jezusem Chrystusem. Teolodzy kwestionują sposób stwierdzania, że Syn posiada tę samą boskość co Ojciec. Biskupi przyjmują sformułowanie podkreślające, że jest zrodzony, a nie stworzony, i ma tę samą naturę co Ojciec.

Greckie słowo homoousios, tłumaczone jako „współistotny”, zajmuje ważne miejsce w historii chrześcijaństwa. Stwierdza, że ​​Syn nie jest stworzeniem umieszczonym na wyższym stanowisku, lecz w pełni uczestniczy w boskiej istocie Ojca. Termin ten ma na celu ochronę jedności Boga i pełnej boskości Chrystusa.

Debaty nie zakończyły się w 325 r. Sobory i teolodzy w dalszym ciągu badali używane wyrażenia, ponieważ słowa substancja, osoba i związek mogły być różnie interpretowane w zależności od języka.

Konstantynopol w 381 roku i Duch Święty

Sobór w Konstantynopolu, w 381, odgrywa decydującą rolę w recepcji wyznania wiary, które Kościoły recytują pod nazwą Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskiego. Część poświęcona Duchowi Świętemu potwierdza, że ​​jest Panem, że daje życie i że wraz z Ojcem i Synem otrzymuje tę samą adorację i tę samą chwałę.

To sformułowanie odrzuca traktowanie Ducha Świętego jako jedynie stworzonej siły pomiędzy Bogiem a ludźmi. Wyraża wiarę w jedną naturę boską i trzy rzeczywiście odrębne osoby. Słownictwo trynitarne przybiera wówczas formę, która ukształtuje liturgię wielu Kościołów.

Credo rozwija także naukę o Kościele, chrzcie, zmartwychwstaniu i życiu przyszłym. Nie ogranicza się zatem do abstrakcyjnej definicji Boga: przedstawia historię zbawienia i chrześcijańskiej nadziei.

Ojciec, Syn i Duch nie są trzema bogami

Doktryna chrześcijańska mówi o trzech osobach w jednej boskiej naturze. Nie opisuje ani trzech niezależnych jednostek tworzących rodzinę bogów, ani Boga, który po prostu zmienia maskę w trakcie swego działania. Imiona Ojciec, Syn i Duch wyrażają relacje realne i wieczne, o których teologia stara się mówić, nie przekształcając ich w relacje cielesne.

Ojciec jest wyznawany jako wieczne źródło, Syn jako zrodzony z Ojca, a Duch jako pochodzący według relacji pochodzenia. Ten sposób mówienia nie oznacza, że jedna osoba boska zaczęła istnieć po innej. Wszystkie trzy wyznaje się jako współwieczne.

Znak krzyża i formuła chrztu czynią tę wiarę bliską w życiu chrześcijańskim. Krótka formuła wyraża w ten sposób doktrynę, której doprecyzowanie zajęło pierwszym soborom całe pokolenia.

Filioque i różnice między Kościołami

Tekst otrzymany w Konstantynopolu głosi Ducha, który pochodzi od Ojca. Na łacińskim zachodzie wyrażenie Filioque, „i Syna”, wprowadzano stopniowo do odmawiania Credo. Dodatek stał się ważnym punktem spornym z Kościołami prawosławnymi, według których formuły soborowej nie należy zmieniać w ten sposób.

Spór dotyczy zarówno teologii pochodzenia Ducha, jak i władzy niezbędnej do zmiany wspólnego tekstu soborowego. Należy więc umieścić go w historii relacji Rzymu i Konstantynopola, zamiast widzieć w nim jedynie kłótnię gramatyczną.

Katechizm Katolicki uznaje różnicę w słownictwie między Wschodem i Zachodem i wyjaśnia ich podejście teologiczne. Zrozumienie obu tradycji pozostaje elementem dialogu ekumenicznego.

Credo w roku liturgicznym i życiu codziennym

Podczas niedzielnej Mszy św. oraz w wiele ważnych świąt wyznanie wiary następuje po czytaniach i homilii. Stanowi odpowiedź zgromadzenia na głoszone Słowo. Credo można śpiewać lub recytować, a niektóre obrzędy liturgiczne opierają się na własnych tradycjach.

Skład Apostolski pojawia się również w różańcu i w modlitwach osobistych. Jego struktura umożliwia poznanie całej wiary, od stworzenia po zmartwychwstanie.

Wyznanie wiary nie zastępuje znajomości Ewangelii. Zaprasza do powrotu do niej: każda formuła odwołuje się do tekstów, historii i nauczania, które można odkrywać stopniowo.

Źródła i odniesienia

Kompendium Katechizmu, pytania 33 do 49, wyznania wiary i Trójcy.

Katechizm Kościoła Katolickiego, paragrafy 232–267, dogmat trynitarny i Filioque.

Mateusz, rozdział 28, 19–20, chrzest trynitarny.

Sobór Nicejski, 325 i sobór konstantynopolitański, 381, teksty historyczne wyznań wiary.

Ilustracja : Masaccio, Trójca (około 1427), reprodukcja historyczna, domena publiczna.

Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat