Przejdź do treści
AeternumAeternum
Co oznacza Drzewo Sefirotów?
Co oznacza Drzewo Sefirot?

Grimuar symboli

Co oznacza Drzewo Sefirotów?

Czas czytania: 3 min

Drzewo Sefirot, często nazywane Drzewem Życia w zachodnim okultyzmie, porządkuje dziesięć sefirot na diagram mający na celu przemyślenie sposobów boskiej manifestacji. Należy do historii żydowskiej kabały, której teksty rozwijają złożone systemy wokół dziesięciu sefirot na długo przed ich przejęciem przez chrześcijańskich kabalistów i współczesnych okultystów. Najbardziej znany dziś projekt — dziesięć kul połączonych ścieżkami — jest wynikiem długiej historii tworzenia diagramów. Aby to zrozumieć, musimy rozróżnić koncepcje kabalistyczne, odręczne diagramy i późniejsze tablice okultystyczne.

Struktura Dziesięć sefirot zorganizowanych w relacje
Tradycja Średniowieczna i nowożytna kabała żydowska
Główne źródła Sefer Yetsirah, Zohar, Sha‘are Orah i późniejsze tradycje
Nowoczesny kształt Dziesięć kul połączonych ścieżkami w strukturze pionowej
Recepcja Kabała chrześcijańska, następnie hermetyczny okultyzm

Czym jest dziesięć sefirot?

Sefirot to dziesięć modalności lub mocy, dzięki którym w kilku tradycjach kabalistycznych myśli się o boskości. Nie należy ich przedstawiać jako dziesięciu oddzielnych bogów ani jako dziesięć „żydowskich czakr”: należą one do słownictwa teologicznego specyficznego dla Kabały.

Najważniejsze teksty średniowieczne, m.in Sha‘are Orah Josepha Gikatilli, organizują studia nad imionami Bożymi i dziesięcioma sefirotami. W Bibliotece Brytyjskiej znajduje się kilka rękopisów tego dzieła oraz innych traktatów w całości poświęconych dziesięciu sefirotom.

Najbardziej znane nazwy to Keter, Hokhmah, Binah, Hesed, Gevurah, Tiferet, Netzah, Hod, Yesod i Malkhut. Ich przekład różni się zależnie od języka i szkoły, dlatego warto zachować hebrajskie terminy, gdy potrzebna jest maksymalna precyzja.

Kiedy pojawiają się przedstawienia w formie drzewa?

Idee kabalistyczne poprzedzają ujednolicony diagram, który widzimy dziś na okultystycznych plakatach. Rękopisy średniowieczne i nowożytne przedstawiają sefirot na różne sposoby: jako okręgi, listy, łańcuchy, układy antropomorficzne lub rozgałęzione schematy.

Na przykład Biblioteka Brytyjska przechowuje rękopisy z XV, XVI i XVII wieku zawierające traktaty i diagramy dziesięciu sefirot. Ta różnorodność pokazuje, że „Drzewo Życia” nie jest pojedynczym projektem przekazanym bez modyfikacji.

Nowoczesna forma składająca się z trzech kolumn i stałych ścieżek stała się szczególnie wpływowa w późniejszych kręgach kabalistycznych, a następnie w zachodnich systemach hermetycznych. Diagram służy wówczas jako mapa syntetyczna.

Co oznaczają połączenia pomiędzy sefirotami?

Sefirot rozpatruje się we wzajemnych relacjach. Diagram wyraża równowagę, biegunowość i przepływy między mocą, sądem, pięknem, podstawą i królewskością.

W kilku systemach całość tworzą trzy osie: filar rygoru, filar miłosierdzia i oś centralna. Terminy te pozwalają nam myśleć o równowadze, a nie o prostej pionowej hierarchii.

Ścieżki wytyczone pomiędzy kulami otrzymują różne interpretacje w zależności od tradycji. Współczesny okultyzm często łączy je z dwudziestoma dwoma literami hebrajskimi, a w niektórych systemach z dwudziestoma dwoma głównymi arkanami Tarota. To ostatnie skojarzenie należy do współczesnego hermetyzmu i nie powinno być rzutowane na średniowieczne rękopisy kabalistyczne.

Jak Drzewo trafia do zachodniej ezoteryki?

W okresie renesansu uczeni chrześcijańscy zainteresowali się Kabałą i włączyli ją do swoich własnych projektów teologicznych. Ta „chrześcijańska kabała” otwiera ważną ścieżkę w kierunku zachodnich interpretacji okultystycznych.

W XIX i XX wieku stowarzyszenia magii ceremonialnej wykorzystują Drzewo jako centralną strukturę odpowiedniości. Planetom, żywiołom, tarotowi, kolorom, imionom boskim i stopniom można przypisywać miejsca na sefirot i ścieżkach.

Ten rozwój czyni Drzewo rodzajem uniwersalnej mapy współczesnego hermetyzmu. Należy pamiętać, że jest to ponowne opracowanie. Żydowskiej Kabały nie można sprowadzić do tych tabel powiązań.

Zestawienie z projektem Johna Dee jest interesujące: obie tradycje próbują uporządkować liczne odpowiedniości w strukturze wizualnej, ale ich źródła i teologie pozostają odrębne.

Dlaczego nie ma jednej, niezmiennej wersji?

Kabała nie jest systemem stworzonym przez jednego autora. Rozwija się przez kilka stuleci, w wielu regionach i szkołach. Nazwy, pozycje, relacje i komentarze mogą się różnić.

Diagramy odzwierciedlają tę różnorodność. Niektóre rękopisy podają drzewa, inne koncentryczne okręgi lub różne konfiguracje. Ujednolicona forma rozpowszechniana dzisiaj reprezentuje ważną tradycję, a nie jedyną możliwą reprezentację historyczną.

Rzetelne opracowanie wymaga więc określenia kontekstu: średniowieczna kabała żydowska, kabała luriańska, kabała chrześcijańska czy okultyzm hermetyczny. To samo określenie „Drzewo Życia” może obejmować różne struktury intelektualne.

Źródła i odniesienia historyczne

British Library przechowuje Sod ‘eser sefirot, traktat poświęcony dziesięciu sefirot. Przechowuje też XV-wieczny rękopis dzieła Sha‘are Orah Josepha Gikatilli i diagramy kabalistyczne wyraźnie poświęcone dziesięciu sefirot.

Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat