Przejdź do treści
AeternumAeternum
Święta Anna
Święta Anna za Maryją i Dzieciątkiem Jezus na obrazie Leonarda da Vinci

Święci

Święta Anna

Czas czytania: 5 min

Święta Anna jest czczona przez chrześcijan jako matka Maryi Dziewicy i babka Jezusa. Zajmuje ogromne miejsce w pobożności rodzinnej, pielgrzymkach i sztuce, choć Ewangelie kanoniczne nie podają imion rodziców Maryi. Historię przekazuje zwłaszcza Protoewangelia Jakuba, dawny tekst chrześcijański opowiadający o próbach małżeństwa Anny i Joachima, a następnie narodzinach córki. Lektura tradycji pozwala zrozumieć miejsce świętej bez mylenia opowieści Ewangelii z rozwinięciami pamięci chrześcijańskiej.

Epoka Postać przekazana przez dawne tradycje chrześcijańskie
Rodzina Matka Maryi, żona Joachima według tradycji
Dawne źródło Protoewangelia Jakuba, II wiek
Atrybuty Księga, młoda Maryja, suknia i płaszcz
Patronaty Rodziny, dziadkowie i matki
Wspomnienie 26 lipca, ze świętym Joachimem

Ewangelie nie wymieniają imion rodziców Maryi

Mateusz i Łukasz opisują wydarzenia narodzin Jezusa i nadają Maryi ważną rolę. Nie przedstawiają jednak biografii rodziców ani nie wskazują imion. Postać Anny należy więc do historii tradycji chrześcijańskich rozwiniętych po napisaniu Ewangelii. Sytuacja nie jest wyjątkowa: życie postaci biblijnych rodziło opowieści mające odpowiadać na pytania pozostawione otwarte przez teksty kanoniczne.

Brak biblijnej noty nie oznacza, że pamięć o Annie jest niedawnym wynalazkiem. Dawne opowieści wywarły znaczny wpływ na liturgię, malarstwo i sposób przedstawiania dzieciństwa Maryi przez wiernych. Nie mają jednak tego samego statusu co cztery Ewangelie. Można badać je jako świadectwa pobożności i kultury religijnej pierwszych wieków, rozpoznając gatunek i intencję.

Protoewangelia Jakuba i małżeństwo Anny z Joachimem

Protoewangelia Jakuba, zwykle datowana na II wiek, opowiada historię pary, dla której brak dziecka staje się źródłem próby. Joachim i Anna doświadczają społecznego ciężaru sytuacji w świecie, gdzie potomstwo ma wielką wartość rodzinną i religijną. Każde modli się osobno, a następnie otrzymują zapowiedź narodzin. Córka Maryja zostaje przyjęta jako odpowiedź na oczekiwanie.

Narracja podejmuje kilka wielkich motywów biblijnych: długo bezdzietne pary, oczekiwanie, modlitwę i zapowiedziane narodziny. Rozpoznajemy echa historii Anny, matki proroka Samuela, w Pierwszej Księdze Samuela. Gra korespondencji należy do dawnego chrześcijańskiego sposobu opowiadania wydarzeń przygotowujących wcielenie.

Opowieść kontynuuje historię przedstawieniem Maryi w Świątyni. Epizod da początek świętu liturgicznemu i licznym dziełom sztuki. Tekstu nie należy czytać jak rejestru rodzinnego współczesnego młodości Maryi; wartość tkwi w świadectwie tradycji religijnych rozwiniętych wokół niej.

Wychowanie Maryi i wizerunki świętej Anny

Malarze przedstawiają Annę trzymającą otwartą księgę przed młodą Maryją, której towarzyszy w nauce. Scena bardzo obecna w sztuce zachodniej symbolizuje przekazywanie wiary w rodzinie. Ewangelie nie opisują lekcji udzielanej Maryi przez Annę; obraz opiera się na tradycji przywiązującej wielką wagę do religijnego wychowania matki Jezusa.

Inne dzieła ukazują świętą z Maryją i Dzieciątkiem Jezus. Kompozycja jest znana w historii sztuki jako Święta Anna Samotrzeć: łączy trzy pokolenia rodziny Jezusa, nie przedstawiając trzech Osób boskiej Trójcy. Należy odróżniać ikonograficzną nazwę całości od chrześcijańskiej nauki o Trójcy Świętej.

Anna zwykle nosi suknię dojrzałej kobiety, płaszcz i niekiedy welon. Księga, mała dziewczynka i Dzieciątko Jezus stanowią najwyraźniejsze znaki rozpoznawcze. Atrybuty wyrażają przekaz, macierzyństwo i ciągłość rodziny, a nie historyczne wydarzenie szczegółowo opisane w Ewangeliach.

Jak kult Anny rozwijał się na Wschodzie i Zachodzie

Cześć Joachima i Anny rozwija się w Kościołach Wschodu, zwłaszcza na podstawie tradycji narodzin Maryi. Sanktuaria, obchody i homilie pozwalają śledzić stopniowe rozszerzanie kultu. Zachód przyjmuje następnie święta i rozwija własną ikonografię, często skupioną na Annie jako wychowawczyni.

W średniowieczu pamięć o krewnych Jezusa zyskuje ważne oddziaływanie. Artyści przedstawiają Świętą Rodzinę w szerszym gronie krewnych, w którym Anna zajmuje centralne miejsce. Kompozycje wyrażają wolę powiązania historii zbawienia z relacjami ludzkimi zrozumiałymi dla wiernych: narodzinami, małżeństwem, wychowaniem i przekazywaniem wiary.

Rozwój nie powinien prowadzić do traktowania każdego późnego drzewa genealogicznego jako ustalonej informacji o rodzinie Maryi. Tradycje mają warianty; historyk bada je według regionów i epok powstania. Różnorodność sama stanowi świadectwo rosnącego miejsca Anny w życiu chrześcijańskim.

Sainte-Anne-d’Auray i pobożność bretońska

W Bretanii Sainte-Anne-d’Auray pozostaje jednym z wielkich miejsc pielgrzymkowych katolicyzmu. Miejscowe nabożeństwo wiąże się z XVII wiekiem i wydarzeniami relacjonowanymi przez Yvona Nicolazica, a następnie budową sanktuarium. Anna zajmuje tam szczególne miejsce jako patronka i opiekunka Bretanii w religijnej i kulturowej pamięci regionu.

Oddziaływanie pielgrzymowania pozwala obserwować spotkanie dawnej postaci z historią terytorium. Procesje, odpusty i rodzinne modlitwy wiążą kult z pokoleniami wiernych. Anna pojawia się w bretońskich obrazach z Maryją dzieckiem lub księgą, znakami przekazywania wiary przez wieki.

Wydarzenia relacjonowane w XVII wieku należą do własnej historii sanktuarium Auray. Nie należy mylić ich z opowieścią Protoewangelii Jakuba ani Ewangeliami kanonicznymi. Stanowią inny rozdział chrześcijańskiej recepcji Anny.

26 lipca, wspomnienie Anny i Joachima

W kalendarzu rzymskim Anna i Joachim są wspominani razem 26 lipca. Wspomnienie łączy oboje rodziców Maryi i podkreśla pokolenia poprzedzające narodziny Chrystusa. Pobożność katolicka wiąże Annę z matkami, rodzinami i dziadkami. Patronaty znajdują sens w miejscu przypisywanym świętej w rodzinie Maryi.

Modlitwa do świętej Anny jest prośbą o wstawiennictwo i wsparcie. Może towarzyszyć życiu rodzinnemu i trosce o przekaz, lecz nie jest przedstawiana jako sposób gwarantowania narodzin lub automatycznego rozwiązywania osobistych trudności. W rozumieniu wizerunków lektura dawnych opowieści i poznawanie sanktuariów dają bardziej wyjaśniające ramy niż zwykła lista cnót.

Postać Anny przypomina wreszcie, że historia chrześcijańska wyrażała się poprzez różne formy narracyjne, liturgiczne i artystyczne. Miejsce w tradycji można w pełni uznawać, odróżniając to, co Ewangelie mówią o Maryi, od późniejszych opowieści wspólnot o rodzinie.

Tradycje dotyczące Anny rozjaśniają sposób, w jaki wspólnoty chrześcijańskie rozwijały rodzinną pamięć o Maryi. Nauka o Maryi Matce Bożej należy jednak do innej historii, opartej na wcieleniu i sporach pierwszych soborów.

Źródła i odniesienia historyczne

Protoewangelia Jakuba, dawna opowieść chrześcijańska o rodzicach i dzieciństwie Maryi, do czytania jako tekst pozakanoniczny z II wieku.

Vatican News, hasło z 26 lipca o świętych Joachimie i Annie, pochodzenie tradycji i wspomnienie liturgiczne.

Nominis, hasło i kalendarz Joachima oraz Anny.

Ilustracja: Leonardo da Vinci, Maryja z Dzieciątkiem Jezus i świętą Anną (1503–1519), dawne dzieło z domeny publicznej.

Koszyk 0

Twój koszyk czeka na Ciebie

Odkryj nasze produkty
Płatność w 3 lub 4 ratach bez dodatkowych opłat