Przejdź do treści
AeternumAeternum
Skąd naprawdę pochodzi magia drakoniczna?
Średniowieczny smok w bestiariuszu Harley MS 3244, XIII wiek — Aeternum, blog i sklep ezoteryczny

Zapiski Aeternum

Skąd naprawdę pochodzi magia drakoniczna?

Czas czytania: 13 min

„Magia drakoniczna” nie jest nieprzerwaną starożytną tradycją okultystyczną o początkach ginących w mrokach dziejów. Smoki, olbrzymie węże i wężowe potwory zajmują ogromne miejsce w mitologiach, religiach, bestiariuszach i literaturze. Systemy mówiące dziś o „dragon magic”, „ścieżce drakońskiej” lub „Draconian Tradition” są jednak współczesnymi konstrukcjami okultystycznymi, które wykorzystują to dawne dziedzictwo w nowy sposób.

Rozróżnienie to zmienia wszystko. Pozwala poważnie traktować współczesne praktyki bez wymyślania nieistniejących linii przekazu ze średniowiecza lub starożytności. Zapobiega też wrzucaniu do jednej grupy smoka z Beowulfa, chińskiego longa , węży mitologii greckiej, smoków z chrześcijańskich bestiariuszy i „smoków astralnych” opisywanych w niektórych podręcznikach XX wieku.

Co naprawdę oznacza słowo „smok”?

Francuskie słowo „dragon” pochodzi od łacińskiego draco, wywodzącego się z greckiego δράκων, drákōn. Wielki leksykon grecki LSJ tłumaczy ten termin jako „smok” lub „wąż” i pokazuje, że w literaturze starogreckiej można go używać zamiennie z innymi określeniami węża.

Hasło LSJ w Scaife ATLAS przytacza między innymi Homera i Hezjoda. Starożytny smok nie musi więc być wielkim skrzydlatym gadem ziejącym ogniem, znanym ze współczesnej wyobraźni fantastycznej.

Ta ewolucja słowa jest ważna: gdy starożytny tekst mówi o drákōn, natychmiastowe tłumaczenie „smok” może podsuwać czytelnikowi obraz znacznie późniejszy niż tekst oryginalny.

Średniowieczny smok europejski należy do innego świata symbolicznego

W średniowiecznych bestiariuszach Europy Zachodniej smok zwykle opisywany jest jako potworna odmiana węża. Może być ogromny, mieć potężny ogon, walczyć ze słoniem lub zamieszkiwać jaskinie.

British Library podkreśla wszechobecność smoków w średniowiecznych rękopisach: bestiariuszach, opowieściach historycznych, legendach, tekstach Apokalipsy i ozdobach na marginesach. Ich wygląd znacznie różni się między rękopisami.

W bestiariuszu chrześcijańskim smok otrzymuje również interpretację moralną. Może być wiązany z diabłem, oszustwem i wrogimi siłami. British Library przypomina, że odczytanie to opiera się na późnoantycznej, a następnie średniowiecznej tradycji łączącej smoka z wrogiem sprawiedliwych.

Ilustracja główna tego artykułu pochodzi właśnie z bestiariusza Harley MS 3244, angielskiego rękopisu z XIII wieku. Dokumentuje rzeczywiste przedstawienie średniowiecznego smoka w historii obrazów; nie ukazuje wymyślonego „maga drakonicznego”.

Smok z Beowulfa nie jest przewodnikiem duchowym

Smok z Beowulfa dobrze pokazuje dystans między dawną literaturą a współczesną magią drakoniczną.

Jedyny rękopis poematu, przepisany około roku 1000, opowiada w ostatniej części o walce Beowulfa ze smokiem strzegącym skarbu. British Library opisuje tę istotę jako strażnika zgromadzonych bogactw, którego gniew wybucha po kradzieży pucharu.

To przeciwnik bohatera, związany ze skarbem, śmiercią i zniszczeniem. Nic w poemacie nie opisuje tradycji inicjacyjnej, w której smok wybiera człowieka, ujawnia mu swoje „prawdziwe imię”, a potem towarzyszy na planie astralnym.

Instytucja British Library umożliwia dziś zapoznanie się z rękopisem i umieszczenie tej istoty w jej rzeczywistym kontekście literackim.

Smok chiński nie odpowiada średniowiecznemu smokowi europejskiemu

Słowo „smok” obejmuje również bardzo różne istoty, gdy tłumaczymy tradycje Azji Wschodniej.

Chiński long może być wiązany z wodą, chmurami, deszczem, siłami natury i władzą cesarską. Nie pełni tej samej roli co chrześcijański smok pokonany przez św. Jerzego albo strażnik skarbu w Beowulfie.

Metropolitan Museum of Art opisuje na przykład chińskie smoki jako symbole żywiołowych sił przyrody i przypomina o ich związku z deszczem. Na innych przedmiotach cesarskich smok o pięciu pazurach wyraża władzę cesarza nad wszechświatem.

Obraz Beneficent Rain autorstwa Zhang Yucai, datowany na koniec XIII lub początek XIV wieku, stanowi szczególnie wyrazisty przykład związku smoka z chmurami i deszczem.

Mówienie o „smokach we wszystkich kulturach” jest więc dopuszczalne jako obserwacja porównawcza. Wywodzenie stąd jednego uniwersalnego gatunku duchowego opisywanego pod różnymi nazwami jest współczesną propozycją okultystyczną, nie wnioskiem historycznym.

Czy w średniowiecznych grymuarach istnieje magia drakoniczna?

Nie znamy zorganizowanej średniowiecznej tradycji odpowiadającej temu, co współczesne podręczniki nazywają „magią drakoniczną”.

Grymuary salomoniczne, teksty astrologiczne, traktaty magii naturalnej i dzieła alchemiczne mogą zawierać węże, smoki lub postacie wężowe. Nie oznacza to, że ich autorzy należeli do „ścieżki drakonicznej”.

Smok namalowany w rękopisie alchemicznym może przedstawiać materię, działanie, rtęć, zasadę żrącą lub symbol właściwy danej księdze. To samo zwierzę w tekście chrześcijańskim może przywoływać Szatana. W opowieści heroicznej może strzec skarbu.

Historia okultyzmu wymaga więc podążania za konkretnym tekstem , zanim zbuduje się tradycję na podstawie podobieństwa wizualnego.

Czy Nicolas Flamel praktykował magię drakoniczną?

Nie. Nic nie pozwala tego twierdzić.

Po śmierci Nicolasa Flamela otoczyła go bogata pseudepigraficzna literatura alchemiczna, lecz współczesne mu archiwa ukazują przede wszystkim zawodowego pisarza i paryskiego mieszczanina.

Smoki obecne w późnej ikonografii alchemicznej nie pozwalają uczynić z Flamela członka tajemnej drakonicznej linii przekazu.

Rozróżnienie historycznego Flamela i Flamela alchemika omawia artykuł Czy Nicolas Flamel naprawdę był alchemikiem?.

Merlin, Thot i Morgana nie są historycznymi „magami drakonicznymi”

Ta sama zasada dotyczy kilku imion często przejmowanych przez współczesne zestawienia.

Merlin to postać literacka stopniowo kształtowana w tradycjach walijskich, łacińskich i arturiańskich. Smoki rzeczywiście odgrywają rolę w niektórych związanych z nim opowieściach, zwłaszcza w historii Vortigerna i dwóch smoków. Nie czyni to jednak Merlina adeptem szkoły zwanej magią drakoniczną.

Thot to egipski bóg związany z pismem, rachunkiem, wiedzą i wieloma funkcjami religijnymi. Łączenie go z „Draconia”, ponieważ miałby być mistrzem wszelkiej magii, jest niedawną rekonstrukcją.

Morgana również należy do arturiańskich tradycji literackich. Jej przedstawienia znacznie zmieniały się przez wieki. Żaden tekst średniowieczny nie ustanawia szkoły drakonicznej, w którą miałaby być wtajemniczona.

Postacie te mogą oczywiście inspirować współczesną praktykę. Trzeba jedynie odróżniać inspirację od historycznej ciągłości przekazu.

Kiedy zatem pojawia się współczesna „dragon magic”?

Jednym z najbardziej wpływowych źródeł współczesnej formy pracy ze smokami jako duchowymi partnerami jest książka autorstwa D. J. Conway, Dancing with Dragons: Invoke Their Ageless Wisdom and Power, opublikowana przez Llewellyn w 1994 roku.

Opis wydawcy jest jednoznaczny: książka twierdzi, że smoki od niepamiętnych czasów wchodziły w relacje z ludzkością, proponuje korzystanie z ich mocy oraz wpływu i zaprasza czytelnika do partnerstwa z nimi na duchowej drodze.

Opis bibliograficzny w Google Books pozwala dokładnie datować publikację i zobaczyć kategorie wydawnicze, w których się ukazała: Paganism, Magick Studies, Channeling & Mediumship.

Książka ta nie stanowi historycznego dowodu istnienia smoków astralnych. Jest natomiast ważnym źródłem pozwalającym zrozumieć część współczesnej dragon magic.

Co proponuje nurt inspirowany D. J. Conway?

W tej grupie praktyk smoki traktowane są jako duchowe inteligencje, z którymi można rozwijać osobistą relację.

Ważne miejsce zajmują medytacja, wizualizacja, rytualne wezwania, żywioły, kolory, kierunki i budowanie własnego słownictwa. W literaturze tej powraca również idea „pracy ze” smokami zamiast ich przymuszania.

Klasyfikacje smoków Ognia, Wody, Powietrza i Ziemi spotykane na wielu dzisiejszych stronach należy rozumieć w tym współczesnym kontekście.

Korespondencje Ogień–Południe, Woda–Zachód, Powietrze–Wschód i Ziemia–Północ nie pochodzą z tajemnej zoologii smoków. Przejmują korespondencje żywiołów z magii ceremonialnej i współczesnego zachodniego neopogaństwa, a następnie odnoszą je do smoków.

Historię tych kierunków i czterech żywiołów przedstawia artykuł Skąd pochodzą cztery żywioły magii zachodniej?.

Czy smoki żywiołów tworzą tradycyjny panteon?

Nie.

Nie istnieje uznany starożytny lub średniowieczny katalog opisujący cztery uniwersalne rasy smoków — Ognia, Wody, Powietrza i Ziemi — wraz z cechami psychologicznymi, zdolnościami, wadami i mocami pogodowymi przypisywanymi im w niektórych niedawnych podręcznikach.

Można stworzyć lub przyjąć taki schemat we współczesnej praktyce. Działa on wówczas jako nowoczesny system rytualny.

Trzeba jedynie unikać przedstawiania tej klasyfikacji jako dziedzictwa przekazywanego przez „draconniers” od kilku tysiącleci.

A Smoki Światła, Cienia, Ładu lub Chaosu?

Kategorie te również należą do współczesnych klasyfikacji ezoterycznych.

Pary Światło/Cień lub Ład/Chaos to potężne struktury symboliczne, lecz nie stanowią historycznej klasyfikacji wspólnej mitologiom smoka.

Średniowieczny smok chrześcijański nie jest po prostu „Smokiem Cienia”. Chiński smok związany z deszczem nie jest automatycznie „Smokiem Wody”. Smok z Beowulfa nie reprezentuje żywiołowej kasty Ognia.

Można używać tych kategorii jako osobistych narzędzi. Wsteczne przenoszenie ich na wszystkie dawne opowieści tworzy fałszywą jedność.

Czy „ścieżka drakońska” zawsze oznacza tę samą praktykę?

Nie. To jeden z najważniejszych punktów.

Określenie drakoński stosują również nurty okultystyczne niemające niemal nic wspólnego z opisaną przez Conway dewocyjną relacją ze „smokami astralnymi”.

Najlepiej udokumentowanym przykładem jest szwedzki zakon Dragon Rouge.

Dragon Rouge i Draconian Tradition

Dragon Rouge, czyli Ordo Draconis et Atri Adamantis, powstaje w Sztokholmie w 1989 roku wokół Thomasa Karlssona i sześciu innych członków.

Rozdział naukowy opublikowany przez Oxford University Press w Satanism: A Reader potwierdza datę założenia, rolę Karlssona i orientację na Ścieżkę Lewej Ręki. Tekst zaznacza również, że Dragon Rouge nie określa się jako organizacja satanistyczna.

Zakon przedstawia się dziś jako szkoła „Draconian Tradition” i wskazuje, że jego system pracuje między innymi z kabałą klifotyczną, tantrą, alchemią i mroczną stroną tradycji nordyckiej. Jego własna strona mówi także o kierunku inicjacyjnym odmiennym od klasycznych form zachodnich.

Jesteśmy więc bardzo daleko od prostego systemu, w którym smok żywiołu wybiera człowieka i ujawnia mu swoje imię.

Dlaczego Dragon Rouge mówi o „smoku”?

W tym nurcie smok działa jako symbol inicjacyjny związany z siłami chtonicznymi, chaosem, zakazaną wiedzą, przemianą i ścieżką lewej ręki.

Sam zakon twierdzi, że widzi korzenie swojej tradycji w licznych mitach, w których moce ciemności dają człowiekowi dostęp do oświecenia. Genealogia ta jest doktrynalną interpretacją Dragon Rouge, a nie dowodem istnienia nieprzerwanej organizacji drakońskiej sięgającej starożytności.

To dokładnie takie samo rozróżnienie jak w przypadku wielu współczesnych zakonów okultystycznych: system może budować swoją mitologię inicjacyjną na źródłach antycznych, samemu nie będąc antycznym.

Czy magia drakoniczna jest formą magii wysokiej?

Niekoniecznie.

Termin magia wysoka ma własną historię zachodnią, związaną z magią uczoną, ceremonialną, a później wielkimi syntezami okultystycznymi XIX wieku.

System drakoński może używać kręgu, pentakli, kabały, medytacji lub ceremoniału, spotykając się w ten sposób z niektórymi narzędziami magii wysokiej. Neopogańska praktyka inspirowana Conway może natomiast działać w zupełnie innych ramach.

Stwierdzenie „magia drakoniczna jest magią wysoką” przekształca więc bardzo niejednorodny współczesny zbiór w kategorię bardziej stałą, niż jest w rzeczywistości.

Historyczną definicję terminu przedstawia artykuł Co naprawdę nazywamy magią wysoką?.

Czy smoki istnieją na planie astralnym?

Niektóre współczesne nurty odpowiadają twierdząco i opisują je jako inteligencje lub istoty subtelne.

Twierdzenie to należy do ich duchowego systemu. Nie można przedstawiać go jako ustalonego faktu historycznego lub naukowego.

Osoba pracująca w tym systemie może interpretować wizję, sen lub medytację jako spotkanie ze smokiem. Inna może traktować ten sam obraz jako figurę symboliczną, osobisty archetyp lub wytwór wyobraźni.

Rzetelny artykuł może opisywać te podejścia bez rozstrzygania za czytelnika o ontologicznej naturze doświadczenia.

Kim jest „draconnier” lub „mag Daraco”?

Słowa te nie są standardowymi historycznymi tytułami zachodniego okultyzmu.

Mogą pojawiać się w grupach, blogach lub osobistych systemach poświęconych smokom, z definicjami właściwymi danej wspólnocie. Ich sens nie jest ustalony tak jak znaczenie historycznych terminów: astrolog, alchemik czy egzorcysta.

Przekonanie, że „draconnier” jest od urodzenia wybierany przez nieśmiertelnego smoka, jedynego zdolnego poznać jego prawdziwe imię, należy do określonego współczesnego systemu. Nic nie pozwala uczynić z niego doktryny wspólnej wszystkim ścieżkom drakońskim.

Czy tajemne imię smoka to dawna tradycja?

Tajemne imiona odgrywają ogromną rolę w historii magii. W wielu tekstach religijnych i magicznych znajomość imienia danej mocy może oznaczać nawiązanie relacji, uzyskanie władzy lub sposobu przywołania.

Motyw ten istniał więc na długo przed współczesną „dragon magic”.

Automatyczne odnoszenie tej logiki do smoków i twierdzenie, że każdy od urodzenia ma smoka ujawniającego mu szczególne imię, jest jednak współczesną konstrukcją.

Obecność dawnego motywu — tajemnego imienia — nie czyni dawnym systemu, który ponownie go wykorzystuje.

Czy istnieje uniwersalna etyka drakoniczna?

Nie.

Szacunek, odpowiedzialność, dyscyplina, autonomia czy panowanie nad sobą mogą tworzyć doskonałą etykę osobistą. Nie stanowią jednak udokumentowanego „pradawnego kodeksu smoków”.

Różne współczesne nurty mają zresztą bardzo odmienne filozofie. Relacyjne podejście neopogańskie nie ma takich samych podstaw jak zakon Ścieżki Lewej Ręki.

Słynne „prawo potrójnego powrotu” również nie jest uniwersalnym prawem magii drakonicznej. Należy do współczesnej historii Wicca i jej popularnych rozwinięć.

Czy smok może być symbolem inicjacyjnym bez uznawania go za rzeczywistą istotę?

Tak. To prawdopodobnie podejście najłatwiejsze do włączenia do osobistej praktyki okultystycznej bez powoływania się na nieistniejącą tradycję historyczną.

Zależnie od wybranego zbioru źródeł smok może przedstawiać strzeżenie progu, nieposkromioną potęgę, ukryty skarb, ogień, wodę, niebezpieczną wiedzę, chaos lub władzę.

Symbol należy jednak odczytywać na podstawie jego źródła. Smok z Beowulfa nie wyraża tego samego co cesarski chiński long . Smok Apokalipsy nie jest Ladonem. Smok z podręcznika Conway nie jest smokiem z rytuału Dragon Rouge.

Ta precyzja właśnie wzbogaca symbol: przestaje być ogólną sylwetką i odzyskuje własne historie.

Jak budować współczesną praktykę wokół smoka?

Najsolidniejszym punktem wyjścia jest wyraźne określenie własnych ram.

Jeśli interesuje cię mitologia, pracuj z konkretnym źródłem: tekstem nordyckim, greckim, chrześcijańskim, chińskim lub japońskim. Przeczytaj przekład, ustal datę i kontekst, a następnie zbuduj medytację lub obrzęd na podstawie tego materiału.

Jeśli stosujesz współczesną metodę dragon magic, nazwij autora lub szkołę będącą punktem odniesienia. Praktyki inspirowanej Conway nie trzeba przedstawiać jako średniowiecznej pozostałości.

Jeśli interesuje cię drakońska ścieżka Lewej Ręki, przestudiuj teksty szkoły przed przejęciem jej słownictwa. Klifoty, tantra, magia nordycka i alchemia nie stają się automatycznie „drakoniczne” dlatego, że na okładce widnieje smok.

Czy cztery żywioły można łączyć ze smokami?

Tak, we współczesnej praktyce.

Powiązanie jednego smoka z Ogniem, drugiego z Wodą, kolejnego z Powietrzem, a następnego z Ziemią tworzy prosty i spójny język rytualny. Kierunki mogą przejmować klasyczne zachodnie korespondencje: Ogień na Południu, Woda na Zachodzie, Powietrze na Wschodzie, Ziemia na Północy.

Trzeba jedynie przedstawić ten system zgodnie z jego naturą: jako współczesne zastosowanie zachodnich korespondencji żywiołów do symboliki smoka.

Ta historyczna uczciwość w żaden sposób nie przeszkadza, by obrzęd funkcjonował jako struktura symboliczna dla osoby, która go stosuje.

Czy krąg drakoniczny jest starożytnym obrzędem?

Nie. Spotykane dziś „kręgi drakoniczne” należą do współczesnych systemów.

Mogą łączyć zachodni krąg magiczny, cztery kierunki, żywioły, imiona smoków, sigile i wizualizacje. Konstrukcja ta może być spójna, lecz nie powinna być przedstawiana jako obrzęd odnaleziony w średniowiecznym grymuarze.

Różnica jest ważna: współczesny obrzęd może być tradycyjny w obrębie niedawnej grupy lub szkoły, nie stając się przez to obrzędem starożytnym.

Czy runy „drakoniczne” są dawne?

Historyczne alfabety runiczne — zwłaszcza starszy futhark i późniejsze systemy skandynawskie — są dobrze udokumentowane.

„Alfabetu drakonicznego” lub „run smoków” wymyślonych we współczesnym systemie magicznym nie należy mylić z tymi historycznymi inskrypcjami.

Można oczywiście tworzyć i poświęcać własne symbole. Należy wtedy mówić o współczesnych sigilach , zamiast bez źródła przypisywać je dawnemu ludowi lub tajemnej linii przekazu.

Rzeczywistą historię run przedstawia artykuł Runy wikingów: historia, znaczenia i przewodnik po losowaniu.

Czym jest „smocza krew”?

Substancja nazywana smoczą krwią rzeczywiście istnieje, lecz jest czerwoną żywicą roślinną.

Ta handlowa i tradycyjna nazwa odnosi się do żywic pochodzących z kilku rodzajów botanicznych, zwłaszcza Dracaena, Calamus , dawniej klasyfikowanego jako Daemonorops, Croton lub Pterocarpus.

Badanie etnobotaniczne poświęcone Dracaena cinnabari, dracenie z Sokotry, potwierdza, że jej czerwona żywica nazywana jest „dragon’s blood”, i przypomina jej dawne zastosowania lecznicze oraz barwierskie. Oczywiście nie pochodzi ona od mitologicznego zwierzęcia.

We współczesnej ezoteryce żywicy tej używa się jako kadzidła, pigmentu lub składnika rytualnego. Nazwa czyni ją naturalnym wyborem w systemach inspirowanych smokiem, lecz to magiczne powiązanie nie dowodzi istnienia dawnej religii drakonicznej.

Możesz przeczytać nasze opracowanie Smocza krew, kartę botaniczną dotyczącą draceny z Sokotry i odkryć kolekcję Smocza krew w sklepie.

Dlaczego współczesne smoki tak przypominają fantastykę?

Ponieważ współczesna ezoteryka rozwija się w tym samym otoczeniu kulturowym co fantasy, gry fabularne, kino i literatura fantastyczna.

Skrzydlaty, inteligentny, odrębny smok, posiadający własne imię, osobowość, żywioł i szczególną relację z człowiekiem, jest niezwykle obecny we współczesnej fikcji.

Nie oznacza to, że każda praktyka drakoniczna pochodzi z fantasy. Oznacza, że współczesne wyobrażenia wzajemnie się zasilają.

Historyczna ostrożność polega na nieprzypisywaniu średniowiecznym rękopisom kategorii psychologicznych rozwijanych przez powieści, gry lub niedawne podręczniki okultystyczne.

Czy magia drakoniczna jest „rzadka, bo tajemna”?

Niewielka liczba dawnych tekstów nie dowodzi, że tradycję celowo utrzymywano w tajemnicy przez tysiąclecia.

W tym przypadku najprostsze wyjaśnienie brzmi: „magia drakoniczna” jako samodzielna kategoria jest współczesna.

Mamy bardzo wiele dokumentów dotyczących smoków w mitologiach i sztuce. Mamy również niezwykle szczegółowe średniowieczne i nowożytne grymuary. Brakuje właśnie śladu starożytnej lub średniowiecznej szkoły zorganizowanej wokół smoków tak, jak opisują ją niektóre współczesne teksty.

Tajemnica nie powinna automatycznie wypełniać braku źródeł.

Co można wynieść ze współczesnej ścieżki drakonicznej?

Może ona przyjmować kilka form.

U niektórych autorów neopogańskich smok staje się duchową inteligencją, z którą szuka się relacji. W innych nurtach działa jako inicjacyjny symbol chaosu, cienia lub przemiany. We własnej praktyce może po prostu służyć jako figura medytacyjna lub rytualna.

Żadne z tych podejść nie musi przypisywać sobie tysiącletniej historii, aby być spójne.

Najważniejsze jest wiedzieć, skąd pochodzi używany system, jakie korespondencje rzeczywiście do niego należą i które części powstały niedawno.

Ścieżka smoka między mitem a współczesnym okultyzmem

Smok jest jedną z najpotężniejszych postaci ludzkiej wyobraźni właśnie dlatego, że nigdy nie miał tylko jednego znaczenia.

Potworny wąż greckiej epopei, chrześcijański wróg, germański strażnik skarbu, moc deszczu i władzy w Chinach, motyw cesarski, potwór apokaliptyczny lub duchowy partner z neopogańskiego podręcznika: każdy smok ma własny świat.

Współczesna magia drakoniczna rodzi się wtedy, gdy nowi autorzy i zakony zaczynają przekształcać to bogactwo mitologiczne w metodę rytualną oraz inicjacyjną.

Jej rzeczywista historia nie jest więc historią szkoły ukrytej od starożytności. To historia współczesnej konstrukcji okultystycznej opartej na znacznie starszych symbolach.

Właśnie to czyni ją interesującą: niemal na żywo można obserwować, jak nowa tradycja czerpie z mitów, grymuarów, neopogaństwa, magii ceremonialnej i współczesnej kultury, aby stworzyć własny język.

Źródła i punkty odniesienia

Znaczenie greckiego drákōn jako smoka lub węża: Liddell-Scott-Jones Greek-English Lexicon, Scaife ATLAS.

O smoku w średniowiecznych bestiariuszach: British Library, „The Anatomy of a Dragon” i „What is a bestiary?”.

O rękopisie Beowulfa i smoku strzegącym skarbu: British Library, „Hwæt! Beowulf online”.

O chińskim smoku związanym z siłami natury i deszczem: Metropolitan Museum of Art, Beneficent Rain, Zhang Yucai, koniec XIII–początek XIV wieku, oraz Panel with dragons amid clouds.

O jednym z głównych współczesnych ujęć relacyjnej „dragon magic”: D. J. Conway, Dancing with Dragons: Invoke Their Ageless Wisdom and Power, Llewellyn Worldwide, 1994.

O Dragon Rouge: Fredrik Gregorius, „Thomas Karlsson (Dragon Rouge), Kabbala, kliffot och den goetiska magin”, w Satanism: A Reader, Oxford University Press, 2023; oraz oficjalna strona Dragon Rouge przedstawiająca sposób, w jaki zakon opisuje własną tradycję.

O żywicy zwanej smoczą krwią: Mohamed Al-Fatimi, „Ethnobotanical Survey of Dracaena cinnabari”, Plants, 2018.

Ilustracja główna: smok z bestiariusza Harley MS 3244, Anglia, XIII wiek, British Library. Reprodukcja w domenie publicznej dostępna w Wikimedia Commons.

Komentarze: 3 do Skąd naprawdę pochodzi magia drakoniczna?
  • Saro
    Saro

    Qui peut et qui est.. si Daraco tu es alors nul besoin d’en parler..

    13 kwiecień 2025
  • Aeternum
    Aeternum

    Bonjour,

    Tout d’abord, merci beaucoup pour cet apport aussi intéressant que pertinent.

    Je vais bien dans ce sens dans la suite du paragraphe en question mais cela devait être mal formulé. Je me suis donc permis de te mettre en citation dans l’article.

    Belle journée,
    Olivier

    17 listopad 2024
  • J.D.
    J.D.

    Bon article. Enfin, général, mais assez juste dans l’ensemble.

    Disons aussi qu’il y en a si peu… Bref.

    Je suis un dragonnier. Perso je dis dragonnier plutôt que draconnier.

    La Draconia, elle, est l’energie magique universelle (provenant elle même des 4 elements, plus l’energie divine dans de rares cas), mais teintée d’energie magique provenant des dragons. Comme tu peux ajouter du sirop a de l’’eau, pour donner une image. Elle provient soit de “son” dragon, soit du dragonnier, et très souvent des deux (au moins).
    Je dis au moins car un dragonnier peut très bien faire appel a plusieurs dragons, en plus de son dragon “tutélaire”.

    Bien sur il peut faire appel aussi a toutes sortes d’energies, que ce soit le peuple de la nature, ou des anges, archanges, maitres ascencionés, saints, etc etc et même divinités, etc

    Ceci étant dit, quelque chose m’a interpellé et fortement déplu dans ton article , et c’est l’objet de mon commentaire.

    Lorsque tu écris :

    “Les dragons ont pu, pour certains, être dressés par quelques pratiquants appelés les draconniers.”

    Cela me choque, c’est inexact.

    Un dragonnier est un mage, accompli ou naissant (peu importe son niveau), qui a noué un contact avec un Dragon (Draco), qui l’a, en quelque sorte," pris son son aile".
    Tu vois donc que c’est d’abord le dragon qui accepte et accueille l’humain, et non l’inverse.

    Je pense que c’est suffisamment important pour que je te le signale, et, j’espère, pour que tu corriges cette partie de ton article, car sans ça, sans cette compréhension basique, aucun humain ne pourra devenir dragonnier via ton article, car il faut une sincère envie d’évoluer, une certaine éthique, une profonde humilité mais aussi beaucoup de respect envers les dragons.

    Les Dragons sont tous des mages.
    Le dragon (Draco) qui réponds a l’appel d’un Daraco, (dragonnier), est toujours d’un niveau spirituel, de conscience, bien plus élevé que son Daraco. Il est très très sage, et bon.
    Il est puissant aussi, c’est un mage accompli.

    Et ainsi commence l’apprentissage du Daraco.

    Les Dragons sont les Flammes de la première Flamme.

    J.D.

    Merci de ne pas publier mon email.

    17 listopad 2024
Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany..

Dołącz do społeczności Aeternum w naszej grupie na Facebooku: porady, wskazówki, rytuały, wiedza i produkty w życzliwej atmosferze!
Przejdź do grupy!
Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat