Przejdź do treści
AeternumAeternum
Gargantua
Gargantua

Zapiski Aeternum

Gargantua

Czas czytania: 3 min

Aeternum to francuska firma z pasją do tradycji i legend. Bretania żyje rytmem mniej lub bardziej znanych legend, mitów i praktyk magicznych — Brocéliande, Merlin, wróżka Viviane, kamienne szeregi i wiele innych. Aby przybliżyć to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mało znane legendy z historii Bretanii.

W tym tygodniu zapraszam do poznania legendy o Gargantui. Imię to rozbrzmiewa w różnych regionach Francji i świata, a jego właściciel słynie z apetytu równie wielkiego jak wzrost. Bretońska legenda przedstawia jednak nieco inny portret. Pozwól, że ją opowiem.

Epopeja Gargantui zaczyna się od prośby króla Artura, który zwraca się do Merlina o pomoc w pokonaniu przeciwników. Merlin wykorzystuje zdolności nekromanty — uprawiającego magię i wróżbiarstwo z udziałem zmarłych — i z kości dwóch wielorybów powołuje do życia Grantgosiera i Gallemelle. Ta para olbrzymów wydaje następnie na świat Gargantuę.

Gargantua

 

Podobno podczas jego narodzin kosmos jakby się zatrzymał: słońce znieruchomiało na trzy godziny, księżyc na sześć, wiatry ucichły na trzy dni, a nawet drzewa pozostały nieruchome przez trzy miesiące.

Nadano mu imię Gargantua w obecności wróżek Morgane i Philocrate, wybranych na jego matki chrzestne.

Legenda podkreśla oczywiście jego gigantyczną posturę, niezwykłą siłę i nienasycony apetyt. Mając zaledwie trzy lata, mierzył już 180 metrów, przewyższając drugi poziom wieży Eiffla.

Aby na prośbę Merlina dotrzeć do Anglii, Gargantua, Grantgosier i Gallemelle wyruszają w podróż przez Europę, aż stają przed przeszkodą nie tak trudną do pokonania dla olbrzymów wysokich na kilkaset metrów: kanałem La Manche.

Każde z rodziców kładzie kamyk, aby go przekroczyć, dając początek Mont-Saint-Michel i wysepce Tombelaine.

Oboje rodzice mają jednak tragiczny los: umierają na gorączkę, której nie potrafią pokonać. Tak, mikroskopijne drobnoustroje zwyciężają rodziców Gargantui. On sam rusza dalej, a cel jego istnienia wyznacza zaklęcie Merlina.

Przygody prowadzą Gargantuę do Londynu, gdzie ratuje króla Artura przed najazdem wrogów. Wielokrotnie wraca do Francji, ponieważ Merlin wykorzystuje go jako groźną broń, a czasem dla własnej wygody — na przykład każąc mu przynieść sól z Guérande. Wioskom nie zostają wtedy żadne zapasy, co budzi narastający gniew.

Pewnego dnia podczas podróży między Anglią a kontynentem zatrzymuje się w Saint-Malo.

Zgodnie ze swoją reputacją zjada aż… 790 wołów. Dostaje niestrawności i „wymiotuje” wyspami Petit Bé oraz Grand Bé. W podobny sposób, nigdy nienasycony, miał stworzyć wyspę Agot koło Saint-Briac. Tak narodziła się legenda o jego niepohamowanym apetycie. Historia jednak na tym się nie kończy.

Gargantui przypisuje się również utworzenie zatoki Anse de Vigneux, gdzie miano odnaleźć nawet jego ząb w postaci menhiru Chablé, wysokiego na 5 metrów — ponurej pamiątki.

Legenda opowiada bowiem, że olbrzym, który w tajemniczy sposób został ojcem, próbował pożreć własnego syna! Świadkowie mieli jednak uratować dziecko, szybko zastępując je głazem. Połykając go, Gargantua stracił ząb — słynny menhir. Oszalały z gniewu miał przypadkowo zabić syna ciosem pięści.

Gargantua

 

Wstrząśnięci tragedią świadkowie mieli dręczyć Gargantuę aż do jego śmierci rok później.

Tak kończy się legenda o Gargantui, mroczniejsza od niektórych wersji opisywanych gdzie indziej. Zapamiętaj jej naukę: nie denerwuj olbrzyma!

Źródło uzupełniające: Les Secrets de Saint-Malo

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany..

Dołącz do społeczności Aeternum w naszej grupie na Facebooku: porady, wskazówki, rytuały, wiedza i produkty w życzliwej atmosferze!
Przejdź do grupy!
Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat