Ostara stoi na świetlistym progu wiosennej równonocy. Około 20 marca na półkuli północnej Słońce przecina równik niebieski i długość dnia zbliża się do długości nocy. Ziemia nie jest już po prostu obudzona: pąki, pierwsze kwiaty i zasiewy ukazują sezon, który teraz nabiera tempa.
We współczesnym Kole Roku sabat ten celebruje dynamiczną równowagę, kiełkowanie i odwagę rozpoczynania. Jego nazwa łączy trzy epoki: anglosaski miesiąc Ēostre opisany przez Bedę, Ostara zrekonstruowaną przez Jacoba Grimma w XIX wieku i święto równonocy nazwane tak we współczesnych kręgach pogańskich. Jajka, nasiona i zając należą do tej wielowarstwowej historii, którą rytuał łączy, zachowując jej rozróżnienia.
Ta uroczystość zachęca nas do nadania konkretnej formy odnowie. Możemy otworzyć okna, posprzątać pokój, zasiać nasiona, udekorować jajko, przygotować sezonowy posiłek lub wybrać zobowiązanie, które będzie towarzyszyć tygodniom wzmagającego się światła. Przedmioty z kolekcji Ostara mogą znaleźć się w tej przestrzeni jako pomoce w skupieniu uwagi, przy zachowaniu gestu w sercu świętowania.
Równonoc i powrót do równowagi
Równonoc marcowa jest precyzyjnym wydarzeniem astronomicznym: środek Słońca przecina równik niebieski w kierunku północnym. Oznacza początek astronomicznej wiosny na półkuli północnej i jesieni na półkuli południowej. Jego data przypada zazwyczaj na 20 marca, z niewielkimi różnicami w zależności od roku i strefy czasowej.
Słowo równonoc przywołuje na myśl równość dnia i nocy. W rzeczywistych warunkach ta równość pozostaje przybliżona, ponieważ atmosfera załamuje światło i wschód słońca oblicza się w momencie pojawienia się górnej krawędzi dysku. Sabat nie traci nic ze swojej siły: opiera się na wymiernym niebiańskim progu, tym, w którym światło zmienia swój rytm i zaczyna dominować w jasnej połowie roku.
Ostara zajmuje zatem inne miejsce niż Imbolc. Imbolc chroni pierwszy, wciąż dyskretny, odradzanie się; równonoc potwierdza, że ruch jest w toku. Po Ostarze następuje wzrost roślin, praca w polu i zbliżanie się Beltane. Rytuał towarzyszy temu przejściu, szukając mniej doskonałego bezruchu niż zgodności między odpoczynkiem a działaniem, intencją i osiągnięciem, korzeniami i wzrostem.
Równowaga, która otwiera drogę. Podczas Ostary siły się nie znoszą. Spotykają się, zanim zwycięży światło. Sabat daje chwilę na zmianę kierunku, a następnie podążanie do przodu zgodnie z porą roku.
Od Ēosturmōnaþ do nazwy Ostara
Na początku VIII wieku anglosaski mnich i uczony Beda opisał starożytne miesiące swojego ludu w rozdziale 15 swojego traktatu De temporum ratione. Nazywa miesiąc w przybliżeniu odpowiadający kwietniu Ēosturmōnaþ. Według tekstu imię to pochodzi od bogini o imieniu Ēostre, czczonej w tym miesiącu świętami. Zachowano wówczas starą nazwę, aby określić okres wielkanocny w języku angielskim. Beda, De temporum ratione, rozdział 15, tłumaczenie: Faith Wallis.
Beda mówi o miesiącu księżycowym i świętach ku czci Ēostre; jego fragment nie umieszcza tej uroczystości w dniu równonocy. Związek między nazwą a równonocą należy do nowszej konstrukcji Koła Roku. To rozróżnienie wzbogaca opowieść: Ostara nie jest prostą, nienaruszoną kontynuacją starożytnego festiwalu, ale nowoczesnym festiwalem, który dialoguje z autentycznym fragmentem kalendarza anglosaskiego.
W 1835 roku Jacob Grimm powraca do świadectwa Bedy w swojej Deutsche Mythologie. Porównując germańskie nazwy Wielkanocy i wschodu, proponuje dla kontynentu zrekonstruowaną formę *Ostara. Gwiazdka używana przez językoznawców oznacza formę odtworzoną, a nie poświadczoną w tej postaci w dawnym tekście. Poetycka forma przetrwała dzieło i nadała sabatowi dzisiejszą nazwę. Jacob Grimm, Teutonic Mythology, tłumaczenie Jamesa Stevena Stallybrassa.
W 1974 roku Aidan Kelly wybrał „Ostarę” na wiosenną równonoc w kalendarzu przeznaczonym dla amerykańskich społeczności pogańskich. Nazwa krążyła następnie w czasopiśmie Green Egg i dołącza do słownika Koła Roku. Sam Kelly opowiedział tę decyzję; historyk Ronald Hutton umieszcza to w tworzeniu współczesnego pogańskiego kalendarza rytualnego. Aidan Kelly, « About Naming Ostara, Litha, and Mabon ».
Ēostre, święto i światło świtu
Świadectwo Bedy obejmuje zaledwie kilka zdań, ale zawiera dwa mocne punkty: imię Ēostre i istnienie świąt obchodzonych w miesiącu nazwanym na jej cześć. Żadna zachowana dawna opowieść nie opisuje jej narodzin, atrybutów, towarzyszy ani przebiegu kultu. Ēostre pozostaje więc obecnością na progu tekstu, związaną z porą roku i wspólnotowym świętowaniem.
Filologia wiąże jej imię z rodziną słów oznaczających wschód i świt. To pokrewieństwo nadaje sabatowi właściwy język: zwróć twarz w stronę wschodu, obserwuj, jak pierwsze światło dociera do ziemi, rozpoznaj, co się zaczyna, zanim stanie się to w pełni widoczne. Związek ze świtem wynika tu z nazwy i jej pokrewieństwa językowego, a nie z dodanej po fakcie historii.
Ołtarz poświęcony Ēostre może zatem pozostać prosty. Światło skierowane na wschód, kielich wody, jajko i pęd wystarczą, aby przywołać miesiąc, świt i powrót życia. Cisza starożytnego świadectwa staje się wówczas cechą rytualną: pozwala, aby pora roku przemawiała poprzez światło, temperaturę powietrza, ptaki i rośliny danego miejsca.
Ta prostota pozwala uniknąć mieszania bóstw z różnych panteonów pod tym samym imieniem. Flora, Persefona, Demeter i Freyja mają swoje własne historie i kalendarze. Można je czcić zgodnie ze swoimi tradycjami, podczas gdy Ēostre utrzymuje w Ostarze swoje germańskie miejsce, krótkie w źródłach i świetliste w doświadczeniu wiosny.
Jajka, nasiona i zając
Jajko skupia w sobie ukryte życie, oczekiwanie i wykluwanie. Europejskie zwyczaje wielkanocne uczyniły z niego pokarm błogosławiony, ofiarowywany, barwiony, toczony lub chowany. Źródła średniowieczne i nowożytne łączą te praktyki z Wielkim Postem, chrześcijańskim świętem Zmartwychwstania oraz sezonową radością. Współczesne Koło Roku przyjęło jajko jako wyraz narodzin nowej formy i obietnicy zamkniętej w skorupce.
Zając wielkanocny pojawia się w nowożytnych tradycjach germańskich, w których przynosi lub chowa jajka dla dzieci. Pisemne świadectwo z końca XVII wieku opisuje tego Osterhase. Obraz następnie podróżuje ze społecznościami niemieckojęzycznymi, przemienia się w królika i staje się popularnym symbolem wiosny. Adoptowany przez Ostarę, niesie ze sobą witalność, czujność i dynamikę tej pory roku, nie będąc przy tym przedstawianym jako zwierzę Ēostre u Bedy. Library of Congress, « Ostara and the Hare ».
Ziarno daje symbol bardziej bezpośrednio powiązany z ludzkim gestem. Wymaga odpowiedniej gleby, wody, ciepła i czasu. Zasianie go podczas rytuału przekształca życzenie w odpowiedzialność. Intencja nie pozostaje już formułą: wymaga regularnej uwagi, tak jak roślina potrzebuje światła i podlewania.
Pierwsze kwiaty uzupełniają ten zestaw. Krokusy, pierwiosnki, żonkile i fiołki różnią się w zależności od regionu, wysokości nad poziomem morza i pogody. Wybór ich w swoim otoczeniu zakotwicza świętowanie w przeżywanym sezonie. Kwiat obserwowany na zewnątrz, narysowany lub wyhodowany w doniczce, lepiej wyraża Ostarę niż dekoracja zerwana daleko od miejsca i naturalnego rytmu.
Duchowe i magiczne znaczenie Ostary
Ostara uczy dynamicznej równowagi. Równonoc nie wstrzymuje cyklu: wyznacza moment zmiany widocznego kierunku. Praca duchowa polega na rozpoznaniu sił, które należy na nowo dostroić, a następnie wybraniu ruchu, który pozwoli, aby rosnące światło stało się działaniem.
Sabat jest odpowiedni na początki, które zostały już wstępnie przygotowane. Szkolenie może wejść w aktywną fazę, praca może opuścić notatnik, projekt może znaleźć swój harmonogram, związek może otrzymać szczere słowo. Magia Ostary nie polega na pragnieniu wywołanym bez kontynuacji. Łączy intencję z pierwszym weryfikowalnym gestem.
Płodność nabiera tu szerokiego znaczenia: zdolność gleby do odżywiania, zdolność idei do przynoszenia rezultatów, zdolność odnawiania się więzi, zdolność do rozwijania talentu. Nie ogranicza się do seksualności czy rodzicielstwa. Każdy może współpracować z Ostarą według tego, co chce wyhodować, przekazać lub wprowadzić z powrotem do obiegu.
We współczesnych korespondencjach Powietrze towarzyszy przejrzystości, oddechowi i otwartości, podczas gdy Ziemia otrzymuje ziarno i nadaje mu formę. Ich spotkanie dobrze odzwierciedla Sabat: myśl staje się zobowiązaniem, imię staje się czynem, możliwość staje się materią.
Jak dzisiaj świętować Ostarę
Świętowanie można rozpocząć o świcie lub rano w dniu równonocy. Otwórz okno, zapal świecę na stabilnym wsporniku i postaw przed nią miskę z wodą, nasionkiem i jajkiem. Poświęć kilka minut na obserwację światła tego miejsca. Następnie nazwij to, co potrzebuje znaleźć równowagę i to, co jest gotowe do wzrostu.
W prostym rytuale wykorzystuje się dwa przedmioty o porównywalnej wadze i kształcie, umieszczone po obu stronach ołtarza. Pierwszy reprezentuje to, co odżywia; drugie, to, co wydaje lub rozprasza. Przesuwaj je, aż utworzysz zrównoważoną kompozycję, a następnie sformułuj konkretną korektę na sezon: zabezpiecz godzinę pracy, złagodź obowiązek, wznów praktykę lub przywróć wymianę.
Nasiona można następnie wysiać do doniczki lub do ogrodu, w zależności od gatunku i klimatu. Zapisz zobowiązanie na kartce papieru trzymanej w pobliżu doniczki, zamiast ją zakopywać. Za każdym razem, gdy podlewasz, sprawdź także działania człowieka towarzyszące wzrostowi. Roślina staje się żywym kalendarzem, a nie przedmiotem odpowiedzialnym za wykonanie pracy za Ciebie.
Zdobienie jajka pozwala na wpisanie obrzędu kolorem i ręką. Linia środkowa może przedstawiać równonoc; ciemna połowa i jasna połowa pokazują zmianę pory roku; kropki lub liście przywołują kiełkujące projekty. Jajko jest następnie spożywane podczas posiłku, jeśli było przechowywane w dobrych warunkach lub zastąpione trwałym podłożem wykonanym z drewna, papieru lub gliny.
