Aeternum to francuska firma z pasją do tradycji i legend. Bretania żyje rytmem mniej lub bardziej znanych legend, mitów i praktyk magicznych — Brocéliande, Merlin, wróżka Viviane, kamienne szeregi i wiele innych. Aby przybliżyć to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mało znane legendy z historii Bretanii.
Poznajmy wspólnie legendę wróżki Viviane, zwanej również Nimuë, Niniane lub Panią Jeziora, zależnie od wersji, w której czarodziej Merlin zakochał się bez pamięci... aż do zguby. Zaczynamy!

Nie znamy dobrze narodzin ani młodości wróżki Viviane. Była córką niskiego, lecz niezwykle pięknego króla, mieszkającego nad jeziorem Diana w Bretanii. Otrzymała imię Viviane z powodu życia ściśle związanego z wodą i posiadała niezwykłe dary jasnowidzenia oraz magii.
Przenieśmy się nieco dalej w czasie, w serce lasu Brocéliande, pełnego istot i legend. Darnantes i Briosque, miasta zamieszkane przez smoki oraz inne istoty wróżek, były sceną czynów i życzliwości Viviane.
W tych okolicznościach Viviane, poruszona tragicznym losem młodego Lancelota, osieroconego przez ojca, króla Bana de Bénoïc, postanowiła działać. Król Ban poległ podczas najazdu na zamek, widząc miasto Trèbes obrócone w popiół. Viviane zabrała Lancelota żyjącej matce, która zmarła ze smutku, aby uchronić go przed niebezpieczeństwami ludzkiego świata. Zaniosła go w głębiny swojego jeziora, zwanego też Jeziorem Diany, gdzie czekał go inny los. Wychowywała go z dala od zgiełku i tragedii, ucząc sztuk, pisma oraz cnót rycerskich, kształtując duszę i ramię przyszłego czempiona Artura.

Gdy Lancelot osiągnął osiemnaście lat, gotowy przyjąć przeznaczenie, Viviane poprowadziła go do Camelotu. Na dworze Artura pasowano go na rycerza i przedstawiono słynnym członkom Okrągłego Stołu. Stał się wzorem rycerstwa, dumą Viviane i symbolem arturiańskiego ideału.
Równolegle, po śmierci Ygraine, matki wróżki Morgany, przyrodniej siostry króla Artura, Viviane zaopiekowała się Morganą, przekazując wiedzę dawnych pokoleń i tajemnice magii. Później podążyły zupełnie przeciwnymi drogami. Morgana z czasem zapragnęła upadku brata Artura i królowej Ginewry, a Viviane pozostała bezwzględną opiekunką dworu, królestwa oraz ideałów Artura, wypełniając misję swojego istnienia. Warto wiedzieć, że francuskie słowo „fée” („wróżka”) wywodzi się od „przeznaczenia”: żyje więc, aby dopełnić losu bez względu na cenę.
To jednak nie wszystko: Merlin zakochał się szaleńczo w Viviane. Postanowił ujawnić jej sekrety wszechświata i tajemnice magii. Viviane jest zarazem ciekawa i ostrożna, zafascynowana wiedzą oraz mocą oferowanymi przez Merlina, lecz świadoma towarzyszących zagrożeń. Staje się najlepszą uczennicą, chłonąc nauki i pielęgnując bliskość szybko wykraczającą poza relację mistrza z uczennicą. Merlin, znany jako nieposkromiony samotnik, wbrew oczekiwaniom uległ jej urokowi.
Na dowód miłości buduje jej wspaniały kryształowy pałac pod wodami jeziora, znanego dziś jako jezioro Comper. Nie próbuj go znaleźć: ludzie nie mogą dostrzec zamku, widzą go wyłącznie wróżki.

Dynamika relacji stopniowo zmienia się jednak w grę o władzę i kontrolę. Viviane jest zdecydowana, a nawet bezwzględna, gdy musi wykonać misję. Gdy uznała, że Merlin wypełnił obowiązek wobec Artura, stopniowo oddalała go od Okrągłego Stołu, aby zatrzymać przy sobie. Pragnienie zmieniło się w obsesję. Opanowawszy wiedzę potężnego maga, uwięziła go pięcioma kręgami powietrza w sercu lasu Brocéliande. Co dziwne, miejsce jego rzekomego pobytu, z czasem nazywane grobem Merlina, przedstawiają dwie opierające się o siebie skały, świadczące podobno o wydobywających się magicznych falach. Od tamtej pory mówi się, że Merlin trwa w innej formie, ani całkiem martwy, ani całkiem żywy...

Nie wiadomo natomiast, co stało się z Viviane. Po zniknięciu Artura, Okrągłego Stołu, odkryciu Graala, o którym opowie inna legenda, a więc utracie racji istnienia, miała postanowić zniknąć wraz z podobnymi sobie i nigdy więcej nie wrócić.
Tak kończy się życie Viviane, dość tragiczne i odległe od legendy znanej z popularniejszych dzieł...































Je viens de découvrir ce site par hasard…
Je lis donc cette histoire simple et magique, merci.