Aeternum to francuska firma z pasją do tradycji i legend. Bretania żyje rytmem mniej lub bardziej znanych legend, mitów i praktyk magicznych: Brocéliande, Merlina, wróżki Viviane, kamiennych szeregów i wielu innych. Aby przybliżać to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mało znane legendy z historii Bretanii. W tym tygodniu odkrywamy jeden z najpiękniejszych zakątków Bretanii: zatokę Morbihan.
Niegdyś w zatoce Morbihan Île-aux-Moines i Île d’Arz tworzyły jeden obszar połączony pasem lądu. Île-aux-Moines nazywano wówczas Izenah. Mieszkańcy Arz utrzymywali się wtedy z rybołówstwa — prości ludzie bliscy morzu — podczas gdy mieszkańcy Izenah mienili się panami wód, dumnymi i władczymi.
Pewnego dnia młodzieniec z Izenah spotkał spojrzenie dziewczyny z Arz. Natychmiast zrodziła się miłość, głęboka i szczera. Nie podobała się jednak rodzinie młodego pana, która nie chciała, by związał się ze zwykłą córką rybaków. Aby rozbić ten związek, rodzina oddała syna mnichom, zamykając go za murami klasztoru na wyspie.
Dziewczyna, choć ze złamanym sercem, nie chciała tracić nadziei. Każdego dnia przemierzała piaszczysty przesmyk łączący obie wyspy. Pod murami klasztoru śpiewała dla ukochanego, a słone wiatry niosły jej głos do kamiennych cel.

Mnisi, którym przeszkadzały te codzienne skargi, wezwali Korriganów, psotne istoty z bretońskiej krainy. W ciągu jednej nocy podnieśli oni wody zatoki. Przesmyk zniknął pod falami, a obie wyspy zostały rozdzielone.
Następnego dnia dziewczyna znów chciała dotrzeć do ukochanego. Ruszyła groblą, nie zauważając, że pochłonęło ją morze. Prąd ją porwał. Jej pieśń ucichła w falach i nigdy już nie wróciła.
Od tamtego dnia Île-aux-Moines i Île d’Arz nigdy więcej się nie zetknęły. Starzy ludzie mówią, że o pierwszym brzasku, gdy morze jest spokojne, między oboma brzegami można usłyszeć cichą pieśń… ostatnie echo miłości oddanej wodom Morbihan.
Źródło uzupełniające: Zatoka Morbihan






