W posiłku preferowane są produkty, które są rzeczywiście dostępne: jajka, chleb, nasiona, młode liście uprawne, zioła, pędy, miód lub wczesne warzywa, w zależności od regionu. Jest miejsce na świeżość i prostotę. Dzielenie się przekształca sezonowe przebudzenie w gościnność i przypomina nam, że rozwój wymaga również jedzenia, czasu i wspólnoty.
Jeśli to możliwe, świętowanie kończy się na zewnątrz. Powitaj wschód, wylej wodę u stóp rośliny, która może ją przyjąć, a następnie zgaś płomień. Zachowaj udekorowane jajko lub wybrany symbol do czasu Beltane. Będzie świadkiem przejścia pomiędzy momentem nazwania zamierzenia a momentem, w którym można zaobserwować pierwsze jego rezultaty.
Korespondencje sabatu Ostara
| Punkt odniesienia | Korespondencje | Znaczenie |
|---|---|---|
| Data | Równonoc marcowa, zwykle 20 marca na półkuli północnej | Początek astronomicznej wiosny i przejście ku jasnej połowie roku |
| Stan | Święto słoneczne i mniejszy sabat w klasyfikacji wiccańskiej | Jeden z czterech punktów słonecznych Koła Roku |
| Nazwy | Ostara, równonoc wiosenna, spring equinox | Współczesna nazwa sabatu i astronomiczne oznaczenie święta |
| Zakotwienie historyczne | Ēosturmōnaþ u Bedy; *Ostara zrekonstruowany przez Jacoba Grimma; nazwa rytualna rozpowszechniła się w XX wieku | Spotkanie kalendarza anglosaskiego, filologii germańskiej i współczesnego pogaństwa |
| Powiązana postać | Ēostre | Bogini anglosaska, o której Beda twierdzi, że w miesiącu noszącym jej imię obchodzono święta |
| Współczesne żywioły | Powietrze i Ziemia | Oddech, jasność i otwartość; kiełkowanie, stabilność i wdrażanie |
| Współczesny kierunek | Wschód | Wschód słońca, świt i początek |
| Symbole | Równonoc, świt, waga, jajko, ziarno i młody pęd | Zgoda sił, rozkwit, obietnica i wzrost |
| Zwierzęta we współczesnej ikonografii | Zając, królik i wiosenne ptaki | Sezonowa witalność, powrót ptasich śpiewów i zwyczaje wielkanocne przyjęte przez współczesny sabat |
| Współczesne kolory | Delikatna zieleń, żółty, złoty, biały i bladoróżowy | Pierwsze liście, światło słoneczne, kwitnienie i nowy początek |
| Rośliny sezonowe | Krokusy, pierwiosnki, żonkile, fiołki i nasiona dostosowane do miejsca | Pierwsze kwitnienie, kiełkowanie i dbałość o cykl lokalny |
| Współczesne okadzanie | Olibanum, benzoes i rozmaryn | Przejrzystość, oczyszczenie domu i nowy impuls |
| Współczesne minerały | Zielony awenturyn, agat mchowy i kryształ górski | Wzrost, połączenie z ziemią i jasność intencji |
| Jedzenie | Jajka, chleb, nasiona, pędy, młode liście, zioła i miód | Wylęganie, utrzymanie, odnowa roślin i słodycz dzielenia się |
| Magiczne dzieła | Równowaga, początek, wzrost, pojednanie, otwartość i płodność | Zestroić siły, a następnie rozpocząć widoczną przemianę |
Źródła i teksty odniesienia
Beda, Temporacja racji, rozdział 15, tłumaczenie: Faith Wallis ; Jacob Grimm, Mitologia krzyżacka, tłumaczenie Jamesa Stevena Stallybrassa ; Ronald Hutton, « Modern Pagan Festivals: A Study in the Nature of Tradition », 2008 ; Aidan Kelly, « About Naming Ostara, Litha, and Mabon » ; Library of Congress, « Ostara and the Hare » ; English Heritage, « A History of the Easter Egg Hunt » ; U.S. Naval Observatory, astronomiczne objaśnienia równonocy wiosennej.
























