Aeternum to francuska firma z pasją do tradycji i legend. Bretania żyje rytmem mniej lub bardziej znanych legend, mitów i praktyk magicznych: Brocéliande, Merlina, wróżki Wiwiany, kamiennych szeregów i wielu innych. Aby przybliżyć to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mało znane legendy z historii Bretanii. W tym tygodniu kierujemy się do Morbihan.
Wiele stuleci temu we wsi Saint-Salomon żył młynarz równie bogaty, co skąpy. Nie dbając o dobro innych, myślał jedynie o ochronie majątku przed ciekawskimi spojrzeniami i zbyt zręcznymi rękami. Marzył o otoczeniu młyna nieprzekraczalnym kamiennym murem, odstraszającym złodziei i potwierdzającym przewagę nad okolicznymi ziemiami.
Taka fortyfikacja wymagała jednak czasu, rąk i przede wszystkim pieniędzy. Murarze żądali ceny uznanej za wygórowaną. Odmawiając rozwiązania sakiewki, młynarz tracił cierpliwość. Wpadł na pomysł zwrócenia się do innego rzemieślnika, istoty ponoć zdolnej wznieść budowle w jedną noc: samego Diabła.
Bezksiężycową nocą narysował na ziemi pantakl i przywołał Złego. Cień wyłonił się, potężny i szyderczy, gotów negocjować. „Zbuduję twój mur przed świtem” — obiecał Diabeł — „ale w zamian oddasz mi to, co masz najcenniejszego.”
Młynarz zawahał się, udając namysł, po czym oznajmił: „Zgoda. Dostaniesz moją córkę. Pod jednym warunkiem: mur musi być gotowy, zanim zapieje kogut.”
Drapieżny uśmiech przeciął twarz demona. Zgodził się, pewny zwycięstwa, i od razu rozpoczął pracę. W bladym świetle księżyca kamienie piętrzyły się z nieludzką szybkością. Fundamenty powstały w mgnieniu oka, mury rosły w widmowej ciszy. Młynarz patrzył z niepokojem, lecz ufny w sekretny plan.
Gdy pozostał tylko jeden kamień, niesiony przez Diabła w ramionach, noc przeciął przenikliwy krzyk. Pianie koguta!

Demon zatrzymał się, skamieniały ze zgrozy. Oszukany! Młynarz nakazał służącej zanurzyć ptaka w wiadrze lodowatej wody, zmuszając do przedwczesnego piania.
Rozwścieczony oszustwem Diabeł wydał wściekły ryk. W ostatnim napadzie gniewu cisnął kamieniem tak mocno, że głęboko zapadł się w ziemię. Dłonie i ramiona zostawiły niezatarty ślad, na zawsze znacząc miejsce klęski. Potem zniknął w wirze dymu i płomieni.
Od tego dnia menhir Bormouïs, zwany Diabelskim Kamieniem, stoi samotnie, zachowując pamięć śmiałego fortelu. Starsi mówią, że z bliska nadal można dostrzec odciski dłoni demona zastygłe na wieczność w zimnej skale.
Źródło: Port d'Attache






























