Wszechmocne Zaklinanie jest pentaklem złożonym przede wszystkim ze słów. Trzy krzyże towarzyszą potrójnemu łacińskiemu potwierdzeniu zwycięstwa, królowania i autorytetu Chrystusa. W odróżnieniu od krajobrazów lub emblematów zwierzęcych zbioru znak czyta się niemal jak zapisaną modlitwę, która otrzymała graficzną formę.
Julio łączy figurę z duchową obroną i ogólną ochroną. Podaje przede wszystkim ważny szczegół praktyczny: tekst błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu można umieścić na odwrocie nośnika przed błogosławieństwem i konsekracją. Wyraźnie odróżnia to Zaklinanie od Błogosławieństwa świętego Antoniego z Padwy.
Najważniejsze informacje
| Tradycja | Chrześcijańskie zaklinanie i potrójne wezwanie |
|---|---|
| Figura | Trzy krzyże i trzy formuły łacińskie |
| Zastosowania | Duchowa straż i obrona w obliczu przeciwności losu |
| Źródło | Ksiądz Julio, 1908, nota nr 53 |
Odczytywanie symboliki
Wyrażenia Christus vincit, Christus regnat oraz Christus imperat oznaczają odpowiednio, że Chrystus zwycięża, króluje i rozkazuje. Ich następstwo składa się na aklamację chrześcijańskiej suwerenności, której potrójne powtórzenie nadaje rytm figurze.
Figura zapisuje trzy wezwania wyjaśnione w nocie: Christus vincit, Christus regnat i Christus imperat. Powtórzenie krzyży nadaje widzialną strukturę potrójnemu potwierdzeniu. Reprodukcja zachowuje dawne znaki.
Krzyże wprowadzają każde wezwanie i porządkują spojrzenie. Nie uzasadniają wymyślania trzech różnych operacji: w wyjaśnieniu Julia towarzyszą jednej modlitwie ujętej w trzy zdania. Litera i znak muszą pozostać zjednoczone w dawnej reprodukcji.
Historia i tradycje
Aklamacje Christus vincit, Christus regnat, Christus imperat mają historię w liturgii i chrześcijańskich proklamacjach, zwłaszcza laudes. Znacznie poprzedzają prace Juliena-Ernesta Houssaya. Julio przejmuje je w repertuarze błogosławieństw jako formułę duchowej obrony.
Związek ujawnia sposób, w jaki zbiór przekształca ustalone już religijne słowa w obrazowe nośniki. Pentakl nie jest kreacją opartą na tajnym języku: używa łaciny, której sens trzeba wyjaśnić i powiązać z chrześcijańską tradycją.
Przypisywane działanie
Autor opisuje znak jako ochronę przed atakami przypisywanymi duchowemu wrogowi. Nadaje zastosowanie we wszystkich okolicznościach z ideą czujności i stałej ochrony.
nota stawia ochronę przed atakami duchowymi w centrum swojego zastosowania. Julio nadaje mu szeroki zakres, obejmujący wiele okoliczności. Ta ogólność wynika raczej z wezwania Chrystusa, a nie z konkretnej korespondencji astrologicznej.
Aby zrozumieć zakres formuły, należy odróżnić władzę przypisaną Chrystusowi od władzy osoby noszącej znak. Zaklinanie nie jest przedstawiane jako narzędzie osobiste, umożliwiające wydawanie innym poleceń zgodnie ze swoimi interesami.
Zastosowanie u Julia
Julio proponuje napisanie na odwrocie błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu, a następnie pobłogosławienie i konsekrację nośnika. Nota podaje więc szczegół właściwy figurze: tekst może uzupełnić obraz na odwrocie.
Julio wskazuje dodanie błogosławieństwa świętego Franciszka z Asyżu na odwrocie nośnika. Odsyła do określonej strony książek, a następnie przewiduje błogosławieństwo i konsekrację całości. Historyczna instrukcja nie powinna znikać za ogólnym wyjaśnieniem rysunku.
Związek obu stron stanowi więc część opisanego zastosowania. W rzetelnym badaniu planszę trzeba zestawić z notą podającą wskazówkę bez dodawania zewnętrznych łacińskich słów lub nowych symboli.
Zrozumienie różnic pomiędzy pentaklami
Błogosławieństwo świętego Antoniego z Padwy jest zorganizowane wokół wielkiego krzyża i odmiennej formuły. Monogram Chrystusa także wyraża chrześcijańskie zwycięstwo, lecz przez grecki chrystogram.
Porównanie tych trzech znaków pozwala zrozumieć miejsce pisma sakralnego u Julio: może otaczać figurę, tworzyć samą figurę lub zajmować prawie cały pentakl.
Źródło i warianty
Ksiądz Julio, Le Livre secret des grands exorcismes et bénédictions, Vincennes, nakładem autora, 1908. Objaśnienie i zastosowanie nr 53, s. 443. Praktyczne wskazówki o błogosławionych i konsekrowanych nośnikach: s. 462–463.
Numeracja klasycznego repertorium: 24 z 44. Numeracja różni się od inwentarza rycin w dawnych tomach.
Przeczytaj notę w wydaniu z 1908 roku
Rycina z egzemplarza zdigitalizowanego przez Divinity School Library, Duke University / Internet Archive, w rozdzielczości 360 dpi. Zachowano kompozycję, znaki i kolory.





























