Przejdź do treści
AeternumAeternum
Wszechmocne Zaklinanie

Pentakle księdza Julio

Wszechmocne Zaklinanie

Pobierz

Wszechmocne Zaklinanie

Wszechmocne zaklęcie — pentakl księdza Julio, rycina z 1908 roku

Oryginalne liternictwo i tusz · skan w rozdzielczości 360 dpi

Czas czytania: 3 min
Wszechmocne zaklęcie — pentakl księdza Julio, rycina z 1908 roku

Wszechmocne Zaklinanie jest pentaklem złożonym przede wszystkim ze słów. Trzy krzyże towarzyszą potrójnemu łacińskiemu potwierdzeniu zwycięstwa, królowania i autorytetu Chrystusa. W odróżnieniu od krajobrazów lub emblematów zwierzęcych zbioru znak czyta się niemal jak zapisaną modlitwę, która otrzymała graficzną formę.

Julio łączy figurę z duchową obroną i ogólną ochroną. Podaje przede wszystkim ważny szczegół praktyczny: tekst błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu można umieścić na odwrocie nośnika przed błogosławieństwem i konsekracją. Wyraźnie odróżnia to Zaklinanie od Błogosławieństwa świętego Antoniego z Padwy.

Najważniejsze informacje

Tradycja Chrześcijańskie zaklinanie i potrójne wezwanie
Figura Trzy krzyże i trzy formuły łacińskie
Zastosowania Duchowa straż i obrona w obliczu przeciwności losu
Źródło Ksiądz Julio, 1908, nota nr 53

Odczytywanie symboliki

Wyrażenia Christus vincit, Christus regnat oraz Christus imperat oznaczają odpowiednio, że Chrystus zwycięża, króluje i rozkazuje. Ich następstwo składa się na aklamację chrześcijańskiej suwerenności, której potrójne powtórzenie nadaje rytm figurze.

Figura zapisuje trzy wezwania wyjaśnione w nocie: Christus vincit, Christus regnat i Christus imperat. Powtórzenie krzyży nadaje widzialną strukturę potrójnemu potwierdzeniu. Reprodukcja zachowuje dawne znaki.

Krzyże wprowadzają każde wezwanie i porządkują spojrzenie. Nie uzasadniają wymyślania trzech różnych operacji: w wyjaśnieniu Julia towarzyszą jednej modlitwie ujętej w trzy zdania. Litera i znak muszą pozostać zjednoczone w dawnej reprodukcji.

Historia i tradycje

Aklamacje Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat mają historię w liturgii i chrześcijańskich proklamacjach, zwłaszcza laudes. Znacznie poprzedzają prace Juliena-Ernesta Houssaya. Julio przejmuje je w repertuarze błogosławieństw jako formułę duchowej obrony.

Związek ujawnia sposób, w jaki zbiór przekształca ustalone już religijne słowa w obrazowe nośniki. Pentakl nie jest kreacją opartą na tajnym języku: używa łaciny, której sens trzeba wyjaśnić i powiązać z chrześcijańską tradycją.

Przypisywane działanie

Autor opisuje znak jako ochronę przed atakami przypisywanymi duchowemu wrogowi. Nadaje zastosowanie we wszystkich okolicznościach z ideą czujności i stałej ochrony.

nota stawia ochronę przed atakami duchowymi w centrum swojego zastosowania. Julio nadaje mu szeroki zakres, obejmujący wiele okoliczności. Ta ogólność wynika raczej z wezwania Chrystusa, a nie z konkretnej korespondencji astrologicznej.

Aby zrozumieć zakres formuły, należy odróżnić władzę przypisaną Chrystusowi od władzy osoby noszącej znak. Zaklinanie nie jest przedstawiane jako narzędzie osobiste, umożliwiające wydawanie innym poleceń zgodnie ze swoimi interesami.

Zastosowanie u Julia

Julio proponuje napisanie na odwrocie błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu, a następnie pobłogosławienie i konsekrację nośnika. Nota podaje więc szczegół właściwy figurze: tekst może uzupełnić obraz na odwrocie.

Julio wskazuje dodanie błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu na odwrocie nośnika. Odsyła do określonej strony książek, a następnie przewiduje błogosławieństwo i konsekrację całości. Historyczna instrukcja nie powinna znikać za ogólnym wyjaśnieniem rysunku.

Związek obu stron stanowi więc część opisanego zastosowania. W rzetelnym badaniu planszę trzeba zestawić z notą podającą wskazówkę bez dodawania zewnętrznych łacińskich słów lub nowych symboli.

Zrozumienie różnic pomiędzy pentaklami

Błogosławieństwo świętego Antoniego z Padwy jest zorganizowane wokół wielkiego krzyża i odmiennej formuły. Monogram Chrystusa także wyraża chrześcijańskie zwycięstwo, lecz przez grecki chrystogram.

Porównanie tych trzech znaków pozwala zrozumieć miejsce pisma sakralnego u Julio: może otaczać figurę, tworzyć samą figurę lub zajmować prawie cały pentakl.

Źródło i warianty

Ksiądz Julio, Le Livre secret des grands exorcismes et bénédictions, Vincennes, nakładem autora, 1908. Objaśnienie i zastosowanie nr 53, s. 443. Praktyczne wskazówki o błogosławionych i konsekrowanych nośnikach: s. 462–463.

Numeracja klasycznego repertorium: 24 z 44. Numeracja różni się od inwentarza rycin w dawnych tomach.

Przeczytaj notę w wydaniu z 1908 roku

Rycina z egzemplarza zdigitalizowanego przez Divinity School Library, Duke University / Internet Archive, w rozdzielczości 360 dpi. Zachowano kompozycję, znaki i kolory.

Zobacz dawną planszę

Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat